Κάτω από τη στάθμη της θάλασσας!

Είχα πει πως θα βγάλω μερικές φωτογραφίες από το σπίτι μου. Προς τέρψην, οι γωνιές μου:





Το δωμάτιο του Θανάση. Με τη WebCam δεν μπορούσα να βγάλω καλή φώτο και έτσι πήρα μόνο το κρεβάτι.





Ένα κομμάτι μουσακά είναι στενοχωρημένο που έφαγα το άλλο και αυτό έχει μείνει μόνο του. (ιεροσυλία)













Τον πίνακα μπορείς να τον εύκολα στον κατάλογο του ΙΚΕΑ. Υπήρχε στο σπίτι πριν μπούμε μέσα. Που το ήξερε ότι εδώ θα μείνουν Έλληνες; Με την ευκαιρία, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού είναι Τούρκος.















Τα σύνεργα της πτήσης:



Συμπέρασμα: πρέπει να αγοράσω φωτογραφική μηχανή!

Status: Στο γραφείο έχω ξεκινήσει να γράφω το post από το πρωί. Στα ακουστικά Republic.

Πέρασε πολύς καιρός από το τελευταίο post και πρέπει να επανέλθω δυναμικά. Και γι’ αυτό θα μιλήσω για πρώτη φορά για κάτι που παρατηρώ τους τελευταίους μήνες εδώ πέρα και με διασκεδάζει αφάνταστα.

Από τότε που εγκαταστάθηκα εδώ στο σπίτι με τον Σίμο, ο βασικός πυρήνας της παρέας - κυρίως λόγω εντοπιότητας (μιας και το σπίτι του Νούλο είναι 100 μέτρα μακριά) - απαρτίζεται από τους τρεις μας. Μαζί τρώμε. Μαζί περνάμε τα βράδια στο σπίτι. Μαζί κανονίζουμε τις εξόδους και τα ταξίδια. Και ως εδώ, όλα είναι φυσιολογικά. Το περίεργο έρχεται όταν ένας από τους τρεις μας λείπει.

Και τι εννοώ: Το κουτσομπολιό (ή κοινωνικός σχολιασμός κατά πολλούς) είναι κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις. Και δεν μπορείς να το αποφύγεις ούτε και για τους κοντινούς σου φίλους. Εγώ ήμουν ανέκαθεν προσεκτικός – ή τουλάχιστον προσπαθούσα να είμαι – με τον κοινωνικό σχολιασμό. Μπορώ όμως να παραδεχτώ αβίαστα ότι είναι ένας ευχάριστος τρόπος να περνάει η ώρα σου (και να ανακαλύπτεις-υπερτονίζεις τα προβλήματα των άλλων ικανοποιόντας τη δική σου μιζέρια [γνωστό μότο]). Αυτό λοιπόν που έχω δει τον τελευταίο καιρό είναι ότι όταν ο ένας από τους τρεις λείπει, οι υπόλλοιποι λέμε πράγματα γι’ αυτόν που δύσκολα θα λέγαμε μπροστά στα μούτρα του. Συμβαίνει όταν λείπει ο Σίμο. Συμβαίνει όταν λείπει ο Νούλο. Είμαι σίγουρος ότι συμβαίνει όταν λείπω κι εγώ.

Ενδιαφέρον ε; Ο καθένας μας ξέρει πάντα μόνο τα 2/3 της αλήθειας. Και φαντάσου τι μικρότερο ποσοστό ξέρεις όταν μεγαλώσεις τον πληθυσμό του δείγματος! Ίσως κάποια στιγμή μάθουμε παραπάνω πράγματα, αλλά αυτό είναι καθαρά τυχαίο και περιστασιακό. Και πολλές φορές μας κάνει να εξοργιζόμαστε.

Όσον αφορά εμένα, είναι ότι έχω μεγάλη περιέργεια να μάθω τι λένε. Αλλά η γνώση αυτού ίσως νε με έκανε να στενοχωηθώ πολλές φορές και, ακόμα χειρότερα, να μαλώσω με τους φίλους μου (όπως ξέρω και το ότι η γνώση αυτών που ξέρω εγώ ίσως να τους έκανε να στενοχωηθούν κι αυτοί). Και τελικά σκέφτομαι: Θα έπρεπε οι φίλοι να λένε τα πάντα ο ένας στον άλλον; Τις εσωτερικές σκέψεις; Τι τους ενοχλεί; Η αλήθεια είναι ότι εγώ ξέρω ότι αυτοί δεν ξέρουν, και τούμπαλιν.

Οι ισορροπίες είναι πάρα πολύ λεπτές. Και ο καθένας θα έπρεπε να είναι προσεκτικός – είναι η αλήθεια. Αλλά αυτό που πάνω από όλα πρέπει να έχεις στο μυαλό σου είναι να περνάς καλά... no matter what. Κι εμείς περνάμε... no matter what. Κι εγώ τους αγαπάω... no matter what. Kάπως έτσι:



Φιλάκια!

