Κάτω από τη στάθμη της θάλασσας!

Δεν περίμενα να το πω ποτέ, αλλά ναι: πήγα βόλτα το σκύλο. Το έχουμε χωρίσει σε πρωινή και βραδυνή βάρδια με τον Γιάννη. Και καθώς όλα μου τα πρωινά είναι υπερβολικά δύσκολα τελευταία, πήρα την βραδυνή. Βρήκα αυτό σήμερα:

Sweep - Blue Foundation



The floor you walk on is smooth. There is no ground there.
Magic begins with blood. Outside, there are trees,
With concrete under their roots. But I have passed the tombs of kings,
Regaled them with pacing, checked bins for food and wrappings.
I have scoured the seas for miles, cloaked my face with ash.
My fingertips opening, accepting my time.

The dark cylinders of half-smoked cigarettes
For me, I'm your sorrow
Calling in your dreams
For me, I'm your shadow
Howling in the streets

Tomorrow, I will walk the streets
And steel myself for the familiar. Your eyes
Will not settle, a hunger. You'd be happier in your grave.
When we meet, share stories, you stretch me. I see,
I see a semi-circle of teeth.

The dark cylinders of half-smoked cigarettes
For me, I'm your sorrow
Calling in your dreams
For me, I'm your shadow
Howling in the streets

--

Έκανα αίτηση για ένα πρότζεκτ στη Μαλαισία και έκλεισα (ακόμα ένα) εισητήριο για Ελλάδα.

Την πρώτη της απόπειρά της να εγκαταλείψει το εξωτερικό, η Μαριαλένα τη πλήρωσε με ένα πέσιμο από το ποδήλατο. Και μακάρι να ήταν μόνο αυτό. Το αποτέλεσμα ήταν ένας σπασμένος - σε τρία σημεία - αστράγαλος, ένα κομμάτι γύψος, ένα εσπευσμένο ταξίδι στη πατρίδα και μία επέμβαση για να φτιάξει τη ζημιά.

Δεν ήταν τόσο εύκολο μικρή να τη κάνεις. Εδώ υπάρχει συνομωσία μαγισσών. Δεν είναι απλώς ένα εισητήριο αεροπλάνου και μία μεταφορική.

--

Μου δώσανε και μία κάρτα από τη δουλειά για τα ταξίδια μου με τα τρένα. Υποτίθεται πως πρέπει να κλείνω το εισητήριό από το Ίντερνετ και πως σου ελέγχουνε με ένα GPS μηχάνημα τη κάρτα όταν είσαι πάνω στο τρένο. Έλα μου όμως που τα μηχανήματά των ελεγκτών δεν δουλεύουνε σωστά (δηλ. καθόλου).

Πάντα παίρνουνε αυτό το ημι-σοβαρό ύφος όταν βγάζω τη κάρτα, με ένα χαμόγελο κρυμμένο στα μάτια τους. Σίγουρα επειδή σκέφτονται "που να ξερες ότι δεν έχω ιδέα αν έκλεισες εισητήριο ή όχι". Εγώ όμως ξέρω.

Μέχρι οι Ολλανδοί να μου αποδείξουν ακόμη μία φορά ότι δεν μπορείς να γλυτώσεις από το σύστημά τους, εγώ θα ταξιδεύω πρώτη θέση πλέον. Με τον πρωινό καφέ και στην ησυχία αυτής της "παράνομης πολυτέλειας".

--

Η κακοκαιρία του Σαββάτου μας έχει φέρει πάλι τα χιόνια. Και μακάρι να μπορούσα να περιγράψω και τον κόκκινο ήλιο που σηκώθηκε σήμερα το πρωί στο βάθος. Κατακόκκινος στις 08:40, όταν το τρένο άφηνε το Άμστερνταμ. Το πορτοκαλί της ερήμου κατά τις 08:50, όταν το τρένο πέρασε από τις παγωμένες λίμνες στα Νότια του Άμστερνταμ, λίγο έξω από το Μπούσουμ. Ο ίδιος που έκανε τα δέντρα να ξετινάζουν το νερό από πάνω τους με αργές και αόρατες κινήσεις. Κι ο ίδιος που καταφέρνει να απλώσει εκατομμύρια λαμπυρίζοντα διαμαντάκια πάνω στο χιόνι. Ακριβώς μόλις η playlist το γύρισε στο "Isolate" του Moby. Τρίτη.

