<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/7157270061007061295?origin\x3dhttp://panwapotahxeia.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

View of the canal outside my bedroom window

Τετάρτη 13 Μαρτίου 2013

Αγαπητό μου παιδί. Ο Πάπας Φραγκίσκος ο Α' εξελέχθη σήμερα από το συμβούλιο των καρδινάλιων. Στο λέω μπας και σκεφτείς με τι ασχολήθηκα σήμερα. Επίσης, ήθελα να σου πω ότι μετά από καιρό άρχισα ξανά σιγά σιγά να κοιτάω και να παρατηρώ τον κόσμο. Το μεγάλο γκρι σύννεφο του στρες τελείωσε τις βόλτες του (να σου πω την αλήθεια, ίσως και να βοηθάει η μακρινή μυρωδιά άνοιξης).

Έχω αμάξι πλέον, ξέχασα να στο πω. Βαρέθηκα τα τραίνα και πηγαινοέρχομαι Χάγη-Άμστερνταμ πάνω στο τετράτροχο.

--

Α, επίσης μου κάνανε πρόταση από μία εταιρία στην Θεσσαλονίκη και θα πάω να τους μιλήσω τον Μάιο να δούμε τι έχουν να πούνε και αυτοί. Οι φίλοι στο Άμστερνταμ εύχονται - από την καλή τους της καρδιά - να μην μου κάνουν καλή προσφορά (συγκινητικό). Μάνα και πατέρας μου λένε να μην γυρίσω. Το ίδιο και οι πιο πολλοί φίλοι στην Ελλάδα. Μόνο η Λ. φαίνεται να με άκουσε και μου είπε "με το καλό".

--

Α, και έμαθα να μαγειρεύω τηγανιά χοιρινή, μοσχαράκι στρογκανόφ και στιφάδο. Άτσα. Τα λέμε.

Late Sunday Morning

Κυριακή 3 Μαρτίου 2013

Η γύμνασις οξυγονώνει τον εγκέφαλο και δραστηριοποιεί τα δάχτυλα...

--

Κάπου διάβασα:

"Στην αναζήτηση της παροντικής κενότητας έβαλα δύο-τρία κομμάτια από την προσωπική μου γκάμα.

Από πολύ μικρός αναζήτησα την βαθύτητα. Ίσως γιατί το μυαλό μου δεν γέμιζε με τα ελαφρά και τα μη ονειροπόλα. Κι έτσι δημιούργησα εκείνο το κομμάτι μου που φαίνεται στους άλλους ως σοφιστικέ και εξειδικευμένο. Απλώς ένα από τα αποτελέσματα των τυχαίων περιβαλλοντικών μεταβλητών της ζωής μου (θα έλεγαν οι δαρβινιστές) που αν άλλαζαν έστω και λίγο, δεν θα έγραφα τώρα αυτό το κείμενο.

Και την αναζήτησα παντού. Στη μουσική. Στα βιβλία. Σε γεωγραφικούς προσδιορισμούς, στον έρωτα, στη φιλία. Σε παραλίες και σε βουνά. Στη μοναξιά. Στη ζάλη του αλκοόλ. Ξεκίνησα εγώ και έγινα άλλοι. Πόνεσα, γέλασα, έψαξα. Τα πάντα για την βαθιά ευτυχία του μυαλού. Για εκείνη τη την αίσθηση γαλήνης που θα επιφέρει - τι φοβερό - την ελαφρότητα στην καρδιά.

Οι άνθρωποι παλιά ήταν μυστικιστικά ζαφείρια από την Ανατολή. Ήταν μοναδικές συγχορδίες μιας χαμένης εποχής που δεν προσδιορίζεται στο χρόνο. Οι ίδιοι άνθρωποι τώρα είναι απλώς απομιμήσεις των εξιδανικευμένων ανδρείκελων της νιότης μου. Και οι καινούργιοι; Δυστυχισμένα κινούνται στο φάσμα των ομοιοτήτων και της μνημονικής στερεοτυπίας. Κι έτσι έμεινα μόνος. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα."