Και ελλείψη άλλως βιβλίων από το σπίτι, αρπάζω ένα μικρό τεύχος με το τίτλο "Νίτσε" που είχα σε μία γωνιά. Τεσπα. Διαβάζω την εισαγωγή που είναι απόσπασμα από τον Ζαρατούστρα (μετά ανακάλυψα ότι το είχα και αυτό μαζί μου) και μπαίνω στην σελίδα 11:
" Ο άνθρωπος, αίνιγμα για τις φιλοσιφίες που διαμελίζει σε αντινομίες με όρους που εκτείνονται στο άπειρο, ζητούμενο των προβλημάτων τους στα συνεπαγόμενα των δεδομένων και της λύσης, άποψη απόλυτη: μεταφυσικός, μονάδα ανάμεσα σε άλλες: άτομο, μέρος τους συνόλου: υποκείμενο σκεπτόμενο, κατηγορεί τις πλάνες, τα λάθη, της αμφιλογίες, τα παράδοξα του κάθε συστήματος. Καιώς στοχάζεται την αλήθεια, ο φιλόσοφος λησμονεί να αυτοστοχαστεί, ενώ γι' αυτόν τον ίδιο πρόκειται, απ' όπου και η πλάνη..."
"Χάλια η μετάφραση", σκέφτομαι. Κοιτάω τα περιεχόμενα και βλέπω: σελίδα 11 - Εισαγωγή: Jeanne Delhomme. Εισγαγωγή που συνεχίζει όπως το παραπάνω κομμάτι μέχρι τη σελίδα 79 (!!!!). Ψάχνω στο Ίντερνετ να βρω ποιος είναι αυτός ο Delhomme. Στο Wiki δεν μου βγάζει τίποτα. Λέω θα το έγραψα λάθος. Ψάχνω στο google και πάλι τίποτα.
Ηθικό δίδαγμα #3.654: Διάβασε τα περιεχόμενα πριν αγοράσεις ένα βιβλίο!
Μα πόσο λυπάμαι που στον Republic δεν κάνουνε εκπομπές και τη Κυριακή!
Ούτε 10 λεπτά δεν μπόρεσα να αντέξω τις θεωρίες συννομωσίας κατά του Ελληνικού αθανάτου Ολυμπιακού πνεύματος από όλες τις άλλες χώρες του κόσμου (ναι ναι) και τα γεμάτα ειρωνία σχόλια για τον Ζακ Ρογκ που τόσο κακόβουλα και με κρυφά συμφέροντα είπε τόσα άσχημα πράγματα για την Ελλάδα (Alpha 98,9).
Μια βδομάδα στη KPN τελείωσε. Μου είχανε πει: "Θα κρατάς πρακτικά, θα οργανώνεις τα meeting και θα βοηθάς σε διάφορα άλλα οργανωτικά θέματα". Την ήξερα την ιστορία, το άκουσα και το παραμύθι από τον manager (Ολλανδός που φοράει μόνο ριγέ κοστούμια - με ένα κουρασμένο χαμόγελο καρφωμένο στα χείλια σε συνδυασμό με μία εκνευριστική πτώση βλεφάρων - χωρίς ζωή αλλά με BMW). Και ήμουν σίγουρος πως θα ήταν ακόμα μία αγγαρεία 2 εβδομάδων μέχρι το επόμενο project.
Όλα αυτά μέχρι τη Πέμπτη. Το πρόγραμμα βαρύ από την αρχή: ξεκινούσα στις 09:00 τα meeting και τελείωνα στις 17:30 με δύο ώρες διάλλειμα στη μέση. Meeting με την IAT (Internal Architecture Team) της ΚPN για το Β2Β (Business 2 Business) κομμάτι του project που επιβλέπει η εταιρία μου. Και αν αφήσω στην άκρη ότι εκείνες οι δύο ώρες διαλείματος δεν ήρθανε ποτέ - κάνοντάς με να κλείνω 8,5 συνεχόμενες ώρες στο ίδιο δωμάτιο, με τους ίδιους ανθρώπους, 15 ποτήρια τσάι, πάνω από ένα laptop και χωρίς φαγητό...
κζζζζ
Μισό λεπτό εδώ. Για να το κάνω σαφές. Γιατί δεν έφαγα; Γιατί δεν έχω chip κάρτα που είναι η μόνη που δέχονται στην Ολλανδία στις καντίνες εταιριών. Και δεν είχα πάνω από 15 λεπτά για να πάω να βρω κάποιον από το άλλο κτίριο. Και μετρητά δεν δέχονται.
