Κάτω από τη στάθμη της θάλασσας!

Το ξέρω πως είμαι άτυχος που δεν έζησα το πρώτο μισό του προηγούμενο αιώνα. Ή κάπου εκεί στη μέση. Στο Βερολίνο τη δεκαετία του 80. Να ανεβαίνω τύχη και να πηδάω μάντρες. Στη "Βελούδινη Επανάσταση" στη Πράγα. Να κουνάω με μανία στον αέρα τα κλειδιά μου στη Wenceslas Square κάνοντας φασαρία και απαιτώντας να ανοίξουν οι πόρτες. Στο Πολυτεχνείο στις αρχές του '70. Να κλαίω το εισιτήριο των Stones και να λογοδικώ για τη χούντα με τους παππούδες στα καφενεία.

Δεν λέω όμως. Και τότε υπήρχαν θεατές και συμμετέχοντες. Τώρα πλέον δεν μπορείς να μάθεις τι θα ήσουν. Αν θα στιγμάτιζες τη ζωή σου με μία εμπειρία που θα εξιστορούσες άπειρες φορές στα νυσταγμένα μάτια των παιδιών σου. Εκεί, στις επετειακές εκδηλώσεις μιας κατάστασης που θα είχε τώρα ξεχαστεί και πάνω στην ιατρικά επιτρεπτή ποσότητα αλκοόλ στο αίμα σου.

Γιατί τώρα τι μπορώ να εξιστορώ εγώ; Τη πτώση της Lemman Brothers; Την επίθεση στους WTC στη Νέα Υόρκη; Τον πόλεμο στο Ιράκ; Το έλλειμμα της Ελλάδας; Τη τελευταία κολεξιόν της H & M ή την ιστορία εξέλιξης της μουσική στη Σκανδιναβία;

Ευτυχισμένη γενιά μίας βαρετής εποχής.

--

Είδα το "Memory is shaped by recalling" χθες στο Frascati. Τη πρώτη παγωμάρα από τους "καινούργιους" σε παράσταση σύγχρονου χορού ακολούθησε η γνωστή συζήτηση περί του "τι είναι τέχνη" και γιατί οι μπαμπάδες μερικών παιδιών τους "πληρώνουν για να σπουδάσουν αυτές τις" - κατά πολλούς - "βλακείες".

Ακόμη μία φορά: Μην περιμένεις να βρεις νόημα σε αυτές τις παραστάσεις. Μία πλοκή. Μία ιδέα. Μία ιστορία. Ότι έχεις να πάρεις θα σου μείνει σαν γεύση στο τέλος. Όταν το συζητάς πάνω από ένα ποτήρι κρασί.

Εγώ είδα μία σκηνή γεμάτη βιβλία. Τη μνήμη να γίνεται "γνώση" πάνω σε στοίβες από χαρτί. Και τα ρούχα, που είναι και αυτά μνήμη. Και πως αυτό μπορεί να σε σκοτώσει ατομικά. Πως μπορεί να σε κάνει να ενοποιηθείς κοινωνικά - γιατί η κοινή μνήμη σε ενώνει.

Και, θα το πω, ζήλεψα λίγο που εγώ δεν έχω να φάω καθόλου από αυτό το γλυκό. Που παθολογικά - πιστεύω πλέον - η μνήμη δεν υπάρχει. Μόνο λίγες σιτμγές που παίζουν και ξαναπαίζουν σαν σκρατσαρισμένο δισκάκι.

Κάποιος μου είπε τη Παρασκευή: "It's because you don't find it interesting".

Έχει δίκιο.