Εντάξει, η Αρετή και η Λώρα με ενημερώσανε ότι έχουν πλήρες αντίγραφο της μουσικής του σκληρού μου. Οπότε από εκεί είμαστε εντάξει. Εγώ πέρασα καμία ώρα σήμερα στη δουλειά κατεβάζοντας ότι mp3 υπήρχε από παλιά στα Εισερχόμενά μου. Βρήκα αρκετά τραγουδάκια. Άλλα που είχα στείλει εγώ και άλλα που μου είχανε στείλει φίλοι. Και πάλι όμως είναι πάρα μα πάρα πολύ λίγα.

Για τις φωτογραφίες έχουμε μεγάλο πρόβλημα. Με τους υπολογισμούς που έκανα νομίζω ότι θα μπορέσω να ανακτήσω περίπου το 70% αλλά θα μου πάρει πάρα πολύ καιρό και πάρα πολλά e-mail και τηλέφωνα. Θα προσπαθήσω όμως. Πρώτα όμως και μία απόπειρα να φτιάξουμε το σκληρό.

Τι περίεργο πράγμα κι αυτό εδώ! Δεν υπάρχει εκείνος ο μουτζούρης ο ηλεκτρονικός ο Έλληνας. Που μπαίνεις στο μαγαζί του και είναι όλα τα εργαλεία πεταμένα πάνω στον πάγκο. Που λίγα μέτρα πιο πέρα πεταμένες κάτι τηλεοράσεις και στερεοφωνικά που κάποιος, κάποτε έφερε να φτιάξει αλλά ποτέ δεν πήρε πίσω. Από αυτούς που ξέρεις ότι μπορούνε να σου φτιάξουνε το laptop με μία δική τους πατέντα. Αυτοί οι τύποι δεν υπάρχουν εδώ πάνω. Εδώ αν χαλάσει και δεν έχει εγγύηση... το πετάς. Προσπάθησα άδικα να βρω κανέναν εδώ στη Τουρκο-γειτονιά που μένω (που αν δεν υπάρχει εδώ δεν θα υπάρχει πουθενά) αλλά άδικα. Αναγκαστικά, θα το στείλω στην Ελλάδα.



Μία μεγάλη εισβολή στη γεύση μου έχουν κάνει τα πράσινα μήλα τώρα τελευταία. Τρώω τουλάχιστον 2 με 3 την ημέρα και φροντίζω να προμηθεύω πάντα το ψυγείο μου. Δεν είναι μόνο όμως ότι έχουν διαφορετική γεύση. Είναι που τα μήλα στη λαογραφική παράδοση ήταν πάντα κόκκινα. Έτσι τα αναφέρει ο ποιητής. Έτσι τα αναφέρει το δημοτικό τραγούδι. Έτσι τα αναφέρει και η Apple στα τιμολόγιά της. Και έτσι, έρχονται αυτοί οι χρωματικοί επαναστάτες να σπάσουν το κατεστημένο. Και σου λένε: "Όχι μόνο θα είμαι πράσινο! Θα είμαι και ξυνό για να μην με τρώνε όλοι". Η καντίνα στο κυλικείο της εταιρίας έχει κάνει ειδική παραγγελία για μένα πλέον. Μήπως να βάλω και μία μηλιά στο κήπο;

Α! Έχω και κήπο! Δεν σας το είπα; Στο άλλο post... ;)

Έρχονται μερικές στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου όπου πρέπει να φανεί δυνατός. Μία από αυτές τις στιγμές έφτασε και για μένα απόψε.

Ο εξωτερικός σκληρός μου δίσκος χάλασε. Ως αποτέλεσμα, έχουν χαθεί όλες μου οι φωτογραφίες, όλη μου η μουσική, όλα μου τα έγγραφα, όλα μου τα ημερολόγια, όλα μου τα βίντεο... όλα. Ότι κι αν είχα κρατήσει τα τελευταία 8 χρόνια έχει χαθεί. Έτσι σε μια βραδιά.

Δεν μπορώ να πω τίποτε άλλο.

Μπορεί να σου φαίνεται μικρό και ασήμαντο, αλλά για μένα δεν είναι.

Δεν είμαι καθόλου καλά τώρα.

Update:

Ο Νούλας γυρνάει από Λονδίνο και με ρωτάει: "Ρε συ το ξέρεις το First we take Manhattan;". "Φυσικά το ξέρω", του απαντάω. "Then we take Berlin".

Το τραγούδι ανήκει στον Leonard Cohen και το είπε πρώτη η Jennifer Warnes. Ο Νούλας μαγεύτηκε από το ασπρόμαυρο βιντεο κλιπ του Cohen. Αυτό είχα δει κι εγώ πριν από κάτι χρόνια αλλά δεν μπορούσα να το βρω. Αλλά το βρήκα σήμερα. Δεν μπορώ να το βάλω στο blog γιατί δεν επιτρέπεται από το χρήστη που το ανέβασε στο youtube. Πάρε όμως το link: http://www.youtube.com/watch?v=tFBKV0zVXSE

Σάββατο πρωί. Μόλις ξύπνησα. Ένα ποτήρι ζεστό γάλα, ο ήλιος στα δυνατά του. Έτοιμος να φύγω.

