<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/7157270061007061295?origin\x3dhttp://panwapotahxeia.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

The end

Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2014

Δεν ξέρω πόσες λέξεις χρωστάω στο Άμστερνταμ. Ίσως σελίδες ολόκληρες...

Γάμησέ το. Δεν μπορώ να το γράψω. Είναι πολύ δυνατό. Τέλος του μπλογκ. Θα τα κρατήσω μέσα μου.

 


The time that I almost lost my mind

Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2014

Γενικά δεν τη πάλευα πολύ τον Νοέμβρη. Το παρακάτω γράφτηκε σε μια κόλλα χαρτί στο Άμστερνταμ και το περνάω εδώ έτσι για να θυμάμαι τον καιρό που παραλίγο να χάσω τα μυαλά μου. Έτσι κι αλλιώς, δεν ντρέπομαι...

--

"Η Α. έφυγε αυτή τη βδομάδα για Ιράκ. Ο Γ. Χώρισε. Η Μ. Παντρεύεται. Η δουλειά απαιτεί την καθαρότητα του μυαλού μου (δουλειά της είναι). Ο αδερφός μου επισκέφθηκε το Άμστερνταμ για επτά μέρες με την Ειρήνη. Χώρισα.
 
Όλα τα παραπάνω περνούν απαρατήρητα από τις άκρες των ματιών μου. Γιατί το βλέμμα μου είναι καρφωμένο αλλού. Είναι καρφωμένο σε εκείνη την αιωρούμενη σταγόν που κρατάει μέσα της το χρόνο. Γεμάτη δευτερόλεπτα και ορολογιακά τικ-τακ.
 
Μέσα στην υγρή της δομή, προσπαθώ απεγνωσμένα και με δάκρυα να κοιτάξω στα μάτια τη ψυχή μου. Κλείνω τα μάτια για να αυτοπεποίθηση (το καλύτερο βέλος στη φαρέτρα μου). Τα ανοίγω ξανά για να δω. Αποτυχία."

Merry Xmas, God is Here

Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 2013

Ας κατηγορηθώ ως βλάσφημος (μακάρι) αλλά μια γυναίκα πάνω στην Αγία Τράπεζα του Καθεδρικού ναού της Κολωνίας που φωνάζει "I am God" στο σύμπαν, στα βιτρό και στα πέτρινα γκαργκόιλ είναι ότι πιο κουλ-σέξι έχω δει εδώ και πολύ καιρό. 






--

Ψάχνω για εκείνη τη στιγμή που θα μπορέσω να γράψω και κάτι για όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες ή όσα γίναν τις προηγούμενες. Δώσε μου μισό λεπτάκι (σε μη απόλυτο χρόνο) να τα βάλω σε μια σειρά.

Last Friday under the red stars of the finest sky

Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2013

Οι σκέψεις μέσα είναι σαν μακαρονάδα με κέτσαπ. Ήρθε όμως εκείνο το πάτημα στα πόδια και ο ενθουσιασμός της αλλαγής. Η αστροφυσική εξομάλυνση μιας ζωής που είναι εξαρτημένη στο ρίσκο,  την αλλαγή, την απόταξη της ανοίας, τη μοναξιά και τους ορίζοντες.

Το μόνο που βλέπω είναι μπροστά και αυτό είναι τόσο δελεαστικό όσο παιχνίδι πόκας με κάτι ρεμάλια που ξέρεις ότι σε κλέβουν. Σαν εκείνη τη στιγμή που το παιχνίδι ανάβει στη τσόχα και τα ποντάρεις όλα με μέτριο φίλο. Μόνο για να νιώσεις την καρδιά να χτυπάει τόσο δυνατά που θα κάλυπτε τον ήχο της καμπάνας του χωριού.