--



Cause love is a chemical thing, they say:

When I think that
I'm over you
I'm overpowered

Your data, my data
The chromosomes match
Exact doesn't matter
A matter of fact

These amoring feelings
A cognitive state
Need the love object
To reciprocate

When I think that
I'm over you
I'm overpowered
It's long overdue
I'm overpowered

When I think that
I'm over you
I'm overpowered
It's long overdue
I'm overpowered

A chemical reason
It reason's your game
A chemical needing
Is there in the brain

With preprogrammed meanings
Like a little more pep
Alien feelings
We have to accept

When I think that
I'm over you
I'm overpowered
It's long overdue
I'm overpowered

As science struggles on to try to explain
Oxytoxins flowing ever into my brain

As science struggles on to try to explain
Oxytoxins flowing ever into my brain

--

Δεν θέλω να γίνω 27.

Ανοίγεις την τηλεόραση και είσαι μία ώρα πίσω από την Ελλάδα. Αναγκαστικά θα δεις τις ειδήσεις τις ΕΡΤ καθώς οι άλλοι ήδη παίζουνε τις παλιές ελληνικές ταινίες της Παρασκευής. Ανοίγεις τη σακούλα με το φαγητό. Στο ρεπορτάζ ένας διάλογος στη βουλή. Και εκεί είναι που μπερδεύτηκα.

Αναφορές στον Γιάννη Αγιάννη, καi τα κλεμμένα ψωμιά. Τη φτώχεια και τη δικαιοσύνη από έναν ασπρομάλλη της Νέας Δημοκρατίας. Κάτι πάει λάθος. Ο Παπουτσής να λέει για τον Ιαβέρη, τις τύψεις και την αυτοκτονία δίπλα στο ποτάμι. Επίπεδο. Σύγκρουση. Μόρφωση.

(Συζήτηση για τα Stage στην Ελληνική βουλή. 20 Νοεμβρίου 2011).

--

Το ρεπορτάζ συνεχίζει με φανταστικές δηλώσεις των υπολοίπων αρχηγών κομμάτων, κατευθυνόμενες ευθύτατα στην υποτίμηση της νοημοσύνης του καημένου του θεατή. Α. Τσίπρας: "Η λέξη που χαρακτηρίζει τη κυβέρνηση τώρα είναι... Ανεμόμυλος".

( )

Σ' ευχαριστώ Αλέξη. Για όλα όσα κάνεις για αυτό το τόπο.

--

Ο πρώτος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Βέλγος. Άνθρωπος χαμηλών τόνων που κάνει τις καλοκαιρινές του διακοπές σε ένα τροχόσπιτο ενώ περνάει πολλά σαββατοκύριακα σε ένα καθολικό μοναστήρι. Είναι επίσης, λάτρης του Καμί.

--

Σε όλλα τους ξενιτεμένους που έχω γνωρίσει εδώ, λείπει κάτι. Κάτι που πάντα περιγράφουνε αυθαίρετα. Μια ιδέα συνήθως, φτιαγμένη από πολλούς αφηρημένους λόγους και αιτίες. Το θέμα όμως πέφτει - σε χρόνο μηδαμινό - στο καλάθι με τους φαύλους κύκλους. Είναι το γεγονός πως ζουν έξω... η αιτία που λείπει αυτό το κάτι; Ή μήπως είναι αυτό το κάτι που λείπει... που τους έχει φέρει εδώ;

(Από το παραπάνω παράδειγμα εξαιρούνται οι υλιστές και τα χελιδόνια)

--

"Η Αίγυπτος και η Αλγερία ανακαλέσανε τους πρεσβευτές τους μετά τη πρόκριση της Αλγερίας στο παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου, τη πρώτη μετά από 22 χρόνια. 20 τραυματίες και 1 νεκρός στο Κάϊρο".

--

There goes... και η τελευταία προσπάθεια να revive το ποδοσφαιρικό ενδιαφέρον ως τελευταία προσπάθεια επιστροφής στο φυσιολογικό.



Σ.τ.μ: Το εξώφυλλο με τον Λίαμ Νίσον είναι απλώς η καλτ παρέμβαση τους μεταφραστή.

Σήμερα είναι η μέρα που λες: "Δεν γαμιέστε λέω 'γω να τελειώνουμε;"

Ουάν:

Το λεωφορείο φτάνει αργοπορημένα στον μεγάλο σταθμό του Βussum. Έχω τσεκάρει με το κινητό στο Ίντερνετ ότι το τρένο φεύγει σε 2 λεπτά από κάποια αποβάθρα - μία από τις 4 του σταθμού. Είναι μόνιμη αντίληψή μου ότι όλοι οι άνθρωποι που ταξιδεύουν με τρένα εκτός Άμστερνταμ... πηγαίνουν στο Άμστερνταμ.

Δίπλα μου μία τύπισσα με προσπερνάει τρέχοντας. Πήδηξε λίγο μετά από μένα από το αργοπορημένο λεωφορείο και τρέχει προς τη πλατφόρμα. "Κάτι ξέρει αυτή", σκέφτομαι. Γρηγορεύω το βήμα μου για να μην τη χάσω. Σε λίγο έχω ξεκινήσει κι εγώ να τρέχω.

Στο βάθος του σταθμού βλέπω το ακινητοποιημένο τρένο, κίτρινο με τα δύο βέλη στη ράχη του και την ένδειξη της κλάσης του βαγονιού με μεγάλους άσπρους αριθμούς. Η αποβάθρα είναι άδεια, η σφυρίχτρα του ελεγκτή ακούγεται από κάποια άκρη καιη τύπισσα καταφέρνει να πηδήξει μέσα την ώρα που αρχίζουν να σφυρίζουν οι πόρτες. Τρέχω πιο γρήγορα και - ακριβώς την τελευταία στιγμή - καταφέρνω να περάσω μέσα κι εγώ. Λαχανιασμένος κάθομαι σε μία από τις καρέκλες του διαδρόμου. Κοιτάω λίγο γύρω μου και ταιριάζω τα ακουστικά στα αυτιά που έχουνε χάσει τη θέση τους. Το πρόλαβα.

Στιγμές μετά, το τρένο ξεκινάει... προς την αντίθετη από το Άμστερνταμ κατεύθυνση. (!)

Μία στάση μετά βρέθηκα στον σταθμό του Hilversum, ακόμα πιο Νότια στην Ολλανδία. Ψάχνοντας το επόμενο τρένο, την επόμενη αποβάθρα. Αγοράζοντας ένα English Breakfast για την αναμονή.

--

Αγόρασα το πρώτο μου CD από το iTunes.

--



--

Του:

Τρίτη, και έχω κανονίσει την τελευταία στιγμή του απογεύματος να πάω για squash το βράδυ. Βιάστηκα να τελειώσω τη δουλειά. Ανέβαλα 2-3 πράγματα για την επόμενη μέρα, κανόνισα τα μεταφορικά, ανέβαλα το καθημερινό House M.D. με τη σαλάτα σολομού και βρέθηκα να περιμένω στο Bussum Zuid - τον μικρό σταθμό της πόλης - το τρένο των 18:55.

Στα αυτιά το "I dumb the Motorheads" των I got you on tape από το πρώτο μου αγορασμένο (iTunes) album μετά από χρόνια. Στην αρχή είναι οι σειρήνες του πρώτου περιπολικού. Στην συνέχεια είναι ο πρώτος αστυνομικός που πηδάει στις ράγες και αρχίζει να τρέχει Νότια με αναμμένο το φακό στο χέρι. Ακολουθούν κι άλλοι. Τα πρώτα δύο ασθενοφόρα φτάνουν λεπτά μετά.

Στο βάθος, περίπου 100 μέτρα πιο πέρα και στις σκοτεινές ράγες έχουνε μαζευτεί ήδη πάνω από 20 άνθρωποι. Με φακούς στο χέρι εξερευνούν στο σκοτάδι. Μαζεύονται όλοι πάνω από ένα συγκεκριμένο σημείο και μερικοί αρχίζουν να τρέχουν προς τα πίσω. Στα μεγάφωνα του σταθμού ακούγεται κάτι στα Ολλανδικά: μια ανακοίνωση που λέει κάτι για τα τρένα, την οποία δυσκολεύομαι να καταλάβω αλλά ξέρω ότι δεν θα μου βγει σε καλό.

