Halloween στο Άμστερνταμ. Η γιορτή που πάντα με απωθούσε. Το μασκάρεμα. Η γιορτή κατά παραγγελία. Τα πάντα γύρω της. Και δεν είναι καινούργιο αυτό. Μπορώ να το προωτοθυμηθώ από τα γυμνασιακά μου χρόνια. Τότε που προτιμούσα να μείνω σπίτι παρά να γυρίσω σπίτι με κομφετί και σερπαντίνες στα μαλλιά. Παρ' όλ αυτά, αυτή την απώθηση δεν μπορώ να τη συνδέσω με κάποια απτή αιτία ή επίπονη εμπειρία. Υποθέτω πως μερικά πράγματα απλώς δεν σου αρέσουν.
Αν και το gothic style που παίρνει στις χώρες του βορρά (και ειδικά στο Εδιμβούργο), παραδέχομαι ότι το κάνει πολύ πιο ενδιαφέρον από τα απαράδεκτα καρναβάλια της χώρας μου.
--
Συζήτηση ενώ δοκιμάζω μπουφάν στον 2ο όροφο του Peek & Cloppenburg στη Dam. Προσπαθώ να σηκώσω το φερμουάρ του μπουφάν κι αυτό δεν δείχνει να δουλεύει.
- Εγώ: Δεν φένεται να δουλεύει. Σκαλώνει. - Πωλήτρια: Πρέπει να το βάλεις λίγο διαφορετικά. - Εγώ: Χμ, και πάλι δεν νομίζω ότι δουλεύει. Έτσι θα είναι; - Πωλήτρια: Δεν νομίζω. Θα το συνηθίσεις με τον καιρό. - Γ. Κοϊμτζής: Ναι, και τη φυλακή μπορεί να τη συνηθίσεις
--
Δεν μπορούσα να μην το γράψω:
"Καμιά φορά ένιωθε βαριά στο στήθος μια μισοσβησμένη σιγανή φωνή, που παραπονιόταν τόσο σιγανά, τον συμβούλευε τόσο απαλα, που μόλις την άκουγε. Τότε συνειδητοποιούσε για λίγη ώρα πως έκανε μια παράξενη ζωή, πως έκανε πράγματα που δεν ήταν παρά παιχνίδι, πως ήταν βέβαια ευχαριστημένος και κάποτε ένιωθε χαρά, αλλά παρόλα αυτά η πραγματική ζωή κυλούσε δίπλα του χωρίς να τον αγγίζει. Όπως ένα παίκτης της μπάλας παίζει με την μπάλα του, έτσι έπαιζε κι εκείνος με τις υποθέσεις του, με τους ανθρώπους που τον τρυγύριζαν, τους κοιτούσε, έκανε κέφι μαζί τους - η καρδιά, η πηγή της ύπαρξής τους δεν ήταν εκεί. Η πηγή κυλούσε κάπου μακριά του, έτρεχε και κυλούσε αόρατη, δεν είχε πια τίποτα κοινό με τη ζωή του. Και μερικές φορές αυτές οι σκέψεις του έφερναν φόβο κι ευχόταν να του είχε δοθεί κι εκείνου η χάρη να συμμετέχει με πάθος και μ' όλη τη καρδιά του στα παιδιάστικα καμώματα της μέρας, να ζει αληθινά, να ενεργεί πραγματικά και να χαίρεται, αντί να στέκεται παράμερα σαν θεατής."
Στα meeting που κάνουμε για τα πλάνα της επόμενης χρονιάς. Στις συζητήσεις για την οργάνωση της εταιρίας και της πωλήσεις. Στις αναφορές σε βιβλία marketing, σε στρατηγικές και ποσοστά, στα πρέπει και τα δεν πρέπει και σε όλες τις άλλες αφαιρετικές μαλακίες του κώλου. Εκεί καταλαβαίνω ότι δεν βρίσκομαι στο περιβάλλον μου.
(Meeting με την ανώτερη ιεραρχία σήμερα)
--
Υπάρχουν πολλά είδη ανασφάλειας. Και όλοι κουβαλάμε τουλάχιστον ένα. Αυτό όμως που μου τη δίνει με την ανασφάλεια είναι όταν προσπαθείς να τη περάσεις στα μουλωχτά σαν "αποδεκτή κοινωνική συμπεριφορά". Τότε που δεν κάνεις αυτό που θέλεις. Αλλά αυτό που οι γύρω σου θέλουνε/ονειρευτήκανε/φανταστήκανε/νομίζανε για σένα.