Καθόμουν μπροστα στον αυτόματο πωλητή και κοιτούσα τις Mars και τα Bounty σαν το καημένο. :( Δεν μου πήγε καν η καρδιά να πλησιάσω την καντίνα. Πάτησα ακόμα ένα τσάι στο μηχάνημα και γύρισα στο meeting. Καταραμένη τεχνολογία!
Αν λοιπόν εξαιρέσεις όλα τα παραπάνω... μπορώ να πω ότι σε μία μέρα έμαθα τόσο όσα δεν είχα μάθει τους τελευταίους 6 μήνες.
Και επίσης πήρα την απόφαση πως δεν θα διαμαρτυρηθώ ποτέ (ναι ποτέ Μαριαλένα) αν κάτι σε μία αίτησή μου πάει στραβά ή μου καθυστερήσουνε ποτέ κάποια παραγγελία από κάποιες από αυτές τις εταιρίες.
Οι άνθρωποι έχουν βάλει στη δουλειά τους ότι πιο τελευταίο υπάρχει στη τεχνολογία και οι υπηρεσίες που προσφέρουνε έχουν τόσες εξαρτήσεις ή μία από την άλλη και σε τόσες μικρές και άπειρες λεπτομέρειες που δεν είναι δυνατόν να μην σου ξεγύφει κάτι. Σαν να προσπαθείς να λύσεις παζλ ενώ μετράς συνεχόμενα από μέσα σου χωρίς σταματιμό και με το ένα χέρι παίζεις κομπολόι.
Απλώς δεν γίνεται. Γιατί δεν συμβαίνει στις Ελληνικές εταιρίες; Γιατί αυτές πάνε από το Α στο Β σε χρόνο 10πλάσιο από ότι εταιρίες σαν τη KPN. Έχουν χρόνο να το σκεφτούνε. Να κάνουν λάθος. Να το ακυρώσουνε. Σιγά τα αυγά...
Και όλα αυτά καλά αλλά ο δρόμος μέχρι τη Χάγη είναι μεγάλος. Και δεν παλεύεται.
Και σκάω μύτη casual-Friday-τύπος (=όσο πιο λέτσος γίνεται) τη Παρασκευήηη.
Έξω απο το κτίριο συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει το πάσο μου σπίτι. Ρωτάω τρεις Ολλανδούς: "Μήπως μπορείτε να με βοηθήσετε να μπω μέσα;". Μου λένε: "Δεν επιτρέπεται. Δεν μπορούμε να το κάνουμε". Που να σας χαλάσει ο Α1 και να πεθάνετε όλοι σε μποτιλιάρισμα σε μαλακισμένα! Που να σπάσει το φράγμα και να σας βγάλει στο Βέλγιο! Βλαμμένα!
Ευτυχώς πέρασε ένας Ινδούλης και μου έκανε το χατήρι! Μαλακισμένα! (Αυτό το δεύτερο "μαλακισμένα" είναι από εκείνα που λες πάνω από τον ώμο σου στη γλώσσα σου έτσι ώστε να καταλάβει τι είπες, από όποια χώρα και να είναι).
Και κατά τις 18:00 που είπα να τη κάνω με τσεκάρει η Sobhian (Σαβό με λίγο μακρινό το "ο" - εργασιομανής χωρίς ζωή που περνάει τα βράδια της πάνω σε ένα γραφείο - κουβαλάει πάντα μαζί της ένα ζευγάρι παντόφλες για να βγάζει τις γόβες όταν δεν έχει meeting - είδος Αυστραλέζας προς εξαφάνιση - με χαρακτηριστική ειρωνία σε όλες τις τις κουβέντες - μια αδυναμία να πει την αλήθεια και μία εκνευριστική Αυστραλέζικη προφορά).
-Blue shoes? -Yes? -Cool!
Και είμαι σίγουρος ότι η φάτσα της αηδίασε όταν γύρισα τη πλάτη μου.
Και ο Lou Reed να λέει πολύ εύστοχα στο γυρισμό:
You hit me with a flower, you do it every hour.
Υ.Γ. Ρε παιδιά τα μπαζούκας στην Ελλάδα τόσο φθηνά είναι;
@Μαίρη: ο Τσιτσόπουλος είναι ο ιδιοκτήτης και ραδιοφωνικός παραγωγός του Republic FM στη Θεσσαλονίκη. Κατά πολλούς από τους καλύτερους ελληνικούς σταθμούς.