(Τα πρωινά η λυρικότητα δεν χαλιναγωγείται)

--

I need a sleeping doctor.

Βάλτο δυνατά κι αυτό να φτιάξεις λίγο κεφάλι. :) Χαρούμενος που το βρήκα!!!!!

Τα 27α γενέθλιά μου ξύπνησα με στεγνό στόμα και - ως εκεί που δεν πάει - ανακατεμένο στομάχι. Ταξίδεψα ως τη δουλειά για να γνωρίσω από κοντά τη κάτοψη της τουαλέτας στο γραφείο μου. Μετά από 2 ώρες, αποφάσισα πως πρέπει να call in sick. Κι επειδή το να "call" δεν είχε πλέον καμιά σημασία μιας και ήμουν ήδη στο γραφείο, ενημέρωσα τον μάνατζερ και πήρα το επόμενο τρένο για Άμστερνταμ.

Στο δρόμο ένα συμπαθέστατο ζευγάρι ηλικιωμένων μου μιλούσε για το έλλειμμα της Ελλάδας, τον τρόπο που κάνουν πατινάζ οι Ολλανδοί και τις δεκαετίες που περάσανε οι δυό τους στη Λατινική Αμερική δουλεύοντας για τα Ολλανδικά αγροτικά αναπτυξιακά προγράμματα. Συμπαθέστατοι αλλά με κανένα τρόπο δεν βοηθούσαν την αναγούλα στο στομάχι.

Έφτασα στο σπίτι με ρίγος, πυρετό και μία ακατανίκητη αίσθηση να οριζοντιωθώ στο κρεβάτι.

--

Κάτι σαν τα 23α γενέθλιά μου.

--

Ατάκα της ημέρας #1: "Εγώ κορίτσι μου για σένα... ό,τι θες... γδάρε με και κρέμασέ με στο λαιμό σου"

Ατάκα της ημέρας #2: "Υπάρχει κανένα άλλο ζώο στο πλανήτη που να δίνει προίκα;"

--

Το post αυτό γράφτηκε την επομένη. Λίγο πριν ξεκινήσει να χιονίζει και πάλι στο Άμστερνταμ και με τον Franky Sinatra στα ηχεία.

Η βροχή της Παρασκευής έλιωσε ότι είχα απομείνει από τα χιόνια στο Άμστερνταμ. Το απόγευμα με βρήκε σε ένα γωνιακό μπαράκι πίσω από τη Dam να πίνουμε μπύρες και να μιλάμε για τα επερχόμενα σχέδια.
- "Πρέπει να οργανωθούμε φίλε"
- "Δηλαδή;"
- "Δεν ξέρω. Αλλά πρέπει να οργανωθούμε"

Το βράδυ σε ένα πάρτυ με expats στο κέντρο. Καπέλα, περούκες, μπύρα, porn star Martini φτιαγμένο στη κατσαρόλα και μουσική από iPod. Socializing το λένε.

--

Βάζω σε δύο κατηγορίες τους αυτοεξόριστους Έλληνες που έχω γνωρίσει ως τώρα. Η πρώτη είναι αυτή "ήρθε για να φύγει". Στην συνήθη ερώτηση "πως το βλέπεις εσύ; Θα μείνεις εδώ για καιρό;", συνήθως σου λένε "δεν ξέρω ρε φίλε" ή "θα δούμε" ή "εσύ;", "δεν είμαι σίγουρος", "θα εξαρτηθεί" και άλλες τέτοιες αγκυροβολημένες αοριστίες. Μερικοί ξεκινάνε αυτοί την όλη συζήτηση. Μαζεύοντας γνώμες και ζυγιάζοντας τις απόψεις τον άλλων.

Η δεύτερη είναι αυτή που ήρθε εδώ για να μείνει. Το ακούς στα λόγια τους. Το βλέπεις στο βαθμό που έχουνε κάνει "integrate" στη κοινωνία. Στους Ολλανδούς γκόμενους, στα αγορασμένα σπίτια και στη ολοκληρωτική άγνοια για το τι συμβαίνει εκεί στα 3.000 χιλ. μακριά. Δεν βλέπουν ειδήσεις. Δεν κάνουν παρέα με άλλους Έλληνες και δεν φοβούνται να αρχίσουν τις συνδρομές σε βίντεο-κλαμπ, περιοδικά και εφημερίδες.