Χθες το βράδυ βγήκαμε στο Zebra για χορό. Αυτό το περίεργο πάλι δεν μπορώ να το εξηγήσω! Πριν βγω να μην έχω καθόλου όρεξη και μόλις μπούμε στο κλαμπ να τα σπάμε όλα!

Πριν το κλαμπ, ποτάκι στο Suzie Q, ακριβώς απέναντι. Κόκκινοι βελούδινοι τοίχοι και στο τοίχο κρεμασμένοι ο Andi Warhol, η Candi Darling και ο Keith Richards.

Η εκπαίδευση τελείωσε και από βδομάδα πάλι στη δουλειά. Ευτυχώς να σου πω, γιατί βαρέθηκα λίγο στην Ουτρέχτη (έως πολύ).

Στα ακουστικά: Maroon 5 - I won't go home without you

Στα blog μου, ένα από τα καλύτεα post που έχω διαβάσει τώρα τελευταία: http://christoch.blogspot.com/2008/01/80.html. Μπράβο Χάρη!

Την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου στο Tropentheater του Άμστερνταμ είχε συναυλία η Σ. Γιαννάτου με τους Primavera en Salonica. Το νέο το μάθαμε μέσω μιας φίλης της Μαριαλένας και, ε, δεν μπορούσαμε να λείπουμε. Ξεκίνησα από το σπίτι στις 19:40 και πάρκαρα το αμάξι έξω από το θέατρο. Στα σκαλιά κάποιος μιλούσε ελληνικά, μετά έμαθα πως είναι ο τύπος με τα κρουστά από το συγκρότημα. Η σάλα του Tropentheater ξεχωρίζει από τη μαρμάρινη μπαρόκ διακόσμηση και τις χρυσές λεπτομέρειες που προεξείχεν από όλους του κύωνες στη κορυφή τους. Μαζί μας η Εύα, ο Κώστας, ο Μιχάλης, μία ακόμα τήπισσα που δεν θυμάμαι το όνομά της και η Anna. Όλοι τους μαζί στα 35 μέσο όρο ηλικίας. Εγκλωβισμένοι που χάσανε το δρόμο της επιστροφής και το ποδήλατο πλέον φαίνεται τόσο φυσικό κάτω από τα πόδια τους.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα τι ακριβώς μουσική παίζει η Γιαννάτου. Το όνομά της το είχα ακούσει μόνο σε intellectual ειρωνικά αστεία για το επίπεδο κουλτούρας που αντιπροσωπεύει η μουσική της (π.χ. βαρύ σαν συναυλία της Σαββίνας Γιαννάτου). Και η αλήθεια είναι ότι στο μυαλό μου - λανθασμένα - την είχα κατατάξει στην έντεχνη ελληνική μουσική. Λάθος! Ethnic! Η Γιαννάτου είναι καθαρά ethnic τύπισσα. Τα τραγούδια που είπε ερχόντουσαν από την Ελλάδα, την Αλβανία (είπε πολλά Αλβανικά τραγούδια - αν το συνδυάσω με το μη-ελληνικό του ονόματός της θα μπορούσα εύκολα να υποθέσω ότι κατάγεται από την Αλβανία), την Νότιο Ιταλία, την Ισπανία, την Αρμενία, τη Βουλγαρία και το Ισραήλ. Το αξειοσημείωτο είναι το τι μπορεί να κάνει η τύπισσα με τη φωνή της! Πραγματικά απίστευτο να το βλέπεις live. Ήχοι που νόμιζα πως μόνο ηλεκτρονικό όργανο μπορεί να βγάλει με επιτυχία! Η παρουσία της επιβλητική στη σκηνή, αν και ήταν ακόμη πιο όμορφο να κλείσεις τα μάτια σου και να ακούς. Επίσης σημαντικό το γεγονός ότι στο θέατρο υπήρχε περισσότερος ξένος κόσμος παρά Έλληνες, κάτι που δεν το περίμενα.

Στην έξοδο ανακάλυψα ότι ο Μιχάλης είναι από τη Δράμα. Μεγάλη χαρά, κι εγω κι αυτός, που βγήκαμε πατριώτες. Ανταλάξαμε τηλέφωνα και κανονίσαμε να πάμε μια μέρα για φαγητό να τα πούμε. Να δω πως είναι ένας Δραμινός μετά από 10 χρόνια στην Ολλανδία. Η τύπισσα από τη παρέα μας που δεν θυμάμαι το όνομά της ήξερε τη Γιαννάτου και μας προσκάλεσε για ποτό μετά το σόου. Ακόμη μετανιώνω που δεν πήγα! Με πείσανε ο Τάκης και ο Νούλας να πάω στο σπίτι του πρώτου, με το πρόσχημα ότι θα παίζαμε κιθάρα και θα πίναμε κρασιά! Αλλά καλέ μου Τάκη, υπολογίζεις χωρίς τον Νούλα, που ήταν έτοιμος για club από πολύ νωρίς. Έτσι, κατέληξα σπίτι κατά τις 01:00. Λίγο zapping στη τηλεόραση και ο ύπνος με πήρε στον καναπέ για λίγα λεπτά.

