No time for icecream
Τρίτη 13 Ιουλίου 2010
Έπρεπε να το (περι)γράψω αυτό το Σάββατο:
03:45 - Χτυπάει το ξυπνητήρι. Παλεύω. Ευτυχώς κοιμήθηκα νωρίς.
05:00 - Βρίσκομαι στα γραφεία της ΚΡΝ στο Bussum. Διπλός καφές από την Senseo μηχανή και νωχελικό start up του λάπτοπ.
08:00 - Μας ανακοινώνεται ότι η παράδωση ήταν επιτυχής. Μπορούμε να πάμε σπίτι μας.
09:30 - Βρίσκομαι στο Άμστερνταμ. Γρήγορο ντουζ και στο ποδήλατο πηγαίνοντας δυτικά για την αγορά.
10:45 - Έχουμε υπογράψει όλα τα χαρτιά και τα συμβόλαια. Έχουμε ανοίξει τη μηχανή της βάρκας και ξεκινάμε για τη πρώτη μας βόλτα στα κανάλια με τον Γιώργο. Μία σκούνα σαν τσόφλι από αράπικο φυστίκι μήκους 9 μέτρων και πλάτους 3 μέτρων, συνεταιρικά αγορασμένη με τον Μιτκί και τον Νούλο.
12:45 - Αφήνω τον Γιώργο στο σπίτι του Νούλα, πέρνω τη Γιέβα και ξεκινάμε για μία ακόμα βόλτα. Μπυρίτσα και καυτός ήλιος...
14:15 - Παρκάρω τη βάρκα στα Ανατολικά, παίρνω το ποδήλατο και κατεβαίνω τον Amstel για να φτάσω σπίτι. Ανεβαίνω στον 7ο όροφο, κάνω ένα γρήγορο ντουζ, βάζω μερικά πράγματα στη βαλίτσα και φεύγω.
14:45 - Παίρνω το μετρό 53 προς τα νότια και κατεβαίνω στο Van den Madeweg.
14:55 - Αλλάζω από Van den Madeweg για Duivendregt με το μετρό 54. Από εκεί το πρώτο τρένο για Schiphol.
15:15 - Φτάνω με 15 λεπτά καθυστέρηση στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ. Βρίσκω τον Στέλιο. Χάσαμε το τρένο.
15:30 - Burger στο B King, παγωτό από το espresso bar, εισητήρια για το τρένο.
16:06 - Το τρένο για Βρυξέλλες αναχωρεί. Βρίσκουμε θέσεις κοντά σε μια ισραηλινή ομάδα παιδικού ποδοσφαίρου. Τα μάτια μου κλείνουν στη στιγμή.
15:06 - Ξυπνάω με τη συζήτηση του ελεγκτή με τον Στέλιο. Απ' ότι φαίνεται το εισητήριο για Brenda ήταν λάθος. "Είτε θα πληρώσετε κύριε, είτε θα κατεβείτε στην επόμενη στάση", λέει ο ελεγκτής. "Γιάννη τι λες;", λέει ο Στέλιος. "Να πληρώσεις". Ικανοποιημένος από το νταβαντούρι, πληρώνει τον τύπο με το αστείο καπέλo και συνεχίζουμε τον δρόμο μας.
18:20 - Φτάνουμε στην Αμβέρσα (Antwerpen). Κατεβαίνουμε από το τρένο. Ο Στέλιος θυμάται ότι κάναμε λάθος και ότι έπρεπε να κατεβούμε στην επόμενη στάση. Ξαναπηδάμε πάνω στο τρένο και φεύγουμε για την επόμενη στάση κάποιας πόλης του Βελγίου στο δρόμο από την Αμβέρσα προς τις Βρυξέλλες.
18:35 - Πως τη λέγανε ρε γαμώτο τη πόλη; Δεν θυμάμαι. Με το που κατεβαίνουμε επιβεβαιώνεται η εδώ και χρόνια εντύπωση που έχω: Το Βέλγιο είναι μία κακάσχημη χώρα. Γκρίζα, μουντή, νεο-παλιά, άχρωμη, βαρετή και με άσχημους ανθρώπους. Αυτά δεν τα βρίσκες σε κανένα ταξιδωτικό οδηγό. Πφ. Μισή ώρα αναμονή.
