Κάτω από τη στάθμη της θάλασσας!

I am writing this post from the empty terminal of Dortmund airport. I arrived in Dortmund this afternoon and I managed to find a bus to the airport (nobody speaks fucking English). I'm writting in Enlgish because there is no Greek font and I hate Greeklish.

I've never seen an empty terminal before. There is - truly - not a single soul around and the only thing you can listen to is the sound of the automatic stairs. It reminds me of an empty hospital I once saw in my dream. But is was not a good dream.

I can't sleep since it is too quite.

I can't drink or eat anything since everything is closed.

The prepaid internet time is nearly finished.

In 9 hours I'll be back in Greece.

Ας κάνω έναν μικρό απολογισμό των ημερών που πέρασαν από τη Παρασκευή μέχρι σήμερα (όπως καταλάβατε, τα επόμενα post θα γράφονται στα ελληνικά γιατί αυτή ήταν η απόφαση). Ένα πλήρες τριήμερο με επισκέψεις σε μέρη καινούργια και ξεχωριστά και με γνωριμίες καινούργιων ανθρώπων - συνεοδευμένες από ποικίλα σχόλια.

#1 Πάρτυ Πόλυς της Παρασκευή.

Τη Παρασκευή πήγαμε στο πάρτυ της Πόλυς στη περιοχή των φοιτιτικών κοιτώνων του πανεπιστημίου. Βρέθηκα εκεί για δεύτερη φορά καθώς είχα πάει πιο παλιά με τον Θανάση για να μαζέψουμε την αλληλογραφία από το παλιό του σπίτι. Το πάρτυ είχει τρία διαφορετικά "stages" (ο θεός να τα κάνει - κακία). Το πρώτο ήταν στο σπίτι της Πολίνας. Το δεύτερο σε ένα μπαράκι δέκα μέτρα από το σπίτι της και το τρίτο στο Club Pacific. Μέχρι και το δεύτερο κάτι γινότανε. Στο τρίτο όμως τα πράγματα άλλαξαν. Το Club Pacific ήταν γεμάαατο άντρες! Και χωρίς να θέλω να τονίσω την έλλειψη πιθανών (για κάποιους) στόχων σχετικών με το φλερτ, απλώς αναφέρω ότι η έλλειψη ισορροπίας στον αριθμό των δύο φύλων σε έναν χώρο διασκέδασης είναι πάντα μειονέκτημα. Είτε όταν οι γυναίκες είναι πάρα πολλές... αυτές δεν περνάνε καλά, είτε όταν οι άντρες είναι πάρα πολλοί (όπως στη δική μας περίπτωση)... αυτοί δεν περνάνε καλά. Η βραδιά, παρ' όλα αυτά, τελείωσε κοντά στις 04:00 το πρωί. Λίγη κούραση και ανάγκη για ύπνο.

#2 Flat πάρτυ, Club 11 και εκκλησία.

Και αν η Παρασκευή ήταν λίγο χαλαρή για το βράδυ, το Σάββατο ήταν το ακριβώς αντίθετο. Αν ξεκινούσα την ιστορία από το τέλος θα έγραφα:

Και στις 08:30 το πρωί βγήκα από την εκκλησία καθώς ένα αεροπλάνο είχε αρχίσει τη προσγείωση στα 2000 πόδια πάνω από το κεφάλι μου και ο ήχος τράνταζε όλο το τόπο.

Πως σου φαίνεται σαν τέλος; Χεχε. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή καλύτερα. Είχαμε αποφασίσει πως θα βγούμε με τον Δημήτρη, τον Σίμο και τη Μαριαλένα. Μαθαίνουμε από τον Νούλα ότι κάπου στη πόλη υπήρχε ένα flat party μίας κοπέλας από την Ελλάδα που θα είχε και DJ μέσα κτλ κτλ. Ε λέμε "δεν έχουμε και τίποτα να το δοκιμάσουμε". Χε! Αυτά είναι stages.

Stage1

Στο flat party ήταν απλά απαράδεκτο. Οι περιγραφές του Θανάση και οι εγγηύσεις δεν έπιασαν τόπο. Μάλιστα, μου φάνηκε και λίγο τραγικό σε κάποιες φάσεις. Μπορώ να πω γιατί αλλά δεν θέλω. Δεν είναι για εδώ. Τεσπα. Καθήσαμε μία ώρα εκεί μέχρι να αποφασίσουμε το επόμενο βήμα. Είχαμε δύο προτάσεις. Το Club11 - ένα κλαμπ στον 11o όροφο ενός κτιρίου με απίστευτη θέα στο Άμστερνταμ - ήταν η πρώτη πρόταση που επέμενα εγώ, ο Σίμο και η Μαριαλένα.