@Μαριαλένα: Αχ εσύ που μου καβουρδίστηκες.
@Αρετή: Thank youuuuuuuuuuuu!!!!!!!!!!!!!!!!!! You elf!
Τέλειo το μάθημα salsa σήμερα. Θα γίνω μεγάλος salser...
Και τώρα κλείσε τα παράθυρα, τη τηλεόραση - μη τυχόν και κλείσεις τα φώτα, βάλε ένα ποτό, πάτα το play και μιλάμε αύριο:
Χρόνια πολλά σε όλες τις Μαρίες και τους Μάριους κτλ κτλ κτλ. Και ότι ποθούνε. Και ότι αγαπάνε. Και να το κάψουνε σήμερα στην Ελλάδα (που μαθαίνω πως έχει και απίστευτη ζέστη).
@Μπαμπά: Δουλεύω σήμερα. Εδώ είναι όλοι άθεοι. Δεν υπάρχουν θρυσκευτικές γιορτές. Ούτε λιτανείες ούτε παπάδες. Αν θες έλα στο Queen's Day να σε βγάλω έξω να τα σπάσουμε.
Για όσους δεν είναι ενήμεροι, στο site της Ιεράς Μονής Σύρου (http://www.im-syrou.gr/) μας ενημερώνουνε πως μπορούμε να αποστείλουμε τις ευχές μας στη Παναγία της Τήνου ηλεκτρονικά. Δι' αυτό, όσοι πιστοί προσέλθετε στο info@im-syrou.gr και το όνομά σας θα διαβαστεί μαζί με τα υπόλοιπα κατά την εορτή της κοίμησης της θεοτόκου στη Τήνο. Πως και δεν το χρεώσανε το e-mail; Ταυραπάδες, που λέει και ο Καζαντζάκης.
Και ένα άλλο που μου σπάει τα νεύρα τις τελευταίες μέρες. Ρε σεις τι βαλθήκατε να ασχολείστε με την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων στη Κίνα; Από τον πιο ηλίθιο νησιώτη (από τα δωδεκάνησα) δημοσιογράφο μέχρι και τα πιο σοβαρά (λέμε τώρα) κανάλια διαλαλούν χαιρέκακα για τα στημένα εφέ, τα παιδάκια που δεν ήταν από πολλές φυλές αλλά από μία, τα πυροτεχνήματα που ήταν (λέει) εφέ. Πολλές φορές νομίζω ότι η μαζική κοινή γνώμη και τα ενδιαφέροντά της στην Ελλάδα έχουν την ηλικία της ξαδερφούλας μου που ακόμα πάει Δημοτικό. Άραγε ο Ζαχόπουλος την είδε; Ο πρώην υπουργός ναυτιλίας; Η Siemens ήταν χορηγός;
Τέλος: Ένα από τα θρυλικά ψέματα του Νούλα πριν έρθω Ολλανδία ήταν το εξής:
"Μαλάκα ξέρεις πόσες αργίες έχουν οι Ολλανδοί; Άπειρες ρε! Πάνω από 12 το χρόνο. Πανικός γίνεται. Και η άδεια στην Ολλανδία είναι 42 ημέρες το χρόνο".
Διάβασα σε μία έρευνα πως ο έρωτας, λέει, είναι αποτέλεσμα χημικής αντίδρασης στον εγκέφαλο του ανθρώπου. Τη χημική αυτή αντίδραση μπορείς να τη ζήσεις περίπου 5-6 φορές στη ζωή σου - δεν είναι στραγάλια - και κάποιοι επιστήμονες υποστηρίζουν πως είναι τόσο επικίνδυνη που μπορεί να αφήσει και μόνιμες βλάβες στα ατυχή θύματα (εγώ ξέρω 1-2).
Στην Ινδία δε, ο έρωτας θεωρείται ήδη επικίνδυνος από τους ανθρώπους και είναι ευρέως διαδεδομένο πως ένας γάμος από συνοικέσιο έχει πολλές περισσότερες πιθανότητες να είναι επιτυχημένος από ότι ένας γάμος που βασίζεται στον έρωτα.
Η Σουμίτα είναι από την Ινδία και δουλεύει ήδη δύο χρόνια στην εταιρία μου. Τη γνώρισα στο μάθημα Ολλανδικών και τη πέτυχα ξανά προχθές στο γραφείο. Καθίσαμε να φάμε μαζί και, αφότου μου είπε πως είναι έγκυος, η συζήτηση έφτασε στο πως γνώρισε τον άντρα της και πως παντρευτήκανε.