19:05 - Το τρένο ήρθε με 5 λεπτά καθυστέρηση. Ας μην τα ξαναλέω: γκρίζο, άσχημο, παλιό... κτλ. Προορισμός το Leuwen του Φλαμανδικού Βελγίου. Η τύπισσα που μας ελέγχει τα εισητήρια στο τρένο ευτυχώς έχει μυωπία και δεν μπορεί να δει. Ταξιδεύουμε τζάμπα με το εισητήριο της συναυλίας τους Prince.
19:45 - Φτάνουμε στο Leuwen. Μεγάλες πινακίδες μας δείχνουν: Λεοφωρεία από εδώ!
20:00 - Φεύγει το λεοφωρείο για Werchter. Μέχρι τώρα έχουμε ήδη αναλύσει τους στόχους της ζωής μας, τις γυναίκες, την μουσική, τις δουλειές, την τέχνη. Αν βόλευε έστω και λίγο στο λεοφωρείο, θα είχαμε ξεκινήσει και το πλέξιμο.
20:30 - Φτάνουμε στο φανταστικό Werchter: ένα χωριό μικρότερο και από το Καλαμπάκι. Γκρίζο, άσχημο, παλιό... κτλ. Περπατάμε τρία χιλιόμετρα μέσα από αγροτικούς δρόμους και ανάμεσα από τη γη με τα καλαμπόκια. Φράχτες μας χωρίζουν από τα χωράφια και σεκιουριτάδες δείχνουν τον δρόμο.
20:40 - Πίνουμε τη μπύρα γρήγορα έξω από τον έλεγχο εισητιρίων και περνάμε μέσα. "Κοίτα", μου κάνει ο Στέλιος και δείχνει τον ουρανό με το πηγούνι. Και βλέπω. Το πιο μαύρο σύννεφο που κυκλοφορεί στο Βέλγιο κάθεται πάνω από τη κεντρική σκηνή σαν μεγάλος πολυέλαιος. "Τη γαμήσαμε".
21:15 - Ακόμα παίζει το support στη σκηνή. Η βροχή ξεκίνησε. Υπάρχουν οι θαραλέοι που χορεύουν στη βροχή. Υπάρχουν οι έξυπνοι που φέρανε ομπρέλες από το σπίτι. Υπάρχουν οι σουρωμένοι που δεν τους νοιάζει και πολύ. Και υπάρχουμε κι εμείς...
03:45 - Χτυπάει το ξυπνητήρι. Παλεύω. Ευτυχώς κοιμήθηκα νωρίς.
05:00 - Βρίσκομαι στα γραφεία της ΚΡΝ στο Bussum. Διπλός καφές από την Senseo μηχανή και νωχελικό start up του λάπτοπ.
08:00 - Μας ανακοινώνεται ότι η παράδωση ήταν επιτυχής. Μπορούμε να πάμε σπίτι μας.
09:30 - Βρίσκομαι στο Άμστερνταμ. Γρήγορο ντουζ και στο ποδήλατο πηγαίνοντας δυτικά για την αγορά.
10:45 - Έχουμε υπογράψει όλα τα χαρτιά και τα συμβόλαια. Έχουμε ανοίξει τη μηχανή της βάρκας και ξεκινάμε για τη πρώτη μας βόλτα στα κανάλια με τον Γιώργο. Μία σκούνα σαν τσόφλι από αράπικο φυστίκι μήκους 9 μέτρων και πλάτους 3 μέτρων, συνεταιρικά αγορασμένη με τον Μιτκί και τον Νούλο.
12:45 - Αφήνω τον Γιώργο στο σπίτι του Νούλα, πέρνω τη Γιέβα και ξεκινάμε για μία ακόμα βόλτα. Μπυρίτσα και καυτός ήλιος...
14:15 - Παρκάρω τη βάρκα στα Ανατολικά, παίρνω το ποδήλατο και κατεβαίνω τον Amstel για να φτάσω σπίτι. Ανεβαίνω στον 7ο όροφο, κάνω ένα γρήγορο ντουζ, βάζω μερικά πράγματα στη βαλίτσα και φεύγω.
14:45 - Παίρνω το μετρό 53 προς τα νότια και κατεβαίνω στο Van den Madeweg.
14:55 - Αλλάζω από Van den Madeweg για Duivendregt με το μετρό 54. Από εκεί το πρώτο τρένο για Schiphol.
15:15 - Φτάνω με 15 λεπτά καθυστέρηση στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ. Βρίσκω τον Στέλιο. Χάσαμε το τρένο.
