<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/7157270061007061295?origin\x3dhttp://panwapotahxeia.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Porn Star Martini

Παρασκευή 20 Μαρτίου 2009

Νομίζεις ότι είναι ακόμη μία απλή Παρασκευή αλλά δεν το ξέρεις ότι η ζωή σου θα αλλάξει σήμερα. Σηκώνεσαι το πρωί, βάζεις Rock Radio FM 104,5, τρέχεις στο ντουζ. Φτιάχνεις ένα λιτότατο πρωινό και οδεύεις προς το Bussum μες στη καλή λιακάδα. Ακόμη δεν έχεις ιδέα.

Δουλεύεις το πρωί, σέρνεις τα πόδια σου στο απαράδεκτο εστιατόριο της εταιρίας κατά τις 12:00, διαλέγεις κάτι που δεν ξέρεις τι είναι και κάθεσαι στο τραπέζι που βλέπεις τις πιο γνώριμες φάτσες. Τον έναν από αυτούς τον ξέρεις γιατί τα είχατε πιει κανα δυό φορές σε κάτι πάρτυ της εταιρίας και επειδή και οι δύο θέλετε να θεωρείστε από τους άλλους ως οι καραγκιοζο-κοινωνικοί τύποι ανθρώπου που τους ξέρουν όλους. Και ακόμα δεν ξέρεις τίποτα...

Παλιά ο ίδιος τύπος σου είχε μιλήσει για μία δουλειά που ήθελε να κάνετε μαζί. Δεν το πήρες πολύ στα σοβαρά, αλλά ακολουθώντας τη φιλοσοφία: "Το λαχείο δεν ξέρεις από που ποιον κουτσό θα το αγοράσεις", δεν ξεχνάς τέτοιες συζητήσεις. 

Παίρνει αυτός τη πρωτοβουλία και σου λέει: "Πάμε έξω στην αυλή να τα πούμε λιγάκι; Είναι για εκείνη τη δουλειά που σου έλεγα". Και πας. Και ακόμα δεν ξέρεις ότι η ζωή σου θα αλλάξει σε λίγο.

Πρόταση #1:

Λοιπόν, έχω φτιάξει μία εταιρία στην Ισπανία και πουλάμε ένα λογισμικό (πρόγραμμα για τους αμαθείς) για κινητά τηλέφωνα που συνδέεται με 3G με συσκευές του σπιτιού σου, κάμερες, το αυτοκίνητό σου. Αλλά όχι μόνο αυτό. Μπορείς να πάρεις τηλέφωνο τη κοπέλα σου αν δεν την εμπιστεύεσαι και να δεις που ακριβώς είναι. Μπορείς να παρεμβείς στις συνομιλίες άλλων και να δεις που βρίσκεται οποιοσδήποτε και τι κάνει, αν φυσικά έχει κάμερα στο κινητό του. Ψάχνουμε ανθρώπους για να το προωθήσουνε. Τι λες να πάρεις την Ελλάδα σαν περιοχή;

Παύση. Το σκέφτομαι. Κινητά. Προγράμματα. Αυτό σιγά μην είναι νόμιμο. Βρε λες; 

Είναι νόμιμο;

Ρίχνει ένα από εκείνα τα καλοκάγαθα χαμόγελα των Βαλκάνιων μαφιόζων και διστάζοντας λέει:

Έτσι κι έτσι. Σε μερικές χώρες είναι και σε άλλες όχι. Αλλά αυτό το ερευνούμε με τον συνεργάτη μου.

Α έχεις και συνεργάτη;

Φυσικά. Έναν φίλο Ισπανό που έχει αναλάβει τα τεχνολογικά της εταιρίας. Έχουμε και website κτλ κτλ.

Σκέφτομαι ότι ψάχνει για μαλάκες. 

Και πόσα θα παίρνω;"

Δυσκολεύεται λίγο με την ερώτηση. Κοιτάει λίγο προς τον ουρανό. Χαμογελάει πάλι:

30-40 ευρώ για κάθε λογισμικό που πουλάς περίπου. Αλλά αυτό κανονίζεται ρε παιδί μου. Αν κάνεις καμία μεγάλη παραγγελία μπορείς να παίρνεις μεγαλύτερη προμήθεια.

Ωραία. Και πόσο έχει το λογισμικό.

Τι σημασία έχει; Εσύ θα παίρνεις 30-40 ευρώ για κάθε άδεια που πουλάμε.

Και πως θα το πουλήσω αν δεν ξέρω πόσο έχει;

Δυσκολεύεται πολύ. Το σκέφτεται. Ξανά. Ξανά. Το παίρνει απόφαση πως αυτό το σχέδιο έχει τρύπες. 