Το πρωί μία κλήση με περίμενε στο μπαμπρίζ του αμαξιού. 50 ευρώ για παράνομο παρκάρισμα! Ε όχι! Θα παώ αυτή την εβδομάδα να βγάλω άδεια για παρκάρισμα! Τζάμπα κλήσεις τρώμε! Αλλά η μέρα στο Άμστερνταμ ήταν τέλεια. Ο ήλιος χτυπούσε τη πόλη από ψηλά και δεν χρειάστηκε και πολύ για να κανονιστεί κάτι. Μετά από 1 ώρα είμασταν με τον Δημήτρη και τη Μαριαλένα στο κέντρο. Βολτάραμε κάτω από τον ήλιο μέχρι που έξω από ένα ψαράδικο μας ήρθε η μεγάλη ιδέα: σήμερα θα φάμε ψάρια! Τα ψάρια που αγοράσαμε λεγόντουσαν "sea bass" (και ακόμα δεν μπορώ να βρω ποιο ψάρι είναι και πως λέγεται στα ελληνικά). Πήραμε πέντε (γιατί θα τρώγανε και ο άντρας μου - Σίμογλου - με τον Νούλο) και, μετά από λίγο περπάτημα ακόμα, αποφασίσαμε να πάμε για μαγείρεμα.

Και τελικά, αυτή είναι η καινούργια μου τρέλα, το μαγείρεμα. Πραγματικά είναι απίστευτο το πόσο "foody" (οι Άγγλοι έχουν έναν πολύ εύκολο τρόπο να μετατρέπουν τα ουσιαστικά σε επίθετα) έχω γίνει τώρα τελευταία. Ιδέες, υλικά, γεύσεις. Πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ και αρχίζω να συνδυάζω τα υλικά στο μυαλό μου! Λες να γίνω σεφ; :P

Στο Oracle group που ανήκω στην εταιρία μας ζητήσανε να τους στείλουμε ένα μικρό introductory CV απαντώντας σε μερικές απλές ερωτήσεις για το ποιος είμαι. Η μία από αυτές ήταν το ποιο είναι το αγαπημένο μου φαγητό. Με χαρά συμπλήρωσα στο κενό: Lahanontolmades with Greek tzatziki! Που να το ήξερα! Τη Παρασκευή μου έστειλε e-mail ο Jan (σύμβουλος καριέρας μου στην εταιρία) και μου λέει: "Τι θα έλεγες να μαγειρέψεις Lahanontolmades για εμένα και για όλους τους συμβουλευόμενούς μου; Σκέφτομαι να να καθιερώσω ένα δείπνο στο σπίτι του καθενός συμβουλευομένου μου έτσι ώστε να γνωριστούμε καλύτερα!" Άντε τώρα φτιάξε λαχανοντολμάδες για 6! Πρέπει να πάρω τηλέφωνο τη γιαγιά!

Το σχέδιο για φωτογραφική μηχανή πήρε μπρος.

Την επόμενη εβδομάδα εκπαίδευση στην Ουτρέχτη. Δε με χάλασε... ;)

Ένας άγνωστος μου απάντησε από το Youtube με το πλήρες βίντεο της Μαρίνα Αμπράμοβιτς που γύρισε το πριν από μία δεκαετία στο Άμστερνταμ. Δώρο από το πουθενά. Τρελαίνομαι για αυτό το γαμημένο ανοιχτό κόσμο που λέγεται Ίντερνετ! Είδα το μισό αλλά θέλω να το δω ολόκληρο με την ησυχία μου. Το λίγο που είδα είναι απίστευτο. Απίστευτη!

This is how we kill the rats in the Balkans...

Απίστευτη. Κρίμα που δεν κάνει παραστάσεις πλέον.

Goal: Cultural intergration...

Σήμερα η πιο κουραστική μέρα στη δουλειά. Τρέχοντας σαν τρελός μέχρις τις 19:00. Στο δρόμο για το σπίτι με πήρε η μάνατζερ τηλέφωνο να μου πει να μη δουλεύω τόσο. Χαχαχαχαχαχαχαχα! Μόνο στην Ολλανδία.

1960 - Unhappiness...

Δείπνο με καμμένη σούπα στου Νούλα και τώρα σπίτι πάλι δουλειά. Σας βάζω ένα τραγουδάκι. Δεν είναι δικιά μου ανακάλυψη οπότε δεν θέλω κανένα credit. Απλώς μου αρέσει πάρα μα πάρα πολύ. Ο Antony είναι καθαρή απομίμηση του Boy George - στο λιγότερο χοροπηδηχτό του.