15:30 - Burger στο B King, παγωτό από το espresso bar, εισητήρια για το τρένο.
16:06 - Το τρένο για Βρυξέλλες αναχωρεί. Βρίσκουμε θέσεις κοντά σε μια ισραηλινή ομάδα παιδικού ποδοσφαίρου. Τα μάτια μου κλείνουν στη στιγμή.
15:06 - Ξυπνάω με τη συζήτηση του ελεγκτή με τον Στέλιο. Απ' ότι φαίνεται το εισητήριο για Brenda ήταν λάθος. "Είτε θα πληρώσετε κύριε, είτε θα κατεβείτε στην επόμενη στάση", λέει ο ελεγκτής. "Γιάννη τι λες;", λέει ο Στέλιος. "Να πληρώσεις". Ικανοποιημένος από το νταβαντούρι, πληρώνει τον τύπο με το αστείο καπέλo και συνεχίζουμε τον δρόμο μας.
18:20 - Φτάνουμε στην Αμβέρσα (Antwerpen). Κατεβαίνουμε από το τρένο. Ο Στέλιος θυμάται ότι κάναμε λάθος και ότι έπρεπε να κατεβούμε στην επόμενη στάση. Ξαναπηδάμε πάνω στο τρένο και φεύγουμε για την επόμενη στάση κάποιας πόλης του Βελγίου στο δρόμο από την Αμβέρσα προς τις Βρυξέλλες.
18:35 - Πως τη λέγανε ρε γαμώτο τη πόλη; Δεν θυμάμαι. Με το που κατεβαίνουμε επιβεβαιώνεται η εδώ και χρόνια εντύπωση που έχω: Το Βέλγιο είναι μία κακάσχημη χώρα. Γκρίζα, μουντή, νεο-παλιά, άχρωμη, βαρετή και με άσχημους ανθρώπους. Αυτά δεν τα βρίσκες σε κανένα ταξιδωτικό οδηγό. Πφ. Μισή ώρα αναμονή.
19:05 - Το τρένο ήρθε με 5 λεπτά καθυστέρηση. Ας μην τα ξαναλέω: γκρίζο, άσχημο, παλιό... κτλ. Προορισμός το Leuwen του Φλαμανδικού Βελγίου. Η τύπισσα που μας ελέγχει τα εισητήρια στο τρένο ευτυχώς έχει μυωπία και δεν μπορεί να δει. Ταξιδεύουμε τζάμπα με το εισητήριο της συναυλίας τους Prince.
19:45 - Φτάνουμε στο Leuwen. Μεγάλες πινακίδες μας δείχνουν: Λεοφωρεία από εδώ!
20:00 - Φεύγει το λεοφωρείο για Werchter. Μέχρι τώρα έχουμε ήδη αναλύσει τους στόχους της ζωής μας, τις γυναίκες, την μουσική, τις δουλειές, την τέχνη. Αν βόλευε έστω και λίγο στο λεοφωρείο, θα είχαμε ξεκινήσει και το πλέξιμο.
20:30 - Φτάνουμε στο φανταστικό Werchter: ένα χωριό μικρότερο και από το Καλαμπάκι. Γκρίζο, άσχημο, παλιό... κτλ. Περπατάμε τρία χιλιόμετρα μέσα από αγροτικούς δρόμους και ανάμεσα από τη γη με τα καλαμπόκια. Φράχτες μας χωρίζουν από τα χωράφια και σεκιουριτάδες δείχνουν τον δρόμο.
20:40 - Πίνουμε τη μπύρα γρήγορα έξω από τον έλεγχο εισητιρίων και περνάμε μέσα. "Κοίτα", μου κάνει ο Στέλιος και δείχνει τον ουρανό με το πηγούνι. Και βλέπω. Το πιο μαύρο σύννεφο που κυκλοφορεί στο Βέλγιο κάθεται πάνω από τη κεντρική σκηνή σαν μεγάλος πολυέλαιος. "Τη γαμήσαμε".
21:15 - Ακόμα παίζει το support στη σκηνή. Η βροχή ξεκίνησε. Υπάρχουν οι θαραλέοι που χορεύουν στη βροχή. Υπάρχουν οι έξυπνοι που φέρανε ομπρέλες από το σπίτι. Υπάρχουν οι σουρωμένοι που δεν τους νοιάζει και πολύ. Και υπάρχουμε κι εμείς...