Ναι δεν το έχω σκεφτεί αυτό ακόμα. Αλλά το επόμενο Σάββατο έχω ένα ραντεβού με τον συνάδελφό μου και θα συζητήσουμε όλες τις λεπτομέρειες. Αυτή ήταν μία διερευνητική επαφή ρε παιδί μου. Έτσι γιατί σε ξέρω και επειδή σε εμπιστεύομαι.

Οκ οκ. (Το λαχείο και ο κουτσός που λέγαμε;) Έχε με ενήμερο Ε. και θα δω τι μπορώ να κάνω. Όταν τα έχεις σκεφτεί καλά και έχει και το Business case καλά στο μυαλό σου μετά το ραντεβού με τον συνεργάτη σου, πάρε με να τα πούμε.

"Και αν δεν σε ενδιαφέρει τόσο πολύ αυτό, έχω και....

(παύση)

.... έχω και καλές διασυνδέσεις στη βιομηχανία του πορνό.

....
....
....
....
....
....





Πρόταση #2

Χαμογελάει αμήχανα περιμένοντας να δει τι θα πω. Αφού έχω κατανοήσει τι ακριβώς μου είπε τώρα (και αφού προσπαθώ σαν τρελός να βγάλω από το μυαλό μου όλες τις εικόνες που με είχανε εξώφυλο σε τσόντες ή σκηνοθέτη στα πλατώ τσοντο-διαμερίσματος στο Βερολίνο με διάχυτη τη μυρωδιά του λάτεξ και τις τύπισες με τα πλαστικά βυζιά να περπατάνε ημίγυμνες από δω κι από κει) και το έχω χωνέψει, ρωτάω:

Τι εννοείς;

Δεν εννοώ φιλμ και τέτοια και κανονικό πορνό ρε. Αλλά δονητές, σεξουαλικά εξαρτήματα, εσώρουχα κτλ κτλ.

Και ποιο είναι το Business case σου;

Έχω δύο στο μυαλό μου. Το πρώτο έχει να κάνει με franchise sex shops στα Βαλκάνια. Εκεί πάλι θα μπορούσες να με βοηθήσεις με την Ελλάδα. Δεν ξέρω τι εσώρουχα έχουν οι γυναίκες σας στην Ελλάδα αλλά λίγο πιο Βόρεια προς τα Βαλκάνια είναι απαράδεκτα.

Γνέφω καταφατικά προσπαθώντας να κρατήσω τη σοβαρότητα στη συζητήση. Συνεχίζει:

Ξέρεις πόσο κέρδος έχεις από έναν δονητή;

Όχι.

Χαμογελάει και νοιώθω ο πιο ανίδεος άνθρωπος στο κόσμο.

Αυτό είναι το πρώτο. Το δεύτερο είναι δωμάτια με κάμερες μέσω Ίντερνετ. Ξέρεις τι εννοώ.



Οι εικόνες γεμάτες γυμνές γυναίκες με τεράστια βυζιά και η μυρωδιά του λάτεξ έχουν μετατραπεί σε εικόνες με τύπους χοντρούς με τατού, ροζ φόρμες, σιδερένα κάγκελα και τον Έλβις στο Jailhouse Rock.

Ναι ναι. Ξέρω. Αυτό είναι πιο σοβαρό σχέδιο. Εδώ μιλάμε για πολλά χρήματα. Πες μου τι έχεις στο μυαλό σου.

Ναι το ξέρω. Ξέρεις, ξέρω πολλούς ανθρώπους εδώ. Στην ουσία στην εταιρία δουλεύω για βιτρίνα και για να κάνω τις γνωριμίες. Ξέρω πολύ σημαντικούς ανθρώπους στη βιομηχανία του πορνό. Αν θέλεις θα μπορούσες να με βοηθήσεις και σε αυτό. Επίσης, ξέρω πάρα πολλές καθαρίστριες εδώ που βγάζουν 10-15 χιλιάρικα το χρόνο. Μου κλείνει το μάτι. Γιατί να μην βγάλουνε κάτι παραπάνω; Κατάλαβες; Δεν θέλω να κάνω εμπόριο γυναικών κτλ κτλ ε; Μη τυχόν και το νομίζεις αυτό.

Εικόντα με τη Βουλγάρα τη Νταϊάνα που μου καθαρίζει το σπίτι γυμνή σε πορνό. Χμ. Δεν μπορώ να πω ότι διαφωνώ κάθετα... Βζ.. Πίσω...

Διστάζει...

Απλώς δεν είμαι σίγουρος μέσα στη καρδιά μου αν θέλω να το κάνω αυτό. Φοβάμαι λίγο και τη μαφία.