Highlight της ημέρας: Έχω γνωρίσει μεγάλες ανωμαλάρες που η ανασφάλειά τους για "ομαλή ένταξη" τους έκανε να θυμούνται αυτόν που ήθελαν να γίνουν ως ένα ξεχασμένο όνειρο της εφηβικής ηλικίας. Κρίμα.
Ερώτηση της ημέρας: Μήπως ο έρωτας τελικά είναι απλώς το ταίριαγμα των ανασφαλειών μας;
--
Τα τρένα βάζουν τη μέρα σου σε ρυθμό. Το ξύπνημά σου. Τον πρωινό σου καφέ και την ανάγνωση του βιβλίου σου μέχρι το τέλος της διαδρομής. Η συνήθεια αντικατοπρίζεται απόλυτα στο γεγονός ότι άρχισα να βλέπω γνωστές φάτσες τα πρωινά στο βαγόνι. Άτομα που πήραν το ίδιο τρένο με σένα χθες ή προχθές.
--
Καινούργια μανία με το iTunes. Καινούργια τρέλα με τους Deep Dive Corp. To "Deep Heart":
Εικόνα από το Άμστερνταμ #1: Φλας. Κεντρικός σταθμός τους Άμστερνταμ 08:27 το πρωί. Δοκιμάζω τα ακουστικά στα αυτιά. Απομόνωση. Τα βγάζω. Ήχοι. Φασαρία. Οι γραμμές από τα τρένα να τρίζουν. Τακούνια που περπατάνε στο σταθμό και τρόλει που τρέχουνε για το επόμενο τρένο. Τα ξαναβάζω πάλι πάνω.
Περίεργο. Δεν έτυχε ποτέ να είμαι μόνος με τη μουσική μου. Συνήθως έχει δίπλα της κόσμο. Και άλλους που χορεύουνε. Προσπαθώ να συνηθίσω στην ησυχία μου. Παίζω το τελευταίο album του Manson. Και κανείς δεν με κοιτάει. Η μουσική παίρνει μία απίστευτη απενοχοποιητική χροιά. Χα. Αστείο. Κανείς δεν με κοιτάει. Χα. :)
--
Εικόνα από το Άμστερνταμ #2: Φλας. Δίπλα μου στο παγκάκι της στάσης κάθεται ένας θηριώδης τύπος. Με μια μεγάλη αλυσίδα να κρέμεται από το παντελόνι του και να ανεβαίνει ως το μαύρο fly που φοράει. Τα διακριτικά στο μπουφάν σχηματίζουν το: Skinhead. Ξυρισμένο κεφάλι. Μικρά, περίεργα μάτια.
Μπροστά του κάθεται - όρθιος - ένας ακόμα πιο ψηλός άντρας. Με kilt και γκέτες σε ψηλές κάλτσες. Με άγρια όψη. Ακόμη ένα ξυρισμένο κεφάλι και ένα αλλόκοτο στυλό bic στη θήκη που έχει στο αριστερό του μανίκι.
Του τύπου με την αλυσίδα του πέφτουνε κάτι ψηλά. Και σηκώνεται, ξανακάθεται πολλές φορές. Η αλυσίδα κάνει φασαρία στο μεταλλικό παγκάκι.
--
Εικόνα από το Άμστερνταμ #3: Φλας. Ο τύπος με kilt κλαίει με αναφηλητά μέσα στο τραμ. Ο σύντροφός του του κρατάει το χέρι τρυφερά και τον παρηγορεί. Ο ψηλός άντρας δεν κοιτάει καν γύρω του. Κλαίει και κοιτάει τον διπλανό του με παράπονο.
Γραμμή #26 προς Ijburg.
--
Διαβάζω το "Σιντάρτα" του Έσσε στο τρένο. Μετά πάω στο σινεμά για το Fame. Στον κόσμο της αντίθεσης θα ήμουν πρωταθλητής. Έφυγα στα μισά.