Δύο χρόνια πριν, οι γονείς της έβαλαν μια αγγελία σε εφημερίδα της πόλης της στην Ινδία περιγράφοντας τον άντρα που θα την ενδιέφερε (επάγγελμα, ηλικία, κάστα, θρησκεία κτλ κτλ.). Όχι γιατί δεν ήθελε να φλερτάρει και να ερωτευτεί. Απλώς γιατί έτσι παντρεύονται οι άνρθωποι στην Ινδία. Είδαν και οι γονείς της την αγγελία κάποιου άλλου στο ίδιο φύλλο, έγινε το κονέ. Πρώτα οι γονείς να γνωρίσουν τον γαμπρό. Μετά οι γονείς του γαμπρού να γνωρίσουν τη νύφη και στο τέλος το ζευγάρι να συναντηθεί επίσημα.
Κάτι από παλιά ασπρόμαυρη ταινία μου έκανε ή από μύθο και περιγραφή στο Χίλιες και μία Νύχτες. Αλλά απλώς έτσι παντρεύονται οι άνθρωποι μερικές χιλιάδιες χιλιόμετρα προς τα Ανατολικά. Και μπορεί να το ακούς τώρα εσύ (ή να το διαβάζεις - καλύτερα) και να σου περνάει έτσι από μπροστά. Αλλά είναι αλλιώς όταν γνωρίσεις ένα άτομο που το έζησε και συνεχίζει να το ζει. Και μετά είχα εγώ πρόβλημα προσαρμογής στις "ξένες χώρες" όπως η Σκωτία και η Ολλανδία. Η Σουμίτα τι έπρεπε να πει δηλαδή με τις τόοοσες τεράστιες διαφορές που συνάντησε;
Κι εδώ πάντα μου κάθονται εκείνες οι τέλειες φράσεις εκείνου του μεγάλου ήρωα Οβελίξ: "Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι" και "Δεν είμαι χοντρός! Είμαι εύσωμος". Με βαθιά λογοτεχνική σημασία μόνο για τους μυημένους.
Στα ακουστικά, στα ηχεία, στο αμάξι: Πάρε κομματάκι τέλειο. Ίδιας αξίας με αυτή που είχε το Begin' πριν από δύο χρόνια. Και με τέλειο video clip.
Το είδαμε και το The Dark Knight χθες το βράδυ με τον Νούλο και τον Καραμό. Ε εντάξει παιδιά, ας μη τα παραλέμε για τη ταινία ε; Δεν είναι το αριστούργημα που λένε όλοι ούτε η υπερ-ταινία για Όσκαρ και τιμές (άσε που δεν το περίμενα να είναι από παραγωγή του Αγιόξυλου [Holywood]).
Είναι μία πολύ καλή ταινία αλλά όχι κάτι παραπάνω. Ο Ledger έχει μία πολύ καλή ερμηνεία (που είναι αλήθεια ότι ξεχωρίζει) αλλά όχι να τον βγάλουμε και τον ηθοποιό του αιώνα για αυτήν. (Αχ πόσο εύκολα αναγνωρίζεσαι σαν καλλιτέχνης μετά θάνατον! Μήπως να το ρίξω κι εγώ το φούντο μου με accidental overdose of prescribed medicine; Αλλά πρώτα πρέπει να κάνω μία καλή τέχνη).
Σημείωση: Ας πω ότι δεν έχω διαβάζει ποτέ το κόμιξ του Batman και ότι δεν είδα την ταινία από τη πλευρά της αφομοίωσης της ιστορίας του κόμιξ. Εγώ είδα ένα Batman όπως και τα προηγούμενα 4 που είχα δει και πάλι δεν είχα καμία ιδέα από το κόμιξ. Αυτό για τις φωνές των κομιξόφιλων (sic).
Bottom line: ούτε κατά διάνοια δεν έπρεπε αυτό το φιλμ να βρίσκεται στη κορυφή των ταινιών όλων των εποχών στο IMDB. Ε όχι ρε σεις μάγκες εκεί στο Αμέρικα! Πολύ φασαρία για το... λίγο ρε.
