Πέμπτη 26 Αυγούστου 2010
Έγραψε ο Ρόμπινς:
"It's hotter than the soles of Dante's loafers out here". Immediately he regretted, for he heard himself starting to sound like one of the petty mopers who wasted untold priceless moments of their bried stay on this planet complaining about the weather. Unless it was about to cause you bodily harm, rot your rhubarb on the stalk, or cary off your children, weather ought either to be celebrated or ignored.Αλλά όσο όμορφο και παρηγορητικό κι αν ακούγεται, οι βρεγμένες κάλτσες μου, το σακάκι μου και η τσάντα της δουλειάς δεν με αφήνουν να τον αγνοήσω τον άτιμο (τον καιρό).
Οι παλιές λαϊκές σοφιστείες λέγαν πως "κλαίει ο θεός όταν βρέχει". Το θυμάμαι να μου το λέει η γιαγιά μου στα παιδικά μου φθινόπωρα. Δεν είναι περίεργο που οι Ολλανδοί είναι άθεοι. Τι θα μπορούσε η καημένη η γιαγιά να του πει του παιδιού πέραν του ότι "ο θεός είναι μαλάκας".
Παρασκευή 13 Αυγούστου 2010
Η πειρατεία, το εμπόριο, η τσιγκουνιά και το ουρμπανιστικό "Ναι" που κουβαλάνε μέσα στην Ιστορία έχουν δώσει το δικαίωμα στους Ολλανδούς να περηφανεύονται για το πλούσιο κράτος τους, τον αποτελεσματικό κρατικό μηχανισμό τους και τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες τους.
Επίσης, τους έχει δώσει το δικαίωμα να σπαταλάνε άπειρες εργατοώρες σε μπούρδες, ηλιθιότητες και "εγκεφαλοκαταιγίδες" (a.k.a. brainstorming) συζητώντας περί ανέμων, υδάτων, όρων και λιμνών. Μέσα από ένα τέτοιο meeting γράφω κι εγώ αυτό το post από τον 15ο όροφο του κτιρίου της ACN στη Gustav Mahlreplein στο Άμστερνταμ, κατανοώντας απόλυτα πως εταιρίες σαν τη δικιά μου απομυζούν σαν βδέλλες τους αργοκίνητους πελάτες τους.
--
Συζήτηση (επεξηγώντας μία παρουσίαση σε Powerpoint):
- Ας κάνουμε την υπόθεση πως ο χρήστης Χ δεν έχει πρόσβαση στον σύστημα Α.
- Μα αυτή είναι ακριβώς και η ερώτηση που πρέπει να απαντήσουμε. Γιατί δεν έχει πρόσβαση ο χρήστης Χ, στο σύστημα Α.
- Θα ήθελες να δώσεις πρόσβαση στον χρήστη Χ στο σύστημα Α;
...και η συζήτηση συνεχίζεται στον αιώνα τον άπαντα. Στην αιωνιότητα θα μείνει και η παρουσίαση καθώς η βασική της υπόθεση, αμφισβητείται όπως η καθολικότητα της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Και καθώς ο manager στο δωμάτιο δεν έχει ιδέα από κατεύθυνση συζήτησης, εγώ έμεινα να γράφω posts και να μακαρίζω τη πειρατεία και τον Jack Sparrow.
--
Κι επειδή το Ίντερνετ είναι η απόλυτη αλήθεια, ιδού οι δύο εικόνες που σου βγάζει το Google όταν ψάχνεις για "Gustav Mahlerplein ITO-Toren view" (όπου ITO-Toren είναι ο πύργος μας):
Στο επόμενο άρθρο: "Το Ιντερνετικό πορνό και η συμβολή του στην αναδιαμόρφωση του ΠΑΟΚ"
--
Βρέχει στο Άμστερνταμ, δεν ξέρω αν σας το είπα.
Τρίτη 10 Αυγούστου 2010
Δεύτερη μέρα στη δουλειά. Μου αλλάξανε και το project, δεν έχω τίποτε να κάνω όλη μέρα και δεν περνάει και η ώρα (ρε γαμώτο). Με τα πολλά όμως κατάφερα σήμερα να συνδέσω το κινητό μου με το laptop και τώρα έχω Ίντερνετ και στο τρένο. Μια χαρά. Ποστάρισμα με 120 km/h.
