Do you believe in Rock 'n Rol and can music save your mortal soul?
Δευτέρα 26 Απριλίου 2010
Για πρώτη φορά σήμερα άκουσα από τα χείλη του πατέρα μου: "Γιάννη κάτσε εκεί που είσαι. Μην γυρνάς. Κράτα γερά". Σοκαριστικό. Τραγικό. Δύσκολο. Δεν το κατάλαβε πόσο με τάραξε.
Η Ελλάδα ζει σε ρυθμούς πολέμου. Σε ρυθμούς που μετά από μερικά χρόνια θα θυμούνται σαν "εκείνες της μέρες". Κι εγώ πάλι δεν είμαι εκεί. Όπως δεν ήμουν εκεί και στη μεταπολίτευση, τον εμφύλιο, την "χρυσή" δεκαετία του '80. Γαμώ το '90 σας γαμώ και την αρχή της νέας χιλιετίας. Την πιο βαρετή περίοδο έζησα σ' αυτή τη χώρα.
Για το "εκείνες τις μέρες" όμως θα αφιερώσω ένα τραγούδι. Ένα που κρατάει σημαντική θέση στο μουσικό μου μεγάλωμα. Ένα που μιλάει για ήρωες, για είδωλα, για μουσική, για κιτς στερεότυπα και μελαγχολικές παλιές μέρες. Για την αλλαγή. Τα άσχημα νέα. Τα δάκρυα. Για πολλά "αντίο", βασιλιάδες και ύπουλα κουτοπόνηρα ξωτικά που κλέβουν στέματα. Για μία Σεβρολέτ.
Το πρώτο του οποίου τους στίχους αποφάσισα να μάθω στα Αγγλικά, κάποια στιγμή στη βαρετή εκείνη δεκαετία του Βασικού Ενστίκτου και των Πυξ Λαξ.
Όλα αυτά που γίνονται τώρα στην Ελλάδα κλείνονται σε έναν στίχο του: The day the music died.
Η Ελλάδα ζει σε ρυθμούς πολέμου. Σε ρυθμούς που μετά από μερικά χρόνια θα θυμούνται σαν "εκείνες της μέρες". Κι εγώ πάλι δεν είμαι εκεί. Όπως δεν ήμουν εκεί και στη μεταπολίτευση, τον εμφύλιο, την "χρυσή" δεκαετία του '80. Γαμώ το '90 σας γαμώ και την αρχή της νέας χιλιετίας. Την πιο βαρετή περίοδο έζησα σ' αυτή τη χώρα.
Για το "εκείνες τις μέρες" όμως θα αφιερώσω ένα τραγούδι. Ένα που κρατάει σημαντική θέση στο μουσικό μου μεγάλωμα. Ένα που μιλάει για ήρωες, για είδωλα, για μουσική, για κιτς στερεότυπα και μελαγχολικές παλιές μέρες. Για την αλλαγή. Τα άσχημα νέα. Τα δάκρυα. Για πολλά "αντίο", βασιλιάδες και ύπουλα κουτοπόνηρα ξωτικά που κλέβουν στέματα. Για μία Σεβρολέτ.
Το πρώτο του οποίου τους στίχους αποφάσισα να μάθω στα Αγγλικά, κάποια στιγμή στη βαρετή εκείνη δεκαετία του Βασικού Ενστίκτου και των Πυξ Λαξ.
Όλα αυτά που γίνονται τώρα στην Ελλάδα κλείνονται σε έναν στίχο του: The day the music died.
This entry was posted
on Δευτέρα 26 Απριλίου 2010 at 8:46 μ.μ..
You can skip to the end and leave a response.
28 Απριλίου 2010 στις 4:02 μ.μ.
Μην ταράζεσαι. Η κρίση πιστεύω πως θα κρατήσει μέχρι το 2018 αν γυρίσουμε στη δραχμή και ως το 2025 αν μείνουμε στο ευρω.
Τότε, που θα γυρίσουμε πίσω στην Ελλάδα, το "εκείνες τις μέρες" θα αναφέρεται στα '90 και τις αρχές του 2000. Με τους Ολυμπιακούς το euro και την χλιδή.
Όταν "όλα ήταν καλύτερα" ...