Από εμένα (που σαν άλλος Κουτσογιανόπουλος - έτσι δεν τον λένε; - κάνω τη προσωπική μου εκπομπή με τα νέα του Holywood) πήρε ένα 7/10 και αυτό γιατί το προηγούμενο (Batman Begins) είχε πάρει 8/10 και ήταν ανώτερο (και λιγότερο γκέι). Και επί τη ευκαιρία έψαξα να βρω πόσα δεκάρια έχω βάλει από τότε που άρχισα να ψηφίζω στο ΙMDB. Δέκα στο σύνολο και αυτά για τις ταινίες:
Αυτές οι βροχές μου αρέσουν εμένα. Αυτές που δικαιολογούν τη συννεφιά τουλάχιστον ρε γαμώτο! Ρίξε καρέκλες! Ρίξε τραπέζια! Όχι εκείνα τα μπρρρρ που κάνεις πάνω από το κεφάλι μας.
Τέλος πάντων. Σε μία από τις πιο δημιουργικές μέρες τις ζωής μου (σήμερα) έφτασα στα παρακάτω αναπάντητα - από το σύνολο των στοχαστών - ερωτήματα:
Γιατί το επάγγελμα του κατασκευαστή κλειδιών έχει αδελφοποιηθεί με αυτό της επισκευής υποδημάτων; Με λίγα λόγια, ποια λογική υπάρχει στο να βάλεις στο ίδιο μαγαζί ένα άτομο που φτιάχνει κλειδιά και ένα άτομο που φτιάχνει τακούνια; Ποια κοινωνική φυσική επιλογή έχει οδηγήσει το κόσμο μας σε αυτό το παράδοξο φαινόμενο; Και αν είναι έτσι, ο τύπος στο Matrix που έφτιαχνε του κόσμου τα κλειδιά γιατί δεν ήταν και τακουνο-επισκευαστής; Ποιες πιέσεις από το Holywood κάνανε τους σεναριογράφους να παραμερίσουν ένα τόσο στιβαρό κοινωνικό φαινόμενο;
Η Άννα Βίσση που είναι; Πότε θα βγάλει δίσκο;
Θα έχουν τη τύχη τα παιδιά μου να βλέπουν σε επανάληψη το "Εμείς κι εμείς"; Αυτή τη τόσο γεμάτη χαρά και ζωντάνια σειρά που ξεχυλίζει από χιούμορ, περιπέτεια, πικάντικες σκηνές και πολιτικά σχόλεια;
Εγώ ρε παιδιά να κάνω κάτι σε αυτή την εταιρία; Ψιτ! Οέο! Εδώ είμαι κι εγώ ρε!
Πριν κλείσω, να παραθέσω μία πολύ σημαντική προ-ανάλυση του The Dark Knight από τον έγκυρο κριτικό κινηματογράφου John "Cool" Karamo: "Χμ, δεν είμαι τόσο σίγουρος για το καινούργιο Batman. Έχεις δει το trailer; Στο παρελθόν έχουνε παίξει οι Pfeiffer, Basinger και άλλες μου***ρες - Uma Therman - δίπλα στον Batman. Αν δεις τη καινούργια θα ξεράσεις. Έχουν χαθεί οι αρχές".
Και πέρασα περίπου 25 λεπτά να σκέφτομαι για τις αρχές (οποιεσδήποτε αρχές: του σύμπαντος, της κοινωνίας, της κλωστής, του κινηματογράφου - ναι και αυτό) και το πως αυτές συνδέονται με τις περιπέτειες μιας νυχτερίδας που είναι τόσο μετα-ματσό που αγκίζει τα όρια του υπερ-γκέι. Αλλά μετά έκανα ένα τοστ και έψαξα για καμιά ταινία στο Filmnet.
Άκαρπη (χωρίς καρπούς) αποδείχτηκε η προσπάθειά μας να δούμε το Batman. Δεν τα έπιασα όλα όσα έλεγε ο τύπος στο μεγάφωνο το σινεμά αλλά έπιασα το "The Dark Knight" και το verkoopt ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων.
Αλλά εμείς ψηνόμασταν για σινεμά. Ο Νούλο δίνει ιδέα για Sneak Preview (ειδική προβολή στην οποία δεν ξέρεις το όνομα της ταινίας που θα παρακολουθήσεις, η οποία όμως θα προβληθεί στις αίθουσες την επόμενη εβδομάδα - άκου μαγκιές οι Ολλανδοί). Τεσπα, ο αρχηγός δεν ήθελε, και έτσι πήγαμε σε αυτό:
Από αυτά τα θρίλερ με τη πολύ κραυγή, το ηλίθιο σενάριο και το πολύ αίμα; Ε, ένα από αυτά. Αυτό όμως που απολαμβάνεις στο Ολλανδικό σινεμά με τέτοιου είδος ταινίες είναι το κοινό. Οι άνθρωποι φωνάζουν, βγάζουν κραυγές, πετάγονται από τη θέση τους, ξεφυσάνε με ανακούφηση κτλ κτλ... όπως θα έπρεπε να κάνουν δηλαδή. Και το χάρηκα, πολύ χθες. Αντιθέτως στην Ελλάδα παλεύουμε μη χάσουμε το μπλαζέ ύφος και γίνουμε ρεζίλι στη γκόμενα δίπλα. Φώναξε εκεί να το ευχαριστηθείς.... :)
Κόλλησα για λίγο εδώ. Ποιό από τα δύο είναι σωστό; Το να κάτσω και να το βγάλω από τη ρίζα της λέξης είναι ένα χάρισμα που ο θεός δεν μου έδωσε ποτέ (αλλά ούτε και η Μπακάλη στο Λύκειο).
