Κάτω από τη στάθμη της θάλασσας!

!

Για πρώτη φορά σήμερα άκουσα από τα χείλη του πατέρα μου: "Γιάννη κάτσε εκεί που είσαι. Μην γυρνάς. Κράτα γερά". Σοκαριστικό. Τραγικό. Δύσκολο. Δεν το κατάλαβε πόσο με τάραξε.

Η Ελλάδα ζει σε ρυθμούς πολέμου. Σε ρυθμούς που μετά από μερικά χρόνια θα θυμούνται σαν "εκείνες της μέρες". Κι εγώ πάλι δεν είμαι εκεί. Όπως δεν ήμουν εκεί και στη μεταπολίτευση, τον εμφύλιο, την "χρυσή" δεκαετία του '80. Γαμώ το '90 σας γαμώ και την αρχή της νέας χιλιετίας. Την πιο βαρετή περίοδο έζησα σ' αυτή τη χώρα.

Για το "εκείνες τις μέρες" όμως θα αφιερώσω ένα τραγούδι. Ένα που κρατάει σημαντική θέση στο μουσικό μου μεγάλωμα. Ένα που μιλάει για ήρωες, για είδωλα, για μουσική, για κιτς στερεότυπα και μελαγχολικές παλιές μέρες. Για την αλλαγή. Τα άσχημα νέα. Τα δάκρυα. Για πολλά "αντίο", βασιλιάδες και ύπουλα κουτοπόνηρα ξωτικά που κλέβουν στέματα. Για μία Σεβρολέτ.

Το πρώτο του οποίου τους στίχους αποφάσισα να μάθω στα Αγγλικά, κάποια στιγμή στη βαρετή εκείνη δεκαετία του Βασικού Ενστίκτου και των Πυξ Λαξ.

Όλα αυτά που γίνονται τώρα στην Ελλάδα κλείνονται σε έναν στίχο του: The day the music died.

Να πω για τη χώρα της μακέτας (Ολλανδία). Όταν ήμουν μικρός με συνέπαιρνε η εικόνα από τις μακέτες στις ταινίες και στο σχολείο. Μικρός όντας, νόμιζα ότι έχει να κάνει με την ομοιότητά του με το σπίτι των playmobil που μου φέρανε τις αρχές του '90. Εκείνο που έφαγε μία ολόκληρη μέρα από εμένα και τον αδερφό μου για να το στήσουμε στο δωμάτιο.

Μεγαλώνοντας είδα τις ανθρωπιστικές ιδιότητες μιας μακέτας. Το πόσο "ιδανική" φτιάχνεται, τον σκοπό κατασκευής της που την περικλείει και τα επί μέρους χαρακτηριστικά της που μένουν ακίνητα και αναλλοίωτα στο χρόνο.

Στην Ολλανδία όλες οι μακέτες γίνονται πραγματικότητα καθημερινά. Αυτές που ο ίδιος ο αρχιτέκτονας παρουσίασε στο τελικό meeting πριν πάρουνε το έργο. Με όλα της τα δέντρα, τους ποδηλατόδρομους (με τους ποδηλάτες), το χρώμα των κτιρίων, τα προσεκτικά τοποθετημένα αυτοκίνητα στους ειδικούς χώρους για παρκάρισμα. Τους ειδικούς κάδους για τα απορρίμματα. Οτιδήποτε έξω απο τα όρια της αισθητικής νομιμότητας που έφερε το σχέδιο περιορίζεται είτε από τους ίδιους τους ανθρώπους, είτε από τον νόμο αυτό καθ' αυτό.

Στην Ελλάδα οι πιο πολλές μακέτες πεθαίνουν στο AutoCad ή πάνω στο νοβοπάν που τις στήσανε. Οι ποδηλάτες δεν ζωντανεύουν ποτέ, οι τοίχοι γεμίζουν συνθήματα για τον ΠΑΟΚ, τον ΟΦΣΠ και τηε 17 Ν. Η κατασκευή παλιώνει στο λεπτό, μέσα σε μερικά χρόνια, πνίγεται από τα αυτοκίνητα και την παρανομία (τα αυθαίρετα πλαστικά μπαλκόνια), βγάζει μαλλιά από τις κεραίες της τηλεόρασης που πετάνε μυριάδες πάνω στις ταράτσες.

