Και καθώς η θερμοκρασία πέφτει σταθερά στο Άμστερνταμ, οι ώρες της δουλειάς ανεβαίνουν δραματικά. Είχα καιρό να γράψω. Ίσως γιατί έχει χαθεί λίγο το ύφος, και δεν ξέρω πως να το ξαναβάλω σε ρυθμό blogger. Τι θα πει ύφος; Αυτοί που γράφουν δημόσια σίγουρα ξέρουν.
Γιατί τι είναι το blog; Ημερολόγιο; Με τίποτα. Social networking medium; Με τίποτα και πάλι. Και που είναι τα όρια του τι μπορείς να γράψεις;
Όλα είναι πιο εύκολα αν γράφεις ανώνυμα. Αλλά όταν γράφεις επώνυμα; Όταν δηλαδή ξέρεις ότι αυτοί που σε διαβάζουν σε ξέρουν; Τι κάνεις; Πως να γράψεις; Τι να μην αναφέρεις; Τι να γράψεις λίγο πολιτικά; Πως να τα ζυγίσεις όλα;
Δεν ξέρω. Να γράφω πως περνάω; Βαρετό. Να γράφω την γνώμη μου για την κοινωνία, την οικονομία, την τεχνολογία, την ποίηση....; Πάλι βαρετό. Το έκανα στο παρελθόν. Άλωστε η απάθεια κυριαρχεί σε όλα αυτά τους τελευταίους 6 μήνες. Το μόνιμο μότο είναι: Δε πάτε να καείτε; Δική σας η φωτιά, δικό σας και το έγκαυμα. Τι με νοιάζει εμένα;
Ο καθένας πληρώνει τα δικά του λάθη στο τέλος. Και αυτό είναι το μόνο που μετράει στην δράση-αντίδραση του φαινομένου που λέγεται ζωή σε ευνομούμενη κοινωνία.
Ending note: Είναι δυνατόν στην Ολλανδική τηλεόραση να δείχνει ακόμα τον Κιτ;
Γιατίιιιι, το τραγούδι αυτό πάντα να λέει δεν μπορώ.
Μας έχει στρίψει λίγο. Ευτυχώς που είναι Παρασκευή γιατί αλλιώς δεν θα τη παλεύαμε κάστανο. Δεν έφαγα και μεσημεριανό ο δούλος και οι καφέδες μου έχουνε κάνει το στομάχι Γάζα.
Απέναντί μου μια παντελώς αλοπαρμένη ξανθιά που μόλις έκανε εγχείρηση μυωπίας από τους 11 βαθμούς και έπεσε στον 1. Δουλεύει κι αυτή. Ο θεός μόνο ξέρει τι γράφει. Φρούτο από τα λίγα. Λέω πολλές φορές πως το consulting είναι εν μέρει μία απάντηση στο κακό recruiting των εταιριών. Αλλά τι γίνεται όταν το consulting το ίδιο κάνει κακό recruiting; Μπορείς να το συνδέσεις με το τραγούδι τον Πυξ Λαξ;
Τι ήθελα να πούνε οι Πυξ Λαξ τότε το 95; Ποιο είναι το κρυφό μήνυμα του τραγουδιού. Χάλασα και το ένα ακουστικό γαμώτο και τώρα ακούω μόνο από το δεξί. Μην εμπιστεύεσαι ποτέ τα ακουστικά των αεροπορικών πτήσεων. Μη τα κλέβεις. Bad quality. Δεν αξίζει το ρίσκο της ντροπής αν σε πιάσουν. Ούτε τις σακούλες για εμμετό να κλέβεις. Να τα ρίχνεις όλα στο πηγάδι.
Παναγιά μου λαλήσαμε.
Ακυρώθηκε η έξοδος στη Χάγη σήμερα. Δεν πειράζει. Το Lux περιμένει ανυπόμονα.
Το έκανα κι αυτό σήμερα. Στο φωτοτυπικό στη δουλειά έχει μία λειτουργία που μπορείς να σκανάρεις κάτι και να το στείλεις στο mail σου κατ' ευθείαν με PDF. Σκάναρα κι εγώ το διαβατήριο μου και το έστειλα... σε λάθος λογαριασμό... δύο φορές....
Τώρα λες να βγάλουνε καμία πιστωτική κάρτα στο όνομά μου; Να μου αγοράσουνε κανένα σπίτι; Να πάρουνε κανένα εορτοδάνειο; Ξέρω γω;
Μαλάκωσε ο καιρός στο Άμστερνταμ αλλά έχω πολλά στη πλώρη του καραβιού μου, που λένε και οι Ολλανδοί, και δεν μπορώ να τον χαρώ. Υπάρχει επείγουσα ανάγκη για ταξίδι. Σλοβενία it is...
Και οι Ενδελέχεια γράψανε ένα ποίημα. Μου τη σπάνε λίγο τα βιντεοκλιπ μαϊμού με δύο-τρεις εικόνες αλλά στο συγκεκριμένο οι στίχοι και η μουσική σε κάνουν να τα ξεχάσεις:
... ήταν πέρισυ. Εγώ ξανά δεν γιορτάζω. Το λέω και για να μην με παίρνετε και τηλέφωνα και ξοδεύεστε:
Marialena: τί πράματα είναι αυτά?
έχει κουραστεί λίγο το κορμί μας?
νοιώθουμε κάποια χρόνια στην καμπούρα μας?
...και θα την βγάλεις καθαρή ρε ρεμάλι με ένα πάρτυ...και δε....flatwarming?
Εστάλη στις 11:20 μμ την Δευτέρα
εγώ: Χαχαχα.
Δεν θέλω να το συζητώ αυτό που έχεις στο μυαλό σου.
Δεν υπάρχει για μένα.
Φέτος δεν υπάρχει.
Είναι απλώς μία ακόμα μέρα...
Εστάλη στις 11:33 μμ την Δευτέρα
Marialena: χε...ένα πράμα θα πώ...πριν 2 χρόνια, ο καπνός των κεριών στο Εδιμβούργο, έκανε την σειρήνα του σπιτιού μου να βουήξει.. Μπορεί να' ναι άλλη μια μέρα...αλλά τα κεράκια σου πολλάαααααα...έρχεται η κατηφόρα της επόμενης 5ετίας...χεχεχεχε...
εγώ: Εγώ δεν το γιορτάζω αυτό το σίχαμα...
Τελείωσε...
Φτάνει τόσο...
Marialena: ..ε τότε ξέρω τί θα σου χαρίσω...
με πολύ πολύ πολύ αγάπη....
...κρέμες...anti-ageing...και περιποίηση προσώπου....στα καλύτερα θα σε πάω, βρε!
που να σου καεί ο αναπτήρας μαρή.
--
Επιστρέψαμε "σπίτι". Κι αφού καταλάβαμε την πρόθεση της "μάνας" γης να μας διατηρήσει στη φυσική της κατάψυξη, παλέψαμε με τον πάγο και τα νυχτοπούλια για να συνηθίσουμε και να μπούμε πάλι σε κανονικούς ρυθμούς.
Δεν θα μιλήσω για την Ελλάδα και το πως πέρασα γιατί βαριέμαι. Δεν θα θίξω και κανένα άλλο περίεργο θέμα γιατί είναι και κοντά μεσάνυχτα και το κρεβάτι με φωνάζει απελπισμένα.
Θα πω μόνο ότι ακούω Love Radio και έχει πέσει πολύ καψούρα στο δωμάτιο...