Αλλά υπάρχει και κάτι πάνω από το θεό. Η Google (ο μέγας φιλόσοφος Νούλας το είχε πει πριν από μερικούς αιώνες). Βάζω λοιπόν και τις δύο βερσιόνες (sic) στο Google για να δω ποια είναι σωστή. Με τα αγγλικά είναι εύκολο γιατί τα μηχανάκια της Google είναι πιο εκλεπτυσμένα (αυτό τώρα έτσι γράφεται; για το "υ" δεν είμαι σίγουρος. βαριέμα να ψάξω). Με τα ελληνικά όμως δεν έχουμε την ίδια τύχη.
Έτσι λοιπόν, η λέξη "ορμόμενος" μας επέστρεψε 1,230 σελίδες ενώ - ο μεγάλος νικητής - "ορμώμενος" τίναξε τη μπάνγκα με το αστρονομικό ποσό των 72,500 σελίδων. Από όλη αυτή τη γεμάτη ένταση περιπέτεια κρατάω 4 συμπεράσματα:
1,230 άτομα κάνανε λάθος τη λέξη στους 73,730 που τη γράψανε. Ένα ποσοστό της τάξης του 8.1%, επίπεδο λάθους φυσιολογικό για μια γλώσσα όπως η Ελληνική.
Σε ένα πλήρως τεχνολογικό μέλλον, η Google θα είχε πάρει τη πρωτοβουλιά να διορθώσει αυτά τα 1,230 άτομα στέλνοντάς τους ταυτόχρονα ένα δωρεάν λεξικό τσέπης με e-mail και μία συνδρομή στο Βήμα.
Το νούμερο ένα αποτέλεσμα για τη λέξη "ορμώμενος" είναι ένα blog αφιερωμένο στον Bruce Springsteen με τίτλο "Εκ Τρίκκης ορμώμενος". Η Τρίκκη είναι πόλη της αρχαίας Ελλάδος όπου γενήθηκε ο "θεός της ιατρικής" Ασκληπιός. Με τον Bruce και τους δρόμους της Φιλαδέλφεια τι σχέση έχει ρε αδερφέ;
Αν ασχολείσαι με μαλακίες περνάει η ώρα.
Σημείωση: Με ποιον μοιάζει το παραπάνω; Η δύναμη της αφομοίωσης.
Ορμώμενος λοιπόν από το post του φίλου μου και συντρόφου στα στρατιωτικά χαρακώματα, Γιώργου Τάτσιου, στο blog που διατηρεί μου κατέβηκε η φαεινή ιδέα να διαβάσω για την ιστορία των Iron Maiden στο Wikipedia (άλλος σύγχρονος θεός). Και έκατσα μισή ώρα να διαβάζω για τις ίντριγκες, τις αποχωρήσεις, τις μουσικές αρετές του καθενός, τις επανασυνδέσεις, τις περιοδίες, τα μεγάλα hits, τον αριθμό του κτήνους και άλλες (μη) χρήσιμες πληροφορίες που βρήκα στο αντίστοιχο λίμα.
Όταν τελείωσα την ανάγνωση, θυμήθηκα τα λόγια του φίλου και συντρόφου στα Σκωτσέζικα χαρακώματα, Μάριου . Ο Μάριος λοιπόν παλιά είχε μία μπάντα - στο λύκειο τότε στο Βύρωνα- και προσπαθούσανε εκεί να ταιριάξουνε τους ήχους τους όπως τόσοι και τόσοι μουσικόφιλοι γύρω μας που δεν έχουν και κάτι καλύτερο να κάνουν.
