Σάββατο 21 Μαΐου 2011
Με μπέρδεψε το πρωί όταν κατέβηκα στη παραλία. Κι αυτό γιατί στο Νότιο Ημισφαίριο ο ήλιος κινείται από τα δεξιά προς τα αριστερά... και μου φάνηκε πως κάτι δεν πάει καλά. Μα αφού έκανε σιωπηλά τη δουλειά του για όλη τη διάρκεια της μέρας, παίζοντας κρυφτό με κάτι περαστικά μικρά σύννεφα που πηγαίναν προς την Αφρική, είπε να κλείσε την αυλαία με λίγο στυλ.
Λίγο στυλ; Αυτό που μας έδωσε ήταν πέρα από οτιδήποτε άλλο έχω δει ως τώρα: Πρώτα χρωμάτισε τη θάλασσα χρυσαφί για αρκετά λεπτά. Και έμοιαζε με κομμάτι πανάρχαιας διαδικασίας ή τελετουργικού και το χρώμα δεν έλεγε να τελειώσει. Ο πιο πολύς κόσμος στην παραλία είχε ανασηκωθεί στις ξαπλώστρες του. Οι αγουροξυπνημένοι βρήκαν με τη μία στη συγκέντρωσή τους. Και δείχναν όλοι απορημένοι...
Γιατί ο σόουμαν έκανε μια όμορφη υπόκληση, έκλεισε το μάτι και έκανε μία μαγική βουτιά στη θάλασσα με την απαράμιλλη ηρεμία κολυμβητή διαγαλαξιακής κλάσης. Χωρίς να ακουστεί το παραμικό "σπλας". Χωρίς να βραχεί κανείς. Και δείχναν όλοι έκπληκτοι...
Το νερό του ορίζοντα έγινε πορτοκαλί. Έτσι και τα σύννεφα που έκοβε στη μέση η οριζοντογραμμή, που μέναν αναποφάσιστα για το αν θέλουν να βουτήξουν στη μέρα ή να έρθουν στη νύχτα. Και ήταν όλοι στραμμένοι προς τη Δύση σαν τους θεατές θερινού σινεμά στην Κυριακάτικη παράσταση...
--
Και με το σόου αυτό του μεγαλύτερου καλλιτέχνη που έχει γεννηθεί ποτέ, έκλεισε η δεκαχιλιοστή τριακοσιοστή τεσσαρακοστή πέμπτη μέρα μου. Και έκλεισε όμορφα.
--
Στα ακουστικά το Summer Wine στη διασκευή του Ville Valo και της Natalia Avelon που είναι λίγο πιο dark από εκείνη της Sinatra.
--
Τρίτη 17 Μαΐου 2011
"Καλώς ήρθατε στον παράδεισο", έγραφε η πινακίδα υποδοχής του αεροδρομίου. "Χμ. Πολύ ψηλά τον ανεβάζουν τον πήχη", σκέφτηκα από μέσα μου. Στην ουρά ελέγχου διαβατηρίων μου δώσανε την επαγγελματική βίζα και στην συνέχεια υπογράψαμε το χαρτί περί υγιεινής. Ο σωφέρ περίμενε στην έξοδο από το αεροδρόμιο... Ναι. Ο σωφέρ...
Στο δρόμο για το ξενοδοχείο έμαθα πως ο Μαυρίκιος ανεξαρτητοποιήθηκε πριν από 43 χρόνια και ότι η βασική αγροτική παραγωγή είναι το ζαχαροκάλαμο. Επίσης έμαθα πως στο Νότιο ημισφαίριο τον Βορρά και τον Νότο τους αισθάνεσαι λίγο διαφορετικά. Λίγο ανάποδα...
Τετάρτη 4 Μαΐου 2011
Το πιο όμορφο που κράτησα από το "The Fountain" του Aronofsky ήταν η σκηνή στο τέλος της ταινίας όταν ο Tomas (Hugh Jackman), καταλαβαίνοντας το σχόλιο της Isabel (Rachel Weisz) - της γυναίκας του που πέθανε, φυτεύει έναν σπόρο στο τάφο της.