Που είναι καλύτερα;

Λάθος ερώτηση. Η ερώτηση είναι: Που ανήκεις;

- Ναι, τι είχαμε;
- Μμμμ, είχαμε:

* Party
* Σαλάτες
* House M.D.
* Μπ.
* Malu Melo
* L
* M
* Κριθαράκι
* Τριμένο ντοματάκι
* Καλαμπάκι
* Πολλά dinner
* Διαφωνίες
* Πούρα
* Κρέμα γάλακτος
* Κ
* Μπύρες, μπύρες, μπύρες
* Αλκοόλ, αλκοόλ, αλκοόλ...
* Πολλά λεφτά... χωρίς να μας νοιάζει...

--

Είχαμε ωραία πράγματα. Καλά να περάσεις φίλε στο Λονδίνο. The end of an era.

Η θάλασσα με μάζεψε απ' το δρόμο.
Μου χάρισε αλάτι να ξεχνάω,
μου έμαθε το κύμα να αγαπάω,
κι ένα κατάρτι έβγαλα στον ώμο

Οδυσσέας Ιωάννου - Η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος

Παναγιά μου αυτός ο άνθρωπος:

Σηκώθηκα απ' το πιάνο και πλησιάζω τον καθρέφτη. Ήμουν ξαναμμένος. Είδα το είδωλό μου να κρατά φτερά του παγωνιού και δροσερούς καρπούς του Θέρους. Κι είπα από μέσα μου: Ειμαι ο Λαχειοπώλης τ' Ουρανού. Μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά και αγγέλους. Ο πρώτος αριθμός σημαίνει συνουσία. Βάση ρευστή για τη δημιουργία. Κι απόφασίζω ευθής τη πιο μεγάλη μου πράξη. Σκόρπισα τα λαχεία μου στους γαλαξίες και στο άπειρο. Έτσι δεν θαναι δυνατό κανείς να ξαναδημιουργήσει, να πράξει το καλό - που λεν - ή το κακό. Σπάταλη η απόφασή μου, μα ο κόσμος πάει για να χαθεί.

Το λέω για να τ' ακούν οι νέοι, και να σκορπίσουν τα λαχεία τους κι αυτοί, όπου μπορέσουν και όπου βρουν. Να μην τ' αφήσουν κέρδος στους πολλούς. Έτσι τουλάχιστον, θα κακακτήσουμε τη δυνατότητα να μας φοβούνται. Ποιους; Εμάς τους ποιητές. Μιά και δεν είναι δυνατό να μας εντάξουν στα συρτάρια τους, σ' ότι μπορούν να ελέγξουνε και να προβλέψουν οι ανερχόμενοι πολλοί.

Τους φοβερίζει η άρνησή μας να δεχτούμε φάκελο, κατάταξη, τάξη κι αριθμό. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να ενταχθούμε στις ομάδες αυτών που όταν κοιμούντα, τα χέρια τους είναι από μέσα ή απ' έξω από το πάπλωμα. Γιατί τα χέρια τα δικά μας την ώρα του ύπνου, ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους, με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη κι ερωτική μορφή του Λαχειοπώλη τ' Ουρανού.

Μ. Χατζιδάκης - Ο λαχειοπώλης τ' ουρανού
Κυριακή, 13 Μαΐου, 1979

Υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα που μπορεί κανείς να βρει στο Ίντερνετ. Τα πιο πολλά άχρηστα: Ηλίθιες εικόνες, άγευστα άρθρα, λάθος πληροφορίες, λάθος τραγούδια, λάθος μηνύματα, αστρολογικές προβλέψεις, συμπλέκοντες αστερισμοί, αστέρια χωρίς ονόματα, αστέρια με ονόματα, αστερίες. Εγώ απόψε έψαξα για σύνδρομα:

Korsakoff's syndrome (Korsakoff's psychosis, amnesic-confabulatory syndrome; also spelled "Korsakov's Syndrome"), is a brain disorder caused by the lack of thiamine (vitamin B1) in the brain. The syndrome is named after Sergei Korsakoff, the neuropsychiatrist who popularized the theory.

Symptoms
There are six major symptoms of Korsakoff's syndrome:

1.anterograde amnesia and
2.retrograde amnesia, severe memory loss
3.confabulation, that is, invented memories which are then taken as true due to gaps in memory sometimes associated with blackouts
4.meager content in conversation
5.lack of insight
6.apathy - the patients lose interest in things quickly and generally appear indifferent to change.