Μου είπε λοιπόν ο Μάριος: "Ξεκινήσαμε που λες να βγάλουμε κανένα κομματάκι. Είχαμε μία κιθάρα, ένα μπάσο, μία κοπέλα στη φωνή και κάποιον που έπαιζε ντραμς. Το παλέψαμε εκεί, έβγαλε η μία κοπέλα τους στίχους, έβγαλε ο άλλος τη μουσική. Με τα πολλά, ηχογραφήσαμε ένα κομματάκι (εγώ που το άκουσα πάντως ήταν μια χαρά). Και μετά ξεκινήσανε οι γκρίνιες. Ο ένας τους ξύνιζε το ένα. Ο άλλος του βρώμαγε το άλλο. Ατάκες όπως "οι στίχοι της είναι πολύ χαλαροί" και "η μουσική του δεν έχει έμπνευση" κτλ κτλ. Εγώ τους έλεγα "ρε παιδιά μη λέμε μαλακίες τώρα. Τη πλάκα μας θέλουμε να κάνουμε και να παίζουμε και λίγο μουσική". Τίποτα αυτοί, εκεί. Λες και βάζανε τη βάση για τη μουσική της επόμενης δεκαετίας. Και με τα πολλά, το σπάσαμε. Και τελικά μείναμε το ξύνουμε ο καθένας μόνος του. Και ρε φίλε, αν έγινε αυτό σε εμάς που είμασταν 5 Λυκειόπαιδα, φαντάζεσαι τι γίνεται στις μεγάλες μπάντες; Μου φαίνεται απίστευτο να κρατήσεις κάτι σε τέτοιο επίπεδο".
Διαβάζοντας λοιπόν την ιστορία των Maiden και μετά των Pink Floyd στο καπάκι, ανακάλυψα αυτό που οι φανατικοί αυτών των συγκροτημάτων λατρεύουν. Τη saga πίσω από τη ζωή και τα έργα μια μπάντας. Γιατί δεν είναι απλώς μία μπάντα. Είναι μία αυτοκρατορεία με ξεκάθαρες εποχές ανάπτυξης, πτώσης, πολέμων, ναρκωτικών (όλοι οι αυτοκράτορες που σέβονται τον εαυτό τους πέσανε στη πρέζα). Με προδοσίες, ίντριγκες, UK chart tops, κιθάρες. Είναι αυτό που έκανε τον Τάκη πέρισυ να μου μιλάει 3 ώρες για τον Syd Barrett και τόσους άλλους σε άπειρες συζητήσεις (που παρίστανα πως ακούω πάντα) για τον Bruce Dickinson. Για τον τελευταίο μάλιστα έπρεπε να νοιώθω και τυχερός που ήμουν έφηβος όταν το '99 επέστρεψε στους Maiden μετά την διεθνή (σαν τη Βανδή) σόλο καριέρα του στο εξωτερικό αλλά δεν το ήξερα.
Οι εφηβική μου σχέση με τη Heavy Metal μουσική ήταν γεμάτη απορρίψεις και κλάμα. Κανείς δεν ήθελε κανέναν. Εγώ προσωπικά δεν ήθελα να τη βλέπω και αυτή δεν σταματούσε να ουρλιάζει στο αυτί μου. Από την άλλη όμως, η ψυχεδελική ροκ των Pink Floyd μπήκε ολόσωμη μόλις πριν από 3 χρόνια στη mp3θήκη μου και αυτό το θεωρώ κάπως... αργά. Θα έπρεπε να είχε μπει πιο νωρίς αλλά βλέπεις όταν ήμουν μικρός δεν έκατσα ποτέ να ασχοληθώ με ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής. Πάντα πασπάτευα τα πάντα με αποτέλεσμα να ξέρω πολλά ονόματα (μπάντες, κομμάτια, δίσκους) αλλά να μην έχω ποτέ συγκεντρωθεί σε ένα είδος μουσικής (το οποίο έγινε για πρώτη φορά με τον Θανάση).
Από την όλη ιστορία κρατάω τη μοναδική μορφή του Syd Barrett που έβλεπε διαγαλαξιακή μπάλα και μιλούσε σε κρεμάστρες από το πολύ Lysergic acid diethylamide. Ξέφυγε μια νύχτα και τον σουτάρανε από τη μπάντα τον καημένο αλλά, λέει ο συγγραφέας, θέλανε ακόμα να γράφει στίχους γι' αυτόυς. Αυτός όμως έμεινε πατημένος από το φορτηγό και τότε του αφιερώσανε το "Now there's that look in your eyes/ Like black holes in the sky" και τον στείλανε κάπου στο χωριό του στην Αγγλία να φιλοσοφεί με τους γυμνοσάλιαγκες.