Έτσι λέει "το δέντρο θα βγάλει ρίζες εκεί που θάφτηκε η Isabel. Και θα μεγαλώσει μέσα από την ίδια, φτάνοντας και ζώντας στον κόσμο αντιπροσωπεύοντας κάτι από εκείνη".
Κι ας είναι ματαιόδοξο, θα ήθελα να γίνω δέντρο. Όχι θάμνος λουλουδιών γιατί ο χειμώνας με μελαγχολεί.
--
Άνοιξα ένα μίνι μπουκαλάκι ουίσκυ στο ξενοδοχείο, άναψα ένα τσιγάρο και έβαλα να παίζει ένα τραγούδι που σήκωσε η Μ. σήμερα στο FB. Αγαπημένο και του πατέρα μου.
Να σε μισήσω είναι αργά
Αέρας με δροσολογά
Με κυνηγούν οι μέλισσες
Κι εσύ που δεν με θέλησες.
--
Στην Μαδρίτη βρέχει σήμερα κι ο πατέρας μου με πήρε να μάθει αν είναι αλήθεια για το ταξίδι. "Και έλεγα ότι το ταξίδι σου θα μείνει στην Ευρώπη", μου είπε, "εσύ έφτασες πέρα από την Αφρική ρε παιδάκι μου".
Και θυμήθηκα ότι μου πήρε καιρό να του εξηγήσω πως ο λόγος που έφυγα ήταν το ταξίδι. Ένας από τους λόγους. Και το θυμάται ο άτιμος...
Εγώ ετοιμάζω βαλίτσες για Άγιο Μαυρίκιο. Και τι άλλο;
--
Νυχτώνει βγαίνω να σε βρω
σα φεγγαράκι δυο μερώ
κλειστά παραθυρόφυλλα
να μ`αγαπάς πώς το`θελα.
Κι ακόμα δεν έμαθα να καπνίζω...Γκούχου γκούχου... :)
Δευτέρα 2 Μαΐου 2011
Ήθελα εδώ και καιρό να γράψω αλλά η ζωή τώρα τελευταία τρέχει με ταχύτητα φωτός. Αεροπλάνο, βαλίτσα, Μαδρίτη, Άμστερνταμ, Καλαμπάκι, Μαδρίτη, Άμστερνταμ και πάει λέγοντας. Ο χρόνος κυλάει γρήγορα και βιαστικά.
Θα ήθελα να γράψω για την ανάμνηση από εκείνη την Τετάρτη στη Μαδρίτη που κατέληξα στον άδειο καθολικό ναό της πόλης - μετά τα μεσάνυχτα - να ακούω το φάντασμα της όπερας στο εκκλησιαστικό όργανο. Για το πως μπήκαμε μέσα από την πίσω πόρτα και το πόσο γαλήνια ήταν η ηρεμία του χριστιανικού τερατουργήματος στο σκοτάδι. Αλλά η ανάμνηση ξέφτισε μετά από τόσες βδομάδες και για να πω την αλήθεια, ο μόνος λόγος που το αναφέρω εδώ είναι για να μην το ξεχάσω στην πορεία...
Βασανίστηκα πολύ με την μνήμη μου τις τελευταίες βδομάδες. Περισσότερο γιατί δεν κάνει καμία προσπάθεια να με βοηθήσει να καταλάβω τον κόσμο με την λεπτομέρεια που θέλω. Μένει ισχνή και άοσμη χωρίς κανένα σημάδι βελτίωσης. Και αν συνδυάσω το πρόβλημα με την πρόσφατη συνειδητοποίηση της σχετικής θέση τους κόσμου με τον εαυτό μου... βράστα Χαράλαμπε.
--
Θα ήθελα πάρα πολύ να μάθω τα ονόματα των δέντρων. Και να τα θυμάμαι επίσης...