1961 - I start to pay my dreams...



1966 - I joined the communist party...


Mr. Muscle forcing bursting
Stingy thingy into little me, me, me
But just "ripple" said the cripple
As my jaw dropped to the ground
Smile smile

It's true I always wanted love to be
Hurtful
And it's true I always wanted love to be
Filled with pain
And bruises

Yes, so Cripple-Pig was happy
Screamed " I just compeletely love you!
And there's no rhyme or reason
I'm changing like the seasons
Watch!I'll even cut off my finger
It will grow back like a Starfish!
It will grow back like a Starfish!
It will grow back like a Starfish!"

Mr. Muscle, gazing boredly
And he checking time did punch me
And I sighed and bleeded like a windfall
Happy bleedy, happy bruisy

I am very happy
So please hit me
I am very happy
So please hurt me
I am very happy
So please hit me
I am very very happy
So come on hurt me

I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish

I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish
Like a Starfish...

`Λοιπόν, ήρθε η ώρα για ένα δυνατό post. Όσοι καπνίζετε, πάρτε τσιγάρο (αν και πρέπει κάποια στιγμή να το κόψετε), βολευτείτε στον καναπέ και συγκεντρωθείτε. Εδώ μιλάμε για κουβέντες του καναπέ. Κανονική (δημόσια) εξομολόγηση. Λοιπόν. Πάμε...

Μετά από μία σειρά τυχαίων συλλογισμών πριν από δύο μέρες, παραδέχθηκα στον εαυτό μου κάτι πολύ δύσκολο. Από αυτά που ξέρεις για σένα αλλά ποτέ δεν τους δίνεις την δυνατότητα να υπάρχουν σαν πραγματικά χαρακτηριστικά σου. Ξέρεις πως τα κουβαλούσες μέσα σου τόσο καιρό. Ζεις, μεγαλώνεις, στενοχωριέσαι, ερωτεύεσαι, χωρίζεις... αλλά ποτέ δεν τα παραδέχεσαι. Ορίζουν τη ζωή σου, αλλά αρνείσαι να το δεχτείς. Εθελοτυφλείς γιατί δεν μπορείς να τα αντέξεις. Μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Εγώ λοιπόν παραδέχτηκα το παρακάτω: Όλη η συνειδητοποιημένη μου ζωή (από τότε που έχω σκέψη και παίρνω τις αποφάσεις για τον εαυτό μου) κυριαρχείται από το "what I can do". Σου φαίνεται περίπλοκο; Δεν είναι τόσο! Μια ζωή έβλεπα το κάθε επόμενο βήμα σαν μία πρόκληση. Έλεγα στον εαυτό μου: "Αυτό μπορείς να το κάνεις;". Και έπεφτα με τα μούτρα για να μου αποδείξω ότι μπορώ. Πολλές φορές όχι σε μένα, αλλά σε όλους τους άλλους - σε όσους μια ζωή (25 ολόκληρα χρόνια - χιχι) ένοιωθα ότι περιμένανε από εμένα.

Δεν ήξερα αν ήθελα να σπουδάσω ποτέ (και πως μπορείς να ξέρεις;). Μη σου φαίνεται χαζό. Δεν λέω ότι το μετανιώνω. Λέω γιατί το έκανα. Αλλά είπα: "Γιατί όχι; Μπορώ να το κάνω;". Και το έκανα. Μετά ήρθε το μεταπτυχιακό. "Μπορώ να το κάνω; Ή μήπως ως εδώ ήσουν Γιάννη;". Το έκανα. Στη δημοσίευση το ίδιο (λες και είχα ποτέ μαράζι να κάνω δημοσίευση για τη θέση της γυναίκας στους σύγχρονους αθλητικούς οργανισμούς). Όλες οι δουλειές που έκανα ως φοιτητής, το ίδιο κι αυτές (να θυμίσω απλώς: μπάρμαν, τηλεφωνητής - όχι αυτόματος, DJ, promotion σε αρώματα, πρακτική στο Οικ. Επιμ. Ελλάδος). Απλώς για να πω ότι μπορώ κι εγώ. Μετά ήρθε η δυνατότητα να δουλέψω στο εξωτερικό, σε μια δουλειά σχετική με το αντικείμενό μου και με πολύ καλές προοπτικές. Σε μεγάλη εταιρία, με καλό μισθό (για πρώτο). Πάλι το ίδιο: "Μπορώ να το κάνω;". Το έκανα. Κι ας θυμάμαι τις περσινές μου κουβέντες. "Ελλαδίτσα για πάντα", έλεγα. Ναι! Όνειρό μου είναι να δουλεύω Consultant στην Ολλανδία...

Το ίδιο μότο σε όλες τις εκφάνσεις του. Μερικές φορές, ακόμα και στον έρωτα, ή τη σχέση μου με τις γυναίκες. [Το κομμμάτι αυτό διαγράφηκε λόγω λογοκρισίας]

Παύση: Αν αυτό το post έχει αρχίσει να σε κάνει να νοιώθεις άβολα, άλλαξε κανάλι.