Εν μέσω των πανυγηρισμών και των εορτών για την "περηφάνια των γκέι" στο Άμστερνταμ (Gay Pride), πήγαμε με τον Νούλα σαν καλό ζευγαράκι σινεμά. Προσπεράσαμε τη χαρά της αδερφής στη Rembrandtplein και καταλήξαμε στο multiplex της Munt. Επιλογή:
+ Δύο ανθρακούχα νερά + Μία fanta + Ένα πατατάκι με γεύση barbeque + Ζελίνια
6/10 η ταινία από μέρους μου. Και πολύ της ήταν. Μόνο το ότι δεν είχει το αναμενόμενο τέλος μου έμεινε. Αύριο είμαστε για Batman: The Dark night. Το ήξερες ότι έχει ανεβεί ως πρώτη ταινία όλων των εποχών στο IMDB; Τόσο καλή ρε παιδιά; Θα σας πω μεθαύριο.
Γραφείο: Τίποτα να κάνω σήμερα. Βαρεμάρα. Καφέ με τη Πόλυ που δουλεύει απέναντι στο Trading Department της ABN. Fundamentals of Databases (για το δημοτικό). Προσπαθώ να βγάλω Visa για την Αμερική. Μάλλον βρήκα και καινούργιο project αλλά δεν ξέρω πολλά για αυτό. Τι μου είπαν; "It's an implementation of CC&B in ETM of Oracle in the DTA (Dutch Tax Authority)". Αχ! Μέσα στους εφοριακούς με στέλνουνε.
Μήπως να ξανακάνω αίτηση για το 30%;
Τι βαρεμάρα είναι αυτή θεέ μου;
Ατάκα του καλοκαιριού που την είχα ξεχάσει (κυκλική παλινδρόμηση - κάτι από Μπόρχες):
Εγώ: Άσε μαλάκα δεν θυμάμαι τίποτα από την Κυριακή. Παν: Γιατί έτσι; Δεν το συνηθίζεις. (γέλιο) Εγώ: (γέλιο) Ρε φίλε είναι άσχημο αυτό με το πιοτό και τη μνήμη. Το χειρότερο. Παν: Καλά, εγώ όταν σουρώνω ρε συ ξεχνάω οτιδήποτε έγινε 3 μέρες πριν και 3 μέρες μετά.
Σιγά μη κάτσω να γράψω ένα ολόκληρο post για τις διακοπές μου. Θα μου έπαιρνε μία εβδομάδα. Τι θα έλεγες όμως να σου δώσω μερικές φωτογραφίες γαρνιρισμένες με τυχαίες ατάκες που θυμάμαι;
Φαλάσαιρνα, Κρήτη:
Ένα με αλάδοτη πίτα...:
Η μονή του Άγιου Ιωάννη του Ερημίτη:
Τυχαίο πάρτυ με παλιούς συμφοιτητές στη Θεσσαλονίκη:
Στεφ: Πως περνάς; Εγώ: Καλά ρε φίλε. Στεφ: Πως είναι η δουλειά; Εγώ: Καλά ρε συ αλλά πολύ καριέρα φάση και... δεν ξέρω... νοιώθω να μην είναι για μένα. Στεφ: Να σου πω κάτι; Επειδή διαβάζω και το blog σου, νομίζω ότι το βγάζεις αυτό εκεί φίλε. Φαίνεται ότι σε βαραίνει. Εγώ:[.....]
Καλή σταδιοδρομία:
Ξεφύγαμε:
Κων: Τα μαθαίνω τα νέα σου από το blog σου. Εγώ: Ε για αυτό το έχουμε ρε. Κων: Αν και να σου πω την αλήθεια, μερικές φορές με ψυχοπλακώνεις και το κλείνω. Μου αρέσει ότα περιγράφεις διάφορες φάσεις. Τα άλλα τα βαριά με πλακώνουν.
[Αν και όταν μαζέψω τις φώτο από αυτό το κομμάτι των διακοπών, θα σκεφτώ μήπως και ανεβάσω καμία.]
Θεσσαλονίκη-Πράγα:
Αεροσυνοδός: What would you like to drink please? Κύριος: Π-ο-ρ-τ-ο-κ-α-λ-ά-δ-α. Αερ: Ok. Κύριος: Είδες που το κατάλαβε; Κυρία: Ναι ναι. Μάλλον έτσι είναι και στα αγγλικά.