Στο ράδιο την ίδια ημέρα ο παραγωγός του Republic έλεγε χαριτολογώντας: "έρευνες έχουν δείξει πως οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν τη Τρίτη πολύ πιο μελαγχολική και δύσκολη μέρα από ότι τη Δευτέρα".

Δεν αυτοκτονείς όμως όταν έχω κανονίσει squash.

--

Θρι:

Αν χάσεις το τρένο των 18:55 πρέπει να περιμένεις για αυτό των 19:05 που σε πάει με ανταπόκριση ως το Weesp. Από εκεί πρέπει να αλλάξεις πάλι μέχρι το Άμστερνταμ. Αυτά τα 10 λεπτά που περιμένεις στον Bussum Zuid να τα εκμετελλευτείς ως εξής:

Βάλε στα ακουστικά ένα τραγούδι που σου αρέσει, κάτι σε chill ήχο που να είναι όμως και λίγο δυνατός. Κάτι με κιθάρα μέσα, δεν ξέρω αν έχεις κάτι τέτοιο στη δισκοθήκη σου. Αν όχι όμως, πάρε το το "kebap shop 3 am" των flunk:



Στις 19:00 περνάει το πρώτο... Στις 19:02 το δεύτερο...

Τι με έπιασε; Βρήκα κι άλλα πολλά. Τρομακτικό τι έχει κρατήσει η google για τον giannisa τα τελευταία χρόνια. Διάβασα e-mail από τα παλιά, σεριάνισα στα post. Βρήκα τραγούδια, πτήσεις, παραγγελίες. Θεσσαλονίκη, Εδιμβούργο, Πράγα, Ζυρίχη, Άμστερνταμ, Βαρκελώνη, Μιλάνο... Θυμήθηκα πράγματα και εκδρομές, κουβέντες. Πράγματα που έγραψα και μου γράψανε και που φέρνουνε πίσω εικόνες. Βρήκα και αυτή τη φωτογραφία:

--

Το διάβασα σε ένα βιβλίο αυτό:

- Εύχομαι...
- Να μην εύχεσαι!
- Θυμάμαι...
- Να μην θυμάσαι!
- Θέλω...
- Σταμάτα να θέλεις.......................! Απλώς άνοιξε τα μάτια σου και δες. Τα αυτιά σου και άκου!

--

Ξυπνας την 1η Νοέμβρη, και ξαφνικά είναι φθινόπωρο. Με τα όλα του όμως. Με τα γκρίζα σύννεφα και το χαμηλό φως από το πορτατίφ του σαλονιού. Με την ησυχία της φθινοπωρινής Κυριακής, την ομίχλη και τη βροχή.

Το "Sail away" του David Gray με το βίντεο διακοπών κάποιας παρέας στις ακτές του Bournemouth στα νότια της Μ. Βρετανίας:



--

Σε μια (από τις πολλές) φιλοσοφική/πολιτική συζήτηση που τελείωσε χθες το βράδυ κοντά στις 05:00, αποφασίστηκε ομόφωνα πως τα τρία κακά της χώρας που λέγεται Ελλάδα είναι (με σειρά σημαντικότητας):

1. Η εκκλησία και η σχέση της με το κράτος
2. Το Δημόσιο
3. Οι Συνδικαλιστές

--

Σε μία άλλη φιλοσοφική διαμάχη, μιλήσαμε για το αν η θρησκεία είναι αποτέλεσμα ή αίτιο της φυσικής και ιστορικής εξέλιξης του ανθρώπου και της "καταπίεσης" των φυσικών του ενστίκτων. Από τη μία ο Φρόυντ και η ψυχολογία της ανθρώπινης ανάγκης για πίστη και από την άλλη η Δαρβίνεια φυσική εξέλιξη του ανθρώπου. Νικητής δεν εβρέθη.

--

Και τελείωσα όλες τις Klaricid ρε γαμώτο.