Η άλλη πρόταση ήταν ένα πάρτυ με trans που γινότανε σε μία εκκλησία στο Ruigoord, ένα χωριό λίγο έξω από το Άμστερνταμ. Το χωριό αυτό εκκενώθηκε τη δεκαετία του '60 από το Δήμο του Άμστερνταμ που ήθελε να επεκτείνει το λιμάνι της περιοχής. Τα σχέδια όμως απέτυχαν και το χωριό κατέλαβε μία ομάδα καλλιτεχνών (έτσι λέει στο Wikipedia - ο Νούλας τους λέει χίπιδες) που ήθελαν να φτιάξουν μία αποικία εκεί. Η αποικία αυτή υπάρχει μέχρι σήμερα και στη παλιά εκκλησία του χωριού διοργανώνουνε πολύ συχνά πάρτυ. Επίσης, υπάρχει το Landjuweel φεστιβάλ που γίνεται κάθε χρόνο. Εκεί ήθελε να πάει ο Δημήτρης.

Stage2

Και η απόφαση ήταν τελικά να πάμε στο 11. Το άλλο μας φαινότανε πολύ μακριά για να τρέχουμε ως εκεί (αν και είχαμε αμάξι). Λίγα να περιγράψω για το 11, πρέπει να το δείτε. Η θέα απίστευτη, ο κόσμος γαμάτος και DJ ο Carl Craig (απίστευτος). Ξεπατωθήκαμε στο χωρό μέχρι τις 05:00 το πρωί που άναψαν τα φώτα. Αναμονή στο ασανσέρ για να κατεβούμε κάτω στο ισόγειο. Και μετά;

Φώτο από το χώρο του εστιατορίου του Club 11.


Stage3

Η εκκλησία τελικά δεν ήταν και τόσο μακριά. Μας πήρε λίγη ώρα όμως γιατί το GPS δεν ένιωθε τίποτα. Αναγκαστήκαμε να ρωτήσουμε αλλά τελικά τη βρήκαμε. Ο Θανάσης τους περιέγραφε σαν ζόμπι (από την εμπειρία του από προηγούμενο trans πάρτυ). Εντάξει, δεν είχε και απόλυτο δίκιο... αλλά δεν είχε και πολύ άδικο. "Άνθρωποι που δεν βλέπεις τη μέρα", έτσι τους λέγαμε. Μασκαρεμένοι ινδιάνοι. Μονομάχοι από τη Ρώμη. Ξωτικά. Μάγισσες. Ξυπόλυτοι. Ντυμένοι με δερμάτινα Εκεί που κάποτε ήταν το ιερό, τώρα υπήρχε ο DJ. Δίπλα στον DJ ένα άγαλμα της Παναγίας με ακουστικά στα αυτιά. Η trans σε όλο της το μεγαλείο.

Κάπου εδώ βάλτε το τέλος που σας έδωσα λίγο πιο πριν. :)

Φώτο από το εσωτερικό της εκκλησίας από μία παλιά εκδήλωση με τανγκό.


#3 Εγκλωβισμένοι και παρουσίαση κρασιών. Μεσημεριανό στης Μαίρης.

Ξυπνήσαμε κατά τις 13:30. Γρήγορο ντουζ, ντύσιμο και μεσημεριανό στης Μαίρης που μόλις γύρισε στη πόλη. Η Μαίρη είναι από τη Δράμα και μένει εδώ εδώ και περίπου 4 χρόνια. Χε, όπου και να πάω, Δραμινό θα βρω. Μας έκανε ένα φαγητό με ζυμαρικά, πιπεριές, κασέρι και μανιτάρια (και ίσως άλλα πράγματα που να μην κατάλαβα) που μας έκατσε κουτί! Μας είπε λίγο πως πέρασε γιατί έλειπε για μία εβδομάδα, πέρασε και η ώρα και πήγαμε σπίτι να βάλουμε τα καλά μας. Βλέπεις, στις 18:00 έπρεπε να πάμε στη συνεστίαση των εγκλωβισμένων.

"Οι εγκλωβισμένοι" είναι ένα γκρουπ ελλήνων οι οποίοι έχουν εκγλωβιστεί στην Ολλανδία. Κυρίως γιατί ο/η σύζηγός τους είναι Ολλανδος/ή. Ο Θανάσης μας γνώρισε τον πρόεδρο, τον Τάκη, και μας προσκαλέσανε κι εμάς στη συνάντηση που είχε ως θέμα τη δοκιμή κρασιών. Η συνεστίαση αυτή τη φορά θα γινότανε σε μία γκαλερί που ανήκει σε έναν έλληνα ζωγράφο-γλύπτη.

