<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/7157270061007061295?origin\x3dhttp://panwapotahxeia.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Faceless love

Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2008

Καθόμαστε εδώ με τον φίλο μου τον Γιώργο στο Άμστερνταμ. Ανοίγουμε δυό μπύρες, μιλάμε για το Californication, λέμε να φτιάξουμε τον αργυλέ. Από πίσω έβαλα τον Σαββόπουλο που τον είχα στο μυαλό εδώ και δύο μέρες. Θα γράψω post:

Είναι αυτό το τεράστιο σύννεφο ηλιθιότητας που έχει κάτσει πάνω από τη χώρα (μας) μου εδώ και 50 χρόνια. Αυτό που βρέχει όλα τα καλά στον τόπο μου. Το ίδιο σύννεφο του οποίου τα αποτελέσματα, σαν φοιτητής, τα έβλεπα πάντοτε να έρχονται από το περίφημο "ταπεραμένο" των ομοεθνών μου. Έλα ντε που δεν είναι ταπεραμέντο. Είναι απλή, καθαρή, κρυστάλλινη και απόλυτη ηλιθιότητα. 

Τόσο δυνατή. Πάνω από τη λογική. Πάνω από τους νόμους. Πάνω από τις μπύρες, το ούζο, τον ήλιο και όλες τις άλλες μαλακίες που κρατάω σαν καρτ ποστάλ στο μυαλό μου. 

Μία κουβέντα λέμε από χθες: "Πως να γυρίσουμε πίσω έτσι ρε φίλε; Πότε; Γιατί; Πως θα γίνει; ". Είναι αυτό το αίσθημα του ότι είμαστε τόσο μακριά από τα σκατά.

Χάρη:

Βάλε να παίζει αυτό το βίντεο στον ήχο:





Και δες αυτό για εικόνα:



Ατάκα: "Αν καταφέρουν οι μαλάκες και μας κρατήσουν εδώ έξω πολύ καιρό, θα τους γαμήσω."

Into the Wild

Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2008

Καιρό είχα να δω ταινία που να μου αρέσει τόσο. Βασισμένο στην ιστορία του Christopher Johnson McCandless που έφυγε για την Αλάσκα με σκοπό να περάσει μία μοναχική και αυτόνομη περίοδο της ζωής του στα κρύα του βορρά πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μαζέψανε και μερικές άλλες ιστορίες από διάφορους «περιπατητές» και φτιάξανε μία ενιαία ιστορία. Έντονα συναισθηματική και γεμάτη νοήματα. Προτεινόμενη ανεπιφύλακτα σε όσους αντέχουν τα τοπία και τους (ελεφρά) φιλοσοφιμένους διαλόγους. Σε μερικά κομμάτια περίεργη η σκηνοθεσία και η μουσική γραμμένη ακριβώς για τις σκηνές τους έργου.



Η αναζήτηση σπιτιού πήγε καλά τελικά. Περισσότερο από ότι περίμενα αφού στο τέλος έπρεπε να ακυρώσω και ένα σπίτι για να πάρω το άλλο. Θα μένω πλέον πολύ κοντά στον κεντρικό σταθμό, δίπλα στο Bimhuis, σε ένα σπίτι που μου νοίκιασε συνάδελφος σε πολύ καλή τιμή και καινούργιο. Η μόνη μικρή λεπτομέρεια είναι ο καινούργιος συγκάτοικος. Ένας Σέρβος και μία Ισπανίδα τρέχουν τη κούρσα της (καθ’ όλα ευτυχούς) συγκατοίκησης μαζί μου. Problem solved.

Μέρες αποφάσεων οι τελευταίες. Το πιο επείγον όμως είναι που θα πάμε για ποτό σήμερα το βράδυ.