Ξέρω δεν ακούγεται τόσο όμορφο. Εγωιστικό και μικρόψυχο θα το χαρακτήριζα, όταν έχει να κάνει με άλλους ανθρώπους. Ε, εντάξει. Δεν σου είπα ότι θα είναι όμορφο. Γι' αύτό και είναι δύσκολο να το παραδεχτείς. Και γι' αυτό ζητάω την επιοίκιά σου. Να ξεκαθαρίσω κάτι κάπου εδώ. Τίποτα από αυτά δεν μετάνιωσα (εκτός ίσως από τη δημοσίευση που μου έφαγε λίγο τη ψυχή αλλά κάπου θα φανεί χρήσιμη και αυτή).

Όλα με μεγαλώσανε, με διδιάξανε, με κάνανε να γνωρίσω απίστευτα μέρη και πανέμορφους ανρθώπους. Αλλά τα πιο πολλά ήταν απλώς μία πρόκληση....

Τους τελευταίους δύο μήνες αυτό έχει αλλάξει. Η άσχημη αυτή ερώτηση έχει σιωπηλά μεταλαχθεί στο όμορφο "what I want to do". Αυτό που μετράει πια είναι μόνο αυτό που ΘΕΛΩ να κάνω. Τα άλλα δεν έχουν σημασία. Τα πρέπει έχουν χάσει οποιοδήποτε νόημα (αναλογίστηκα μήπως αυτή η φράση είναι πολύ λογοτεχντική αλλά την έβαλα έτσι κι αλλιώς). Όπως και τα λογικά όρια. Όπως και οι φόβοι. Και έτσι, μέσα σε ένα απόγευμα και ανάμεσα σε 3 μπύρες, αλλάζεις φιλοσοφία ζωής.

Ένα από τα πράγματα που συνέβαλαν σε αυτή τη μετάλλαξη, είναι το τέλος της φοιτητικής μου ζωής και η αρχή της επαγγελματικής μου. "Για καινούργιο μας το λες;", θα μου πεις. Ναι. Γιατί ο καθένας δεν το βιώνει με τον ίδιο τρόπο. Χαζή! Και μπορεί τώρα να γελάς, λέγωντας: "Κάτσε ρε Γιάννη, μόλις ξεκίνησες". Αλλά αν με ξέρεις λίγο παραπάνω... δεν θα το πεις...

Παλεύω κάθε μέρα και αντιστέκομαι για να μη γίνω η δουλειά μου. Όχι ότι είναι άσχημη. Όχι ότι θα μπορούσα να βρω (στο τομέα της πληροφορικής) πολλές που να μου αρέζανε περισσότερο. Απλώς σου αλλάζει τον γαμο-κόσμο. Ή μάλλον, όχι. Δεν σου τον αλλάζει. Σε βάζει στον δικό της. Και δεν είναι για μένα αυτά. Εγώ έχω τον δικό μου...

Σταματάς στη μηχανή του καφέ και κολάει το βλέμμα σου στο παράθυρο (σοκολάτα πήρα - δεν πίνω καφέ). Σου παρουσιάζεται η εικόνα και σκας ένα χαμόγελο πλατύ όσο ο Άσμτελ. Ένας Κροάτης απόγονος πειρατών που περιμένει στη σειρά αναπωλεί και αυτός το δικό του (θέλει να ανοίξει μία σχολή για μποξ αλλά προς το παρών συμβιβάζεται στο πρότζεκτ που του αναθέσανε). Τα όνειρα δεν είναι μόνο δική μου πολυτέλεια. Αλλά όπως και να έχει, δεν μπορείτε να ονειροβατείτε. Σιγά σιγά παίρνετε το δρόμο για το γραφείο.

Επίσης, το μεταστατικό στάδιο πλέον έχει γίνει όλο και πιο δύσκολο και ψυχοφθόρο (όσοι κατάλαβαν παρακαλώ να μου στείλουνε ένα μέιλ γιατί θα τους εκτιμώ περισσότερο και από τον Τομ Ρόμπινς).

Υπάρχουν φυσικά κι άλλοι λόγοι. Αλλά ως εδώ. Δεν θα φτάσει το ποστ... Και δεν θέλω. Αρκετό ξεγύμνωμα για σήμερα...

Ένας φίλος σήμερα μου θύμισε μια φράση ενός άλλου, σοφού φίλου: "Η δουλειά σε κάνει έτσι ώστε να μην έχεις όρεξη για τίποτε άλλο. Εκεί πρέπει να βρεις την άκρη να μη σε πάρει από κάτω". Φιλοσοφία της Ρετσίνας. Η αγαπημένη μου...

Έτσι λοιπόν, τους γελάω όλους κι εγώ! Χα! Αντί λοιπόν να σοβαρέψουμε, όπως θα περίμενε κανείς, εμείς πάμε προς την άλλη κατεύθυνση. Και μόλις αρχίσαμε...