Ήταν καλό (και λίγο τρομακτικό) να γνωρίσεις τους εγκλωβισμένους. Ο καθένας και μία ιστορία για τον εκγλωβισμό. Ο καθένας και μία γνώμη για το αν είναι καλό που ήρθαμε ή όχι. Εγώ με τον Σίμο βλέπεις, είμασταν σαν τα τρυφερά σφαχτάρια που μόλις ήρθανε στο σφαγείο για γδάρσιμο.

Το κρασί ήταν τζάμπα. Οπότε δεν χρειάζεται να πούμε ότι γίναμε κομμάτια στο τέλος και οι τρεις. Ίσως και λίγο αγενείς κατά τη διάλεξη. Αλλά τι να κάνουμε... :)

Φώτο από τη βραδιά (με χρονολογική σειρά):

Hi again! How are you? I'm fine as well.

(Strange start for my posts).

Well, there is a major matter concerning me these days and it has to do with my blogging life. After the last post that I wrote in English, I was troubled whether I should continue writing in English (like my friends Laura and Noulo) or go back to Greek. Hmmm. It's a tough question.

Well, writing in English has certain advantages:

1. My audience (2-3 people for now) will be broader and my foreign friends will be able to read my posts as well (including my ex-flatmate Roberta). Moreover, it is more likely that the number of my foreign friends will increase since I am going to be working in a multi-cultural environment and in a multi-cultural city.
2. I will be able to express my self in a completely different way. The english language has the advantage of being plane and simple, instead of the Greek one which is more complicated.
3. I will practice my English even more (even in this post you can find many typos).

On the other hand, writing in Greek can also be fun:

1. Greek is my mother tongue and I can write faster and without advising the dictionary every 3 sentences.
2. The greek language may be more difficult but is also richer. Thus, you can express your self in multiple levels.
3. Writing in Greek means that I keep in touch with my country, which also represents my friends, my family and the sea (hm, very poetic).

Well?

I really don't know!

I will not justify my decision. I will just show it in my next post. If it's in English, then the title of the blog will also be in English. If it's in Greek... so it will be...

Finally, I would also like to write something about the trial of Plevris that takes place this time in Greece. However, I think that you can find enough info in the following blogs:

Jungle-Report

Press-GR

Never-never land


Only for those that are polliticaly sensitizated and actually consider fasism as a plague.

Greeks vote for his son to be a member of the parliament! Go on Greeks! Go on!

(Motherfuckers!)

P.S. The last hour we are listening to the most silly songs with Thanasis. The one says "Ciggarets, drinks and sitting up late have destroyed the best homes". Greek folk music at its best...

I decided to write this post in English, since my ex-flatmate Roberta asked me to. Moreover, it's a small post, so it's ok. The title of the post refers to a movie we saw with Simoglou today. The movie is called Shoot 'em up and the main roles are held by Clive Owen and Monica Bellucci. My opinion? Pleeaaaaseee don't see this movie! If there are two persons reading my blog, maybe I can save them.

My IMDB rating? I gave it an 1 because 0 is not allowed.

Η αναζήτηση για σπίτι συνεχίζεται. Ήδη έχουμε βρει δύο σπίτια. Το ένα σε πολύ καλό μέρος, τεράστιο, με λίγο παλιά διακόσμηση και στα 1350 ευρώ το μήνα. Το δεύτερο σε μικρότερο μέρος, με καινούργια διακόσμηση, κοντά στο σπίτι του Νούλο και με 1150 ευρώ το μήνα (χωρίς τους λογαριασμούς). Για το πρώτο έχουμε διορία μέχρι τη Δευτέρα στις 12:00 το μεσημέρι. Για το δεύτερο έχουμε viewing για να το δει και ο Θανάσης στις 10:00 το πρωί της Δευτέρας. Αποφάσεις... αύριο.

Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS σήμερα και από εκεί προέρχεται και ο τίτλος τους post. Οι επιστήμονες τη δεκαετία του '80 - όταν το AIDS άρχισε να εξαπλώνεται στη Β. Αμερική και στις ομοφυλοφιλικές κοινότητες της - προσπάθησαν να ανακαλύψουν τη πηγή της επιδημίας. Τότε λοιπόν, ανακαλύφθηκε η ύπαρξη ενός ασθενή, του οποίου ο ιός είχε αποδειχθεί πως είναι "πατέρας" πολλών άλλων μεταλάξεων που είχαν βρεθεί σε άλλους ασθενής. Ο ασθενής αυτός αναφερότανε ως Patient O στα πρώτα επιστημονικά κείμενα. Η ονομασία όμως αναφερότανε όχι στον αριθμό 0 αλλά στο γράμμα "Ο" και εννοούσε τον ασθενή "Out of California and Los Angeles". Η φαντασία όμως κάποιων ανθρώπων και η εύκολη μεταπήδηση από το γράμμα στον αριθμό δημιουργήσανε το μύθο του "ασθενή μηδέν". Την αρχή του κακού.