These symptoms are caused by a deficiency of thiamine (vitamin B1), which is thought to cause damage to the medial thalamus and possibly to the mammillary bodies of the hypothalamus as well as generalized cerebral atrophy.

Korsakoff's involves neuronal loss, that is, damage to neurons; gliosis which is a result of damage to supporting cells of the central nervous system; and hemorrhage or bleeding in mammillary bodies. Damage to the dorsomedial nucleus or anterior group of the thalamus (limbic-specific nuclei) is also associated with this disorder.

Signs

• Apathy
• Ataxia
• Coma
• Confabulation
• Paralysis of muscles controlling the eye
• Retrograde and anterograde amnesia
• Tremor
• Lack of insight to the condition

Treatment
It was once assumed that anyone suffering from Korsakoff's syndrome would eventually need full time care. This is still often the case, but rehabilitation can help regaining some, often limited, level of independence. Treatment involves the replacement or supplementation of thiamine by intravenous (IV) or intramuscular (IM) injection, together with proper nutrition and hydration. However, the amnesia and brain damage caused by the disease does not always respond to thiamine replacement therapy. In some cases, drug therapy is recommended. If treatment is successful, improvement will become apparent within two years although recovery is slow and often incomplete.

Causes
Conditions resulting in the vitamin deficiency and its effects include chronic alcoholism, and severe malnutrition. Alcoholism is often an indicator of poor nutrition, which in addition to inflammation of the stomach lining, causes thiamine deficiency. Other causes include dietary deficiencies, prolonged vomiting, eating disorders, or the effects of chemotherapy.

Case studies
A famous case study is recounted by Oliver Sacks in "The Lost Mariner" and "A Matter of Identity", which can be found in The Man Who Mistook His Wife for a Hat. Other cases include German entertainer Harald Juhnke, artist Charles Blackman, and entertainer Graham Kennedy.

"Καλώς ήλθατε στην Ελλάδα. Η Aegean σας ευχαριστεί που πετάξατε μαζί μας. Παρακαλούμε παραμείνετε στις θέσεις σας μέχρι να σβήσει ο φωτεινός σηματοδότης για τη ζώνη σας. Καλό Πάσχα".

(...)

"Μήπως έχετε δάκρυα;"
"Φυσικά... Αυτά σας κάνουν;"
"Ναι. Πόσο έχουν;"
"5,40"
"Ορίστε"

(...)

"Μετά την επταετία παραδώσανε την Ελλάδα χωρίς χρέη και με όλους τους εξοπλισμούς πληρωμένους", λέει ο οφθαλμίατρός μου όσο γράφει στη συνταγή. Χειρούργος Οφθαλμίατρος (Στρατιωτικός Ιατρός), γράφει στη πινακίδα της πόρτας. "Τι κάνανε όλα αυτά τα χρόνια; Πως τα φάγανε τόσα χρήματα; Που τα πήγανε;"

Πρώτη φορά πήγα στο ιατρείο του το 1992, συνοδευόμενος από τον αγχωμένο πατέρα και με εξόφθαλμο το πρόβλημα μυωπίας (sic). Από τότε και τα τελευταία 18 χρόνια, δεν έχει αλλάξει τίποτε στο ιατρείο του. Ούτε μία γωνιά, ούτε ένα ιατρικό όργανο, ούτε ένα έπιπλο. Πριν φύγω σήμερα τσέκαρα και τα περιοδικά που έχει στο τραπέζι. 2006.

Η Ελλάδα μου γερνάει. Και γερνάει χωρίς να το παίρνω χαμπάρι, παρά μόνο το Πάσχα, το καλοκαίρι και τα Χριστούγεννα. Κι αν δεν γερνάει, λιμνάζει, αδρανεί. Κι εγώ παρασύρομαι από τα ιδανικά και τα καινούργια κάνοντας το παν για να μην ξεχάσω από που είμαι. Είναι όμως δυνατόν να είσαι και τα δύο;

(...)

Μ. Παρασκευή. Επιτάφειος και κλασσική μουσική.

(...)

Έχει πλάκα πως χρησιμοποιεί κανείς τον πρώτο και τον τρίτο πληθυντικό σε αυτή τη χώρα. Κάνα-νε. Φάγα-νε. Και ο καθρέφτης παραμένει κάτι που χρησιμοποιούμε αποκλειστικά για καλλωπισμό, ποτέ για να κοιτάξουμε μέσα του.