--
Βρέχει σε όλη την Ολλανδία. Γαμώ το μαύρο σύννεφο γαμώ.
--
Θα το γράψω κι ας είναι περισσότερο προσωπικό από αυτά που ποστάρω συνήθως. Η επιστροφή στην Ολλανδία αυτό το καλοκαίρι με γέμισε με μια επιθυμία να γυρίσω στην Ελλάδα. Την αντισταθμίζω με λογικά επιχειρήματα του καθρέφτη από χθες αλλά όλο φαίνεται πως χάνω. Ένα κοκτέιλ από παραίτηση, νοσταλγία, παράλληλες ζωές, άσπρες τρίχες και ελληνικό καλοκαίρι.
Και γάμα τα λογικά επιχειρήματα. Είναι συζητήσιμο το πόσο λογικός είμαι εν τέλει. Είναι εκείνο το ασταμάτητο νιαούρισμα που μεταφράζεται στο "δεν τελείωσε ακόμη" που συνεχίζει να κερδίζει.
--
Προσωπικά σήμερα. Είπαμε. Άντε πάω να φάω σε ένα εστιατόριο με φαγητά των νομάδω της Αφρικής να ηρεμήσω. Τώρα τι κουζίνα θα μπορούσαν να έχουν οι νομάδες στην Αφρική, ιδέα δεν έχω. Θα σου πω αύριο.
Κυριακή 8 Αυγούστου 2010
Έχω ξεκρεμάσει το αφρικάνικο κόκκαλο από το λαιμό, έχω βγάλει τα βραχιόλια από το χέρι μου, έστησα το μαγιό κοντά στο παράθυρο για να στεγνώσει και κρέμασα το άσπρο πουκάμισο με το κοστούμι από το πόμολο της πόρτας. Στον φούρνο ψήνεται μία semi-custom πίτσα και στον ξενώνα του Στέλιου και του Στράτου αραδιάστηκαν τα ρούχα μου.
Τρεις βδομάδες στην Ελλάδα δεν είναι αρκετές κι εγώ έμεινα να περιμένω τις φώτο που θα στείλει ο Πάρης για να θυμάμαι κι αυτές τις διακοπές.
--
Έχω αναρίθμητους λόγους για να μην ξαναπετάξω με την Alitalia. Οι τρεις βασικοί είναι:
- Η καθυστέρηση πτήσεων και η αυξημένη πιθανότητα απώλειας των αποσκευών που ακολουθεί την εταιρία δεν είναι μύθος. Έπρεπε να το ζήσω με τρία διαφορετικά ταξίδια φέτος για να το καταλάβω. Ως αποτέλεσμα, αναγκάστηκα να χάσω 2 μέρες από την φετινή μου άδεια ξοδεύοντας τες είτε στο Άμστερνταμ είτε σε ένα απαράδεκτο ξενοδοχείο κάπου κοντά στο αεροδρόμιο της Ρώμης.
- Αυτή η βαρεμάρα των Ιταλών αεροσυνοδών όταν εξηγούν τους κανόνες ασφαλείας της πτήσης είναι παροιμιώδης. Λες και τους σκότωσαν τον πατέρα ή το πουντλ. Άσε τα φανταστικά Αγγλικά όλου του πληρώματος: "Ladies and gentlemen, the captain and the crew would like to than you for flying with us. We hope you apos apduasdapsudaous...!@# (ακαταλαβίστικες λέξεις ιταλού πιλότου)".
- Οι Ιταλοί σου αρέσουν; Ε, εμένα όχι. Καλύτερα να μείνουν στη χώρα τους (μια που δεν μιλάνε και άλλη γλώσσα πέρα από την πολύτιμη Ιταλική τους). Να πίνουν τους καφέδες τους και να φοράνε τα κιτς - κατά πολλούς "στυλάτα" - δερμάτινα παπούτσια τους με τις βερμούδες. Σε μία χώρα όπου το στυλ έχει γίνει καρικατούρα των διαφημίσεων οίκων μόδας, οι πολυ-διαφημισμένοι Ιταλοί κάνουν το παν για να μείνουν απομονωμένοι.
Mille viae ducunt homines per saecula Romam και κουραφέξαλα.