Κάθε κατηγορία κουβαλούσε μαζί της και ένα σετ ονείρων, προσδοκιών. Εφαπτόμενοι κύκλοι προσωπικοτήτων και μεταλασσόμενες κουλτούρες.

Την αυγή του 2010 οι περισσότεροι αλλόχθονες που ξέρω στην Ολλανδία μου μιλήσανε για το πλάνο επιστροφής τους στην Ελλάδα. Άνθρωποι από οποιαδήποτε από τις δύο κατηγορίες πιο πάνω.

--

Το Σάββατο προμηθεύτηκα τα σύνεργα για το χορό της εταιρίας στις 23 του Γενάρη. Τιράντες, καπέλο και παραλίγο ένα όπλο από τη δεκαετία του '20. Που θα το έπαιρνα αν δεν το πουλούσανε στο απαράδεκτο χρώμα του... μπλε. Γκάνγκστερ με μπλε όπλο; Χμ.

--

Ήρθε μια ιδέα για ένα ωραίο πάρτυ.

--

Τη Κυριακή ο ήλιος κοντοστάθηκε όσο μπορούσε στο μικρό τόξο που κάνει πρως τον Νοτιά. Περπάτησα μέχρι τη βιοβλιοθήκη και πέρασα κοντά από το παλιό κτίριο που στέγαζε το 11 (eleven) και δίπλα από τις γραμμές του τρένου που αφήνουν τον κεντρικό σταθμό του Άμστερνταμ.

Έργα και ριγμένοι τοίχοι που κρύβουνε την ανατολική πλευρά της βιβιλοθήκης και το μουσείο φυσικής ιστορίας στα αριστερά. Pasta στο εστιατόριο δίπλα στη βιβλιοθήκη και μετά καφές με θέα το Άμστερναμ από τον 7ο όροφο. Μέχρι να γυρίσω είχε σκοτεινιάσει.

--

Σήμερα με ρωτήσανε και μένα. Όπως με ρωτάνε πάντα. Και τους απάντησα το ίδιο που απαντάω εδώ και 1 χρόνο.

----------------------------------------------------------------

Κάποιος μου είπε πως αυτό που λείπει το ξέρω. Γιατί κάθε κομμάτι του παζλ έχει χρώμα και σχήμα.

Το ελικοφόρο της Ολυμπιακής προσγειώθηκε λίγο πριν το μεσημέρι στην Αθήνα. Αναμονή αποσκευών, η σακούλα με το κοστούμι στο χέρι κι εγώ να προσπαθώ να αγνοήσω την εξωπραγματική ζέστη στο Βενιζέλος.

Βόλτα στην Αθήνα του αυτοκινήτου, των εμπορικών κέντρων και των χαλασμένων λεωφόρων. Στην Ελλάδα του μέλλοντός μου (κόμπος).

--

Μια συζήτηση για το τι λείπει: "Κάν' το όπως ο Χοσέ. Τον θυμάσαι τον Χοσέ;".

Άλλοι λένε πάλι "...τίποτα! Έχεις δουλειά, κάποια χρήματα, υγεία, φίλους, ψάχνεις τον έρωτα. Δεν λείπει τίποτα".

--

Αγάπη μου σ' ευχαριστώ πολύ για το CD. Το πρώτο που είχα την τύχη να ξεπακετάρω από το πλαστικό ασφαλείας μετά από χρόνια. Εγώ όμως το βρήκα και στη κυβερνόσφαιρα! Αφιερωμένο!!!!! Ξανά ευχαριστώ.



Στα ακουστικά: Ίνφο, Ίνφο, Ίνφο. Kαι λίγο από Hiroshi Watanabe.

Σε μια συζήτηση η μάνα μου ανέφερε ότι, όταν ήμουν μικρός, με έβρισκε τα πρωινά να κοιμάμαι στο χαλάκι του μπάνιου, γαλήνιος δίπλα στον νιπτήρα και το ράφι για τις πετσέτες.