Κι ας νομίζουν ότι είμαι γραναζάκι στη μηχανή τους. Δεν ξέρουν πως ότι ως τώρα ήταν όνειρο... τώρα είναι σχέδιο...

;)

Καληνύχτα...

[Σε επόμενο post θα σας αναλύσως πως τα blog σε παρασέρνουν στο να γίνεις όλο και πιο προσωπικός. Να ανοίγεσαι όλο και πιο πολύ και να λες: "Μα τώρα αυτό γιατί το γράφω εγώ;". Ξέρω μερικούς που τους φόβισε. Δεν τους αδικώ. Μάλλον δίκιο έχουν. Απλώς εμένα δεν με νοιάζει πλέον.]

Σαν εργαζόμενος (ναι για μένα μιλάω) απολαμβάνεις τη Κυριακή διαφορετικά. Την εκτιμάς γιατί σου δίνει τη δυνατότητα να ξαναβρείς αυτό που σαν φοιτητής ίσως δεν κατάλαβες ποτέ τη σημασία του: τον ελεύθερό σου χρόνο! Αν η Κυριακή ήταν πρόσωπο - πραγματικό με σάρκα, οστά και επάγγελμα - θα ήταν σίγουρα ένας από εκείνους τους ήρεμους και ήσυχους ανθρώπους που ποτέ δεν μπαίνουν στον δρόμο σου, δεν σου δημιουργούν προβλήματα και είναι πάντα έτοιμοι για μία ενδιαφέρουσα συζήτηση, αν φυσικά έχεις όρεξη. Το Σάββατο όμως...

Το Σάββατο θα ήταν γκόμενα - σίγουρα. Από αυτές που σου κλείνουν ραντεβού σε ένα μπαρ και ετοιμάζεσαι όλη μέρα για να είσαι ωραίος. Που περιμένεις πως και πως να έρθει εκείνη η ώρα του ραντεβού για να την δεις πιο όμορφη από ποτέ και να προσπαθήσεις να τη πείσεις πως εσύ είσαι αυτό που ψάχνει - αν και μερικές φορές δεν είσαι απόλυτα πεπεισμένος γι' αυτό. Το Σάββατο θα έπινε με στυλ κοκτέιλ στην άκρη του μπαρ χωρίς να σου δίνει σημασία - αλλά τραβώντας το βλέμμα σου για έναν περίεργο και μυστήριο λόγο. Θα έκανε παρέα με μια φωτισμένη νύχτα και μία τρελή μέρα και θα τα λέγανε σαν φιλενάδες σε σκηνή από mainstream Αμερικάνικη ταινία. Το δικό μου χθεσινό Σάββατο πάντως είχε καρναβάλι στο πρόγραμμα....

Στα ακουστικά: Δημήτρης Μητροπάνος - Κιφ (Μάριος Τόκας/'Αλκης Αλκαίος)

Όπως και σε όλο το κόσμο αυτό το καιρό, έτσι και στην Ολλανδία κυριαρχεί η ατμόσφαιρα του καρναβαλιού. Συγνώμη! Εκτός από τη Μ. Βρετανία όπου καρναβάλια μπορείς να βρεις κάθε μέρα. :) Μας κάλεσε η φίλη της Έκε, η Μαράϊα, στο Oosterhout, μία κωμόπολη κοντά στη Μπρέντα (Μπρεντά τη λένε οι Ολλανδοί) σε ένα από τα τόσα πάρτυ που στήνονται σε υπέθριες σκηνές σε όλη τη περιοχή. "Κάτω από το ποτάμι", είπε ο Τιμ όταν περιέγραφε τη περιοχή. Έτσι χωρίζονται οι Ολλανδοί. Σε αυτούς που είναι κάτω και σε αυτούς που είναι πάνω από το ποτάμι. Με τους κάτω να παρουσιάζονται στη σύγχρονη λαογραφία σαν αγρότες και τους πάνω σαν αστοί. Αργήσαμε να ξεκινήσουμε είναι η αλήθεια (ελληνική οργάνωση) και είμασταν στη Μπρέντα στις 15:00. Αλλά δεν μπορούσαμε να πάμε έτσι στο πάρτυ! Κάτι έπρεπε να ντυθούμε! Ο Νούλας είχε την εκπληκτική ιδέα:

Πέντε σεντόνια και 5 πλαστικά δαφνοστέφανα ήταν αρκετά για να οργανώσουν την ελληνική εισβολή στο καρναβάλι. Ο Σίμο, ο Τιμ, ο Δημήτρης, εγώ και ο Νούλο. Πλην του Τιμ (κρύωνε ο Ολλανδός), οι υπόλοιποι γυρνούσαμε με το μποξεράκι και ένα σεντόνι στους δρόμους του καρναβαλιού! Ο στόχος επετεύχθη! Όλοι εμάς κοιτούσανε στο δρόμο. Με τις φάτσες τους να αλλάζουν από την έκπληξη όταν φανταζόντουσαν το κρύο που μας διαπερνούσε. Αν κρυώσαμε; Όπως φιλοσοφούσαμε και χθες, το κρύο είναι μόνο μία κατάσταση του μυαλού και τίποτε άλλο (το λέγαμε για να το πιστέψουμε).