Αυτός ο ασθενής ήταν ο Gaetan Dugas, ένα αεροσυνοδός από το Καναδά - ομοφυλόφιλος - του οποίου το επάγγελμα ευνοούσε την εύκολη εξάπλωση του ιού. Ο Dugas παρότι ήξερε πως είχε τον "καρκίνο των gay", όπως τον έλεγε, συνέχισε να έχει ερωτικές επαφές χωρίς προφυλάξεις για αρκετά χρόνια. Στη διάρκεια αυτών των χρόνων υπολογίζεται ότι πήγε με εκατοντάδες άνδρες (και ίσως μερικές γυναίκες), μεταδίδοντας τον ιό σε όλο το κόσμο (λόγω του επαγγέλματός του). Παρ' όλα αυτά, οι τελευταίες έρευνες αποδυκνείουν ότι δεν ήταν τελικά αυτός που έφερε τον ιό από την Αφρική - και συγκεκριμένα, από την Αϊτή. Παρ' όλα αυτά, ο Dugas παραμένει γνωστός ως ο "Ασθενής μηδέν" και - παρ' ότι μπορεί νη μην ήταν ολοκληρωτικά υπεύθυνος - παραμένει ένας από τους αρχικούς φορείς του ιού και η ερωτική του ζωή αποτέλεσε βασική πηγή για την εξάπλωση του ιού παγκοσμίως. Περισσότερες πληροφορίς μπορείτε να βρείτε στο λίμα του Wikipedia και στη σελίδα του Avert.

Κάποτε κάποιος πιο μεγάλος μου είχε πει: "Είναι άτυχη η γενιά σας. Εμείς δεν τα είχαμε αυτά.". Και είχε δίκιο. Ήταν άτυχη η γενιά μας - και η μία προηγούμενη. Ο άνθρωπος αυτός είχε ζήσει τα κοινόβια της δεκαετίας του '60 και τα πάρτυ των "παιδιών των λουλουδιών" όπου το σεξ είχε κυρίαρχη θέση. Τότε δεν υπήρχε το άγχος του AIDS, ευνοόντας έτσι τον φιλελευθερισμό. Για το AIDS έχω ακούσει πολλά και έχω δει λίγα. Η ενημέρωση πλέον είναι αρκετά επαρκής. Μα παρ' όλα αυτά, τα λάθη γίνονται καθημερινά. Ευτυχώς, κανείς γνωστός μου ή γνωστή μου δεν το έχει αντιμετωπίσει ακόμα.

Θεραπεία; Την κρατάνε οι Αμερικανοί κρυφή για να ελέγχουν τους ισχυρούς του κόσμου... :P

Θα μείνει όμως στο μυαλό μου και μία άλλη φράση: "Η απάντηση της φύσης στον υπερπληθισμό". Γιατί όχι; Σαν πολλοί δεν γίναμε; Καιρός να αραιώνουμε....

Καμιά θέση στο διαστημόπλοιο και για εμάς;



Να αναφέρω και κάτι άλλο που με τρόμαξε προχθές. Οι πιο πολλοί ξέρουν τι είναι το Facebook και πως λειτουργεί. Κατά καιρούς έχω δει στο Ίντερνετ διαλόγους και βίντεο σχετικά με τον τρόπο που το Facebook χρησιμοποιεί τα προσωπικά μας δεδομένα για κατευθηνόμενη διαφήμιση και ότι με αυτό το τρόπο γίνονται πλούσιοι χρησιμοποιώντας τα δεδομένα που εμείς τους δίνουμε. Μέχρι προχθές ήμουν κι εγώ αντίθετος στο να εγκαθιστώ πολλές από τις χαζές εφαρμογές του Facebook, οι οποίες ανήκουν σε διάφορες εταιρίες, και οι οποίες σε προειδοποιούν πριν τις εγκαταστήσεις ότι θα έχουν πρόσβαση σε όλα τα δεδομένα σου και ότι μπορεί να τα χρησιμοποιήσουν.

Κάθομαι λοιπόν κι εγώ προχθές και αλλάζω το προσωπικό μου μήνυμα - το οποίο το Facebook σε παροτρύνει να αλλάξεις κάθες 3-4 μέρες - σε "Ioannis is looking for flat in Amsterdam". Έτσι λοιπόν, σε 10 λεπτά εμφανίζεται κάτω από το χώρο του πρoσωπικού μου μηνύματος - εκεί στα δεξία - και στη λίστα του Marketplace μία αγγελία με ένα σπίτι στο κέντρο του Άμστερνταμ. Φυσικά και δεν ήταν τυχαίο. Οι άνθρωποι ξέρουν τι κάνουν. Εγώ από που να κρυφτώ;

Τρόμαξα; Τρόμαξα λίγο. Ίσως και αρκετά. Invasion...