Where am I from?
Παρασκευή 2 Απριλίου 2010
"Καλώς ήλθατε στην Ελλάδα. Η Aegean σας ευχαριστεί που πετάξατε μαζί μας. Παρακαλούμε παραμείνετε στις θέσεις σας μέχρι να σβήσει ο φωτεινός σηματοδότης για τη ζώνη σας. Καλό Πάσχα".
(...)
"Μήπως έχετε δάκρυα;"
"Φυσικά... Αυτά σας κάνουν;"
"Ναι. Πόσο έχουν;"
"5,40"
"Ορίστε"
(...)
"Μετά την επταετία παραδώσανε την Ελλάδα χωρίς χρέη και με όλους τους εξοπλισμούς πληρωμένους", λέει ο οφθαλμίατρός μου όσο γράφει στη συνταγή. Χειρούργος Οφθαλμίατρος (Στρατιωτικός Ιατρός), γράφει στη πινακίδα της πόρτας. "Τι κάνανε όλα αυτά τα χρόνια; Πως τα φάγανε τόσα χρήματα; Που τα πήγανε;"
Πρώτη φορά πήγα στο ιατρείο του το 1992, συνοδευόμενος από τον αγχωμένο πατέρα και με εξόφθαλμο το πρόβλημα μυωπίας (sic). Από τότε και τα τελευταία 18 χρόνια, δεν έχει αλλάξει τίποτε στο ιατρείο του. Ούτε μία γωνιά, ούτε ένα ιατρικό όργανο, ούτε ένα έπιπλο. Πριν φύγω σήμερα τσέκαρα και τα περιοδικά που έχει στο τραπέζι. 2006.
Η Ελλάδα μου γερνάει. Και γερνάει χωρίς να το παίρνω χαμπάρι, παρά μόνο το Πάσχα, το καλοκαίρι και τα Χριστούγεννα. Κι αν δεν γερνάει, λιμνάζει, αδρανεί. Κι εγώ παρασύρομαι από τα ιδανικά και τα καινούργια κάνοντας το παν για να μην ξεχάσω από που είμαι. Είναι όμως δυνατόν να είσαι και τα δύο;
(...)
Μ. Παρασκευή. Επιτάφειος και κλασσική μουσική.
(...)
Έχει πλάκα πως χρησιμοποιεί κανείς τον πρώτο και τον τρίτο πληθυντικό σε αυτή τη χώρα. Κάνα-νε. Φάγα-νε. Και ο καθρέφτης παραμένει κάτι που χρησιμοποιούμε αποκλειστικά για καλλωπισμό, ποτέ για να κοιτάξουμε μέσα του.
(...)
"Μήπως έχετε δάκρυα;"
"Φυσικά... Αυτά σας κάνουν;"
"Ναι. Πόσο έχουν;"
"5,40"
"Ορίστε"
(...)
"Μετά την επταετία παραδώσανε την Ελλάδα χωρίς χρέη και με όλους τους εξοπλισμούς πληρωμένους", λέει ο οφθαλμίατρός μου όσο γράφει στη συνταγή. Χειρούργος Οφθαλμίατρος (Στρατιωτικός Ιατρός), γράφει στη πινακίδα της πόρτας. "Τι κάνανε όλα αυτά τα χρόνια; Πως τα φάγανε τόσα χρήματα; Που τα πήγανε;"
Πρώτη φορά πήγα στο ιατρείο του το 1992, συνοδευόμενος από τον αγχωμένο πατέρα και με εξόφθαλμο το πρόβλημα μυωπίας (sic). Από τότε και τα τελευταία 18 χρόνια, δεν έχει αλλάξει τίποτε στο ιατρείο του. Ούτε μία γωνιά, ούτε ένα ιατρικό όργανο, ούτε ένα έπιπλο. Πριν φύγω σήμερα τσέκαρα και τα περιοδικά που έχει στο τραπέζι. 2006.
Η Ελλάδα μου γερνάει. Και γερνάει χωρίς να το παίρνω χαμπάρι, παρά μόνο το Πάσχα, το καλοκαίρι και τα Χριστούγεννα. Κι αν δεν γερνάει, λιμνάζει, αδρανεί. Κι εγώ παρασύρομαι από τα ιδανικά και τα καινούργια κάνοντας το παν για να μην ξεχάσω από που είμαι. Είναι όμως δυνατόν να είσαι και τα δύο;
(...)
Μ. Παρασκευή. Επιτάφειος και κλασσική μουσική.
(...)
Έχει πλάκα πως χρησιμοποιεί κανείς τον πρώτο και τον τρίτο πληθυντικό σε αυτή τη χώρα. Κάνα-νε. Φάγα-νε. Και ο καθρέφτης παραμένει κάτι που χρησιμοποιούμε αποκλειστικά για καλλωπισμό, ποτέ για να κοιτάξουμε μέσα του.
This entry was posted
on Παρασκευή 2 Απριλίου 2010 at 7:30 μ.μ..
You can skip to the end and leave a response.