Ξεκινήσαμε με μία βόλτα στην κεντρική πλατεία της Μπρέντα που ήταν γεμάτη ντυμένους καρναβαλιστές και φίσκα μπαράκια. Μεγάλη επιτυχία παρατηρήθηκε στο πως μας κοιτούσαν οι θείες (βλ. υποσημείωση) σαν ξερολούκουμα. Του Σίμο μάλιστα του σηκώσε και μία θεία το σεντόνι για να δει αν φοράει μποξεράκι από κάτω. Σημείωση: λυπάμαι που δεν έχω βίντεο αλλά λίγα πράγματα στο κόσμο είναι πιο αστεία από το Σίμο να υποδείεται τον γκέυ Ιούλιο Καίσαρα. Λυπάμαι! Μπορείτε να πάρετε μία γεύση από τη παρακάτω πόζα.

Στα ακουστικά: Ένα στιχάκι του ερωτικού λέει πως η μοναξιά δεν αντέχεται τις Κυριακές.

Το σίγουρο ήταν πως οι Ολλανδοί στο σπίτι που πήγαμε πριν το αρχικό πάρτυ, δεν μπορούσαν να χωνέψουν την εισβολή μας. Ξενέρωτοι μας κοιτούσανε που χορεύαμε, λέγαμε αστεία και πετούσαμε κονφετί στον αέρα. Έβλεπες το ρατσιστικό τους σχόλιο να στέκεται στην άκρη της γλώσσας τους για αυτούς τους "βάρβαρους" οικονομικούς ή εκπαιδευτικούς μετανάστες που τους χαλάνε την ησυχία με τα δεικτικά αστεία τους. Με χάρη και αλκοόλ, διαλύσαμε πολύ εύκολα την ειρηνική τους συγκέντρωση. Γιατί έτσι πρέπει. Συνεχίσαμε μέχρις τις 01:00 σε μία από τις τέντες στο κέντρο της πόλης. Μπύρα, μπύρα, μπύρα και χορός.

Σημείωση: ΌΛΑ τα τραγούδια ήταν ολλανδικά χαζοτράγουδα που δεν καταλαβαίναμε τους στίχους. Αυτό δεν ήταν και τόσο ευχάριστο αλλά βοήθησε η μπύρα.

Τη προηγούμενη Κυριακή η ΕΤ3 έδειξε στην εκπομπή "Κυριακή στο Χωριό" το Καλαμπάκι. Με αφορμή τις παραδιοσιακές εκδηλώσεις για το κουρμπάνι, κάνανε μια παρουσιάση για τα έθιμα του τόπου και τη ζωή στη περιοχή. Να σημειώσω ότι η εκπομπή έκλεισε με τη γιαγιά μου να μου στέλνει χαιρετίσματα πανελλαδικά στην Ολλανδία και να λέει πόσο στενοχωρημένη είναι που είμαι μακριά και να με παροτρύνει να γυρίσω πίσω για να κάνω ένα παραδοσιακό γάμο! "Γιάννη Αλβανόπουλο τον λένε", είπε στο τέλος μη τυχόν και δεν κατάλαβε κανείς για ποιον μιλούσε. Α ρε γιαγιά! Τώρα που θα κλείσω το post θα σε πάρω τηλέφωνο να τα πούμε. Σε φιλώ διαδικτυακά.

Χρόνια πολλά και στον φίλο μου τον Γρηγόρη Ανδρεάκη που έχει σήμερα γενέθλια. Θα σε πάρω τηλέφωνο μαλάκα αλλά πάντα τελευταίος. Να ξέρεις! ;)

*Θεία = Γυναίκα άνω των 35 που έχει χωρίσει από τον άντρα της και ψαρεύει τεκνά στα μπαρ. Είδος που ευδοκιμεί στην Ολλανδία και χρήζει ιδιαίτερης επιστημονικής έρευνας για την επίδραση του διαζυγίου στη σεξουαλικότητα της γυναίκας. (υπόσχομαι post πάνω στο θέμα)

Κάθε φορά που γράφω ποστ, δεν ξέρω τι να πρωτογράψω. Πρέπει να αρχίσω λίγο να γράφω πιο συχνά.

Στα ακουστικά: Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Διάφανος (Θ. Παπακωνσταντίνου)

[Ένα από τα πιο εικονοπλαστικά τραγούδια που έχω ακούσε ποτέ. Σαν βγαλμένο από ταινία του Μπάρτον.]

Κι ήρθε και κατακάθησε,
πάνω μου σαν σεντόνι,
όλης της γη η σκόνη.

Coming up: Η διαφορά του "I can do" από το "I want to do".