Εικόνες με μαυροντυμένους τύπους, μπρατσομένους μπράβους, μαύρα φιμέ τζάμια και πολλά Πωλονικά στα ηχεία.

Γιατί πρέπει να αφήσω και την εταιρία αν μπω σε αυτή τη βιομηχανία. Δεν γίνεται να συνεχίζω να δουλεύω εδώ. Με φαντάζεσαι να έρχομαι με 4 μπράβους κάθε μέρα στη δουλειά. Δύσκολο.

Και περιμένω να μου πει ότι κάνει πλάκα. Δεν το λέει.

Μου αρέσει πολύ η ιδέα σου. Και τα λεφτά θα είναι πολύ  καλά ε; Απλώς βάλτο πρώτα μέσα στο μυαλό σου καλά το τι θες να κάνεις και μετά έλα να τα πούμε ξανά και να δούμε πως μπορώ να σε βοηθήσω.

Ναι ναι. Δεν περίμενα να με βοηθήσεις από τώρα. Απλώς να έχεις το νου σου. Θα έρθω να τα πούμε ξανά όταν θα τα έχω όλα λίγο πιο ξεκάθαρα.

Σίγουρα. Να με πάρεις τηλέφωνο ε;

Ναι ναι. Άντε, πάμε προς τα μέσα αν είναι γιατί πολύ ώρα μείναμε έξω.

Μακάρι όλα τα διαλλείματα για καφέ να είχαν τόσο ενδιαφέρον. Οδηγόντας προς τη δουλειά πήρα τη Νταϊάνα τηλέφωνο να έρθει να καθαρίσει το σπίτι αύριο. Μη τυχόν και πέσει στη πορνεία επειδή δεν έχει δουλειά η κοπέλα. Κρίμα στο λαιμό μου...

Θα ήθελα να διατηρήσω τη σχέση με τη λέξη "porn" στα Porn star Martini που θα μου φτιάχνουν σήμερα στη Muntplein... Ουφ...

Escalating life

Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009

21:07 και ακόμα στη Regulusweg κοντά στον σταθμό του Voorburg, προαστίου της Χάγης, στον τέταρτο όροφο έχει ένα (και μόνο ένα) φως αναμένο. Συνεχόμενα 12ωρα δουλειάς εδώ και 3 μέρες και ένα Μαροκο-Γάλλος μαλάκας που νομίζει ότι είναι ακόμα στον στρατό ή το ότι εγώ θα του kiss his ars* επειδή είναι ένα επίπεδο πάνω από μένα στην ιεραρχία. Στιγμές που καταλαβαίνεις ότι ο σεβασμός ποτέ μα ποτέ μα ποτέ δεν δίνεται έτσι απλόχερα. Πάντα κερδίζεται.

Και μου είπε ο cc μου: "Πρόσεχε μη καείς γιατί δεν είναι και δύσκολο". Και το μόνο που δεν έκανα ήταν να τον ακούσω.

Αυτό που μερικοί βλέπουν "πόλεμο" παντού, κάθε μέρα, σε κάθε κουβέντα, σε κάθε e-mail και σε κάθε κίνηση είναι Μαροκινή μαλακία ή Γαλλική; Τείνω προς το δεύτερο. Γιατί οι Μαροκάνοι τι ιστορία περηφάνιας να έχουνε για να γίνονται τόσο υπερόπτες. Ενώ οι Γάλλοι... Τέλος πάντων. Θα σταματήσω να μιλάω γι' αυτό.

Το θέμα είναι ότι όλοι οι συνάδελφοί μου σιγά σιγά καταρέουν από τη πίεση. Ο ένας έφυγε για την Αμερική, ο άλλος αρρώστησε σήμερα και μια άλλη είναι άρρωστη με burn out εδώ και δύο εβδομάδες. Οι συνάδελφοι από τη KPN αρχίζουν να παραπονιούνται ότι δεν αντέχουν άλλο τη πίεση και ότι ονειρεύονται τη δουλειά και δεν μπορούνε να κοιμηθούνε. Το μεγάλο κόσκινο, που θα έλεγε και η γιαγιά μου....

Και πόσο χαίρομαι που δεν θα κάνω παρέλαση πάλι φέτος. Είναι το μόνο που δεν θα μου λείψει ποτέ από την Ελλάδα. Στην ουσία σιχαίνομαι τις μέρες παρελάσεων (κυρίως επειδή μοιάζουν πολύ με Κυριακές). Και πάντα σιχαινόμουν να κάνω παρέλαση – δεν θυμάμαι και κανένα παιδί που να του άρεζε.

