Κάτω από τη στάθμη της θάλασσας!

Πωπω αυτός ο Φλεβάρης. Το αντίθετο από ότι περιγράφει ο Ρόμπινς στο άρωμα του ονείρου (παρεπιπτόντως, αποφάσισα ότι φτάνει πια τόσος Ρόμπινς - φανταστικός αλλά φτάνει τόσο). Γρήγορος, γεμάτος, με γεγονότα, με ταξίδια... και την αιώνια αναμονή για Κορέα.

Έχουν γίνει λίγο τα νεύρα μου τσατάλια με αυτή την ιστορία. Όχι πολύ. Λίγο. Προσπαθώ να το δω από την καλή, να το δω υπομονετικά. Δύσκολα. Έχουμε μια καθυστέρηση 2 μηνών που συνεχίζει και δεν ξέρουμε πότε θα σταματήσει. Η Β. Αφρική άλλαξε 3 κυβερνήσεις κι εμείς ακόμα περιμένουμε να δούμε αν θα πει ναι ο Γουάο Χιμ από τη Σεούλ να πάρουμε τα μπογαλάκια μας να πάμε στην Ασία. Αντε ρε παιδιά. Τουλάχιστον ένα ναι ή ένα όχι.

(Πρόσεχε τι εύχεσαι λέει μια σοφή παροιμία)

--

Α, ξέχασα να το πω, αποφάσισα ότι ήρθε καιρός να φύγω από την Ολλανδία. Φτάνει τόσο. Ταξιδιώτης που να κάθεται στο ίδιο μέρος 3 χρόνια, παύει να είναι ταξιδιώτης. Για που; Θα δούμε. Λονδίνο; Βερολίνο; Αθήνα; Θα δούμε. Θα γυρίσω τον Οκτώβρη ένα νόμισμα στον αέρα να κάνει 39 σβούρες, να πέσει κάτω και μετά βλέπουμε.

Ή θα ρωτήσω τη μαμά μου... :Ρ

--

Φύγε ομίχλη φύγε...!

--

Και σε έναν άλλο ταξιδιώτη που ζει το δικό του ημερολόγιο, δύο time zones μακριά και μερικά αραβικά τουρμπάνια πιο πέρα... στέλνω ένα μικρό δωράκι για να έχει να κρατάει όταν η έρημος γίνεται δύσκολη. Λονδίνο - Λιουπμλιάνα - Άρτα - Βρυξέλλες - Άμστερνταμ - Ντόχα... ένα φλας δρόμος...:)

Σε φιλώ κούκλα.

Κάθε φορά που ακούω για πρώτη φορά καινούργιο δίσκο τους Θανάση κάθεται ένας στίχος που κολλάει στο μυαλό και χαρακτηρίζει όλη τη δουλειά. Στον "Ελάχιστο Εαυτό" (που η Λ. με ιντρίγκαρε να ακούσω καθώς απέχω λίγο τελευταία από τα δρώμενα της καινούργιας μουσικής) γράφει:

Δεν θέλω τα τραγούδια που έγραψα
ν' ανάβουν αναπτήρες
Θα ήθελα να σκίζουν τα μέτωπα
ν' ανοίγουνε κρατήρες

Άουτς...

--

Έχω αναπτύξει μια απέχθεια προς τα έπιπλα "ιδίας κατασκευής του αγοραστή". Και δεν έχει να κάνει με το design ή το στυλ αυτών των επίπλων. Έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν θυμάμαι ποια είναι η τελευταία φορά που αγόρασα ένα κομμάτι επίπλου (από κρεβάτι μέχρι πορτατίφ) και δεν χρειάστηκε να ξεσκονίσω το κουτί με τα κατσαβίδια και τα σφυριά.

Δύο λύσεις στο πρόβλημα:

α) Είτε θα τρώω λιγότερο για να έχω περισσότερα χρήματα να αγοράσω έπιπλα που είναι έτοιμα και σου τα μεταφέρουν (ή τα μοντάρουν) σπίτι σου ή...

β) Θα το πάω στον διακοσμητικό μινιμαλισμό και θα ζω στο πάτωμα πάνω σε κιλίμια, χαλιά και μαξιλάρια διαλογισμού.

Με το ΙΚΕΑ φίλος δεν γίνομαι πάντως...

--

Και λίγο μωβ από το πρωινό Άμστερνταμ, τον σταθμό των τρένων με τον γνωστό επέτη με το ακορντεόν και τις γραμμές κιμωλίας που αφήνουν οι πιλότοι των μαχητικών με τη πρωινή βάρδια:





--

Μια μέρα γυμναστήριο = Τρείς μέρες πόνος