--
Εκείνο το κρύο που σε αναζογωονεί και σου ανοίγει τα μάτια.
Στην αρχή - θα το ομολογήσω - την φοβήθηκα την όλη ιδέα. Να βάλω τον εαυτό μου σε τάξη; Και το πρωινό μου ξύπνημα; Και τη μουσική στο αμάξι; Την ευκολία; Όλα αυτά ποιος θα μου τα ξεπληρώσει; Με ανησύχισε λίγο. Με μία μικρή δόση άγχους.
(Μη το πεις, καλομαθημένος, το ξέρω)
--
Υπάρχουν δύο τρένα το πρωί που μπορώ να πάρω. Στο κιόσκι του σταθμού αγοράζω την χθεσινή Ελευθεροτυπία (τίποτα δεν μπορεί να είναι τέλειο), και δίπλα από τη πλατφόρμα τον πρώτο καφέ της μέρας. Συνηθίζεις. Και όχι μόνο συνηθίζεις. Σου αρέσει κιόλας.
Ξέρω τις ώρες τώρα. Έμαθα και τις πλατφόρμες - ανακαλύπτωντας με μεγάλη έκπληξη ότι τα τρένα φεύγουν κάθε μέρα, την ίδια ώρα... από την ίδια πλατφόρμα. Δεν ξέρω γιατί νόμιζα ότι κάθε μέρα πρέπει να κυνηγάω και άλλη πλατφόρμα!
Το κούνημα στο τρένο είναι άκρως νανουριστικό. Αλλά το άγχος ότι θα βρεθώ στη Νότια Ολλανδία δεν με αφήνει να αποκοιμηθώ. Καφές λοιπόν, δουλειά μερικές φορές, εφημερίδα (ή βιβλίο - επιτέλους άρχησα να διαβάζω πάλι).
--
Προς καταχώρηση ηλεκτρονικής μνήμης (δια την προσπέλασην εις μελοντικήν στιγμήν): Πήγα και στο Λονδίνο όπου με έκπληξη αναθεώρησα τις απόψεις μου για το νησί. In bullets: * Έλληνες παντού * Favela Chic * Ελληνικά πάρτυ * Burger στον Τάμεση * ...
Την επαναφορά του Σοσιαλισμού στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2009 τη πέρασα πάνω σε μία κόκκινη τσόχα. Με φίλους, μπύρες, μάρκες και τράπουλες. Καθώς από οικογένεια που είχε το μερίδιό της σε αυτό που λέγεται "πολιτική", κάτι τέτοιες μέρες μου προκαλούν μία γνώριμη αλλά και τόσο περίεργη αχλύ που νομίζω θα με συναντάει σε όλα τα Σαββατοκύριακα εκλογών της ζωής μου από δω και πέρα. (Θύμισέ μου κάποια μέρα να σου πω την ιστορία με τα γλυκά που δεν φαγώθηκαν ποτέ μετά από τις δημοτικές εκλογές του 199-κάτι).
--
Το ξημέρωμα της 5ης Οκτώβρη περπάτησα με φίλους στους δρόμους του χωριού κάτω από ένα τεράστιο φεγγάρι που κάρφωνε τα βλέματά του πάνω μας. Κατάλαβα με χαρά πως - όπως μεγαλώνω - όλες μου οι πεποιθήσεις και όλα όσα για τα οποία νόμιζα πως είμαι αρκετά μεγάλος για να είμαι σίγουρος χάνονται ένα ένα... άδοξα στο μεγάλο τοίχο του ρεαλισμού.
--
Την ημέρα που οι Παπανδρέου στείλανε τον εγγονό τους στο Μαξίμου και οι Καραμανλήδες τον ανιψιό τους στο σπίτι του, εγώ πάλι δεν άσκησα το περιβόητο δικαίωμα όπως ακριβώς ήθελα. Γαμώτο.
Rene: ...I just wanna go away. I'm trying to save some money, waiting for my girlfriend to finish her PhD and then we've agried to try working in another country.
Me: That's nice. Any country in your mind?
Rene: Not yet. I think I need a country with a bit more pashion mate. I don't know if you have ever noticed the people around you in the office. It's like everybody is living a pointless and stupid life. Caring for stuff that are not important. I often I ask my self "what are all these people doing!!".