Και αν έρθει κανένας εθνικόφρων να μου πει περί ιστορίας και εθνικής μνήμης, να μαζέψει όλους τους άλλους ομόφρωνές του 30άρηδες, να βάλουνε τα καλά τους την 25η, να διαλέξουν και σημαιοφόρο αυτόν που σκότωσε τους περισσότερους Τούρκους στη ζωή του και να κατέβουν εκεί στη πλατεία του χωριού μου να την πάνε πέρα δώθε 3 φορές με τη μπάντα με τα κόκκινα κοστούμια στα καλύτερά της να παίζει παλιά και αγαπημένα της Βέμπω (η οποία ούτε καν ζούσε το ’21 αλλά τέλος πάντων). Ε αυτό δεν θα το χάσω. Με το πρώτο αεροπλάνο θα είμαι στην Ελλάδα να το δω.

Το μόνο πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι ότι δεν υπάρχει ύπνος. Και οι μαύροι κύκλοι δεν λένε να φύγουνε. Και το ακόμα χειρότερο, δεν προβλέπεται ύπνος. Σε κάτι τέτοιες στιγμές, μια απόλυτα λογική επαγωγή είναι το ερώτημα των Killers: Are we human, or are we dancer?


Hasta la victoria siempre

Πέμπτη 12 Μαρτίου 2009


Στη κομουνιστική Ολλανδία υπάρχει ένα σούπερ μάρκετ που πουλάει μία μάρκα χαρτιού υγείας, μία μάρκα χαρτιού κουζίνας, μία μάρκα μανιτάρια, μία μάρκα καλαμπόκι κονσέρβα, δύο ποικιλίες κρέατος, μία μάρκα πατάτας, μία μάρκα καφέ, δύο μάρκες τσάι, μία μάρκα μακαρόνια και έχει μία καμπάνια με αυτοκόλλητα χαρτάκια ποδοσφαίρου τα οποία έχουν όλα τα παιδιά ηλικίας 5 μέχρι 55 χρονών. Από αυτή την αλυσίδα ψωνίζει το 95% του πληθυσμού της χώρας...

Στη κομουνιστική Ολλανδία πρέπει να πληρώσεις για το πάρκινγκ σου (παντού), σου παίρνουνε 42% φόρο από το μισθό σου, πρέπει να πληρώσεις για τη τουαλέτα, πρέπει να προσέχεις μην ανέβεις πάνω από 100 στον αυτοκινητόδρομο γιατί υπάρχουν κάμερες (παντού), πρέπει να πληρώσεις όταν παίρνεις τηλέφωνο στην εξυπηρέτηση πελατών (οποιασδήποτε εταιρίας)...

Στη κομουνιστική Ολλανδία οι άνθρωποι υπακούνε στους νόμους και δεν τους αμφισβητούν, δεν παρκάρουνε ποτέ πάνω στο πεζοδρόμιο, δεν βάφουν τους τοίχους, δεν αφήνουν τα σκουπίδια τους στο δρόμο, σταματάνε πάντα στις διαβάσεις πεζών, κάνουν τα ναρκωτικά τους μόνο εκεί που το επιτρέπει οι νόμος, φοράνε πάντα ζώνη, πίνουνε πάντα μπύρα και έχουν ένα ή πολλά χόμπυ...

Στη κομμουνιστική Ολλανδία κράτος είναι το χρήμα και vice versa. 

Starting posting again...

--

Προετοιμάζεσαι πυρετωδώς για το meeting της επόμενης ημέρας. Έχεις διαβάσει καλά το μάθημά σου γιατί θα είναι μέσα 2 αρχιτέκτονες συστημάτων του πελάτη, 3 end users του συστήματος, 4 μάνατζερ και δύο σύμβουλοι. Σκας μύτη στο meeting πρώτος για να ετοιμάσεις το beamer. 10 λεπτά μετά μπαίνει στο δωμάτιο ένας από τους Business Process Managers του πελάτη και κάθεται δίπλα στον αρχιτέκτονα συστημάτων που έχει ήδη πάρει τη θέση του.

Λένε κάτι στα Ολλανδικά.

Δεν το καταλαβαίνεις.

Και μετά βγάζουν τα χαρτάκια του Albert Heijn για να τα ανταλλάξουνε...

Βγάζεις το περίστροφο και...

---

Και μετά από όλα αυτά φτάνεις κουρασμένος σπίτι, ανοίγεις το Facebook, σιχαίνεσαι το καινούργιο outline που έχουνε δώσει και βλέπεις πάνω δεξιά το πιο δημοφιλές γκρουπ το οποίο σου προτείνουνε να μπεις: "Μάθε τι χρώμα βρακί φοράνε αυτοί που βλέπουν το προφίλ σου..."

Βγάζεις το περίστροφο και...