Κάτω από τη στάθμη της θάλασσας!

Το καταπληκτικό με τη Μαρίκα ήταν ότι μπορούσε να «πουλάει» τον εαυτό της στους άλλους με τον πιο έξυπνο και επιτυχημένο τρόπο. Δεν ήταν ιδιαίτερα έξυπνη. Ούτε ιδιαίτερα όμορφη (για να ξεγελάει τα άλλα λιοντάρια με τα κάλη της). Αλλά ήταν καπάτσα η άτιμη.

Έλεγε πάντα την αλήθεια που έπρεπε να ξέρει ο άλλος, διάλεγε πάντα τα καλύτερα λιοντάρια για την ομάδα της και τα έβγαζε πέρα στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Έτσι, ήταν αρκετά επιτυχημένη στο χώρο τον λιονταριών. Ο Ιωνάς την συμπαθούσε αρκετά τη Μαρίκα και ένοιωθε τυχερός που ήταν στην ομάδα της. Μιας και η «ομάδα» ήταν πάντοτε το πιο σημαντικό γι’ αυτόν (και όχι η τοποθεσία ή η δουλειά που του είχε ανατεθεί), έκανε τα πάντα για να δικαιώσει τη Μαρίκα και αυτή τον βοηθούσε με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Τον τελευταίο καιρό δύο πράγματα όμως άλλαξαν την ιδέα που είχε ο Ιωνάς για την ομάδα. Το πρώτο ήταν ότι κατάλαβε πως όλα τα λιοντάρια κουτσομπολεύουν τα άλλα λιοντάρια και μάλιστα πολλές φορές αρκετά κακοπροαίρετα. Δεν είναι ότι στενοχωρήθηκε γι’ αυτό. Απλώς δεν το είχε πάρει χαμπάρι ακόμα.

Το δεύτερο πράγμα που τον αναστάτωσε ήταν ότι έμαθε από τη Μαρίκα ότι ένα από τα αρχι-λιοντάρια, ο Χάρης, δεν τον συμπαθούσε και τον θεωρούσε λιοντάρι Β’ διαλογής. Για να πούμε την αλήθεια, ούτε ο ίδιος συμπαθούσε τον Χάρη, το αρχι-λιοντάρι με το οποίο είχε τύχει να πάνε πολλές φορές για κυνήγι μαζί. Ο Χάρης ήταν ιδιαίτερα περίεργο ζώο που του άρεζε πάντα να παινεύεται για τον εαυτό του και για τα θηράματά του και για τα καλύτερα μέρη της ζούγκλας που πηγαίνει κτλ κτλ. Από τους τύπος λιονταριών που περιμένουν τα υπόλοιπα λιοντάρια να τους υπακούν και που ποτέ δεν κάνουν λάθος. Και, αντίθετα με τα άλλα μικρά λιονταράκια, ο Ιωνάς δεν άκουγε τις ιστορίες του κρεμώμενος από τα χείλη του γιατί απλώς δεν ένιωθε κανέναν θαυμασμό για αυτές.

Παρ’ όλα αυτά, ο Ιωνάς δεν είχε αφήσει καμία λιονταρο-προκατάληψη να τον επηρεάσει στην αρχή. Εκ φύσεως ήταν πάντα θετικός απένταντι σε όλα τα άλλα λιοντάρια. Αλλά όσο κι αν προσπαθούσε να μην προκαταβάλει τον εαυτό του, με κάποια λιοντάρια υπήρχε μία αρνητική ενέργεια από την αρχή. Και αυτή την αρνητική ενέργεια την είχε παρατηρήσει από την αρχή με τον Χάρη αλλά δεν της είχε δώσει σημασία. Τελικά, το ένστικτό του είχε δικαιωθεί.

Ένας εχθρός βάζει πάντα λίγο παραπάνω αλάτι στη ζωή σου. Έχεις με κάτι να ασχολείσαι. Ο Ιωνάς ήταν ευτυχισμένος που κάποιος δεν τον συμπαθούσε. Η ζωή του ξαφνικά αποκτούσε καινούργιο νόημα. Και όχι για να κάνει το αρχι-λιοντάρι να τον συμπαθήσει ή να αναγνωρίσει την αξία του. Αυτό δεν τον ενδιέφερε. Είχε την ευκαιρία να δείξει πόσο μεγαλόκαρδος είναι.

Κάπου σε ένα βιβλίο κάποιου διπόδου που είχαν καταβροχθίσει κάποτε είχε διαβάσει μια φράση που του είχε μείνει: «Αγάπα τον εχθρό σου. Είναι ο καλύτερος τρόπος να του σπάσεις τα νεύρα!». Την είχε γράψει ένα δίποδο με το όνομα Φριδερίκος Νίτσε.

Γιατί η ζωή χωρίς φίλους μπορεί να είναι βαρετή και ανιαρή. Αλλά αν δεν έχεις ούτε εχθρούς, υπάρχει πρόβλημα...

Και ένα τέλειο post που διάβασα σήμερα εδώ. Ευχαριστώ Βαγγέλη. Καινούργιες λέξεις (π.χ. μαλακοφωλιά, λιμπερτίνος κτλ κτλ.).

Το γεγονός ότι μεγαλώνω φαίνεται από το ότι απολαμβάνω μία συζήτηση περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο τρόπο διασκέσασης (κλαμπ, μπαρ, μπουζούκια κτλ.). Έτσι και χθες το βράδυ, γιορτάζωντας την Independence Day μας στο σπίτι της Μαίρης, επιδωθήκαμε σε βαρυσήμαντες δηλώσεις για:

-Την αγάπη.
-Την αξία της ανθρώπινης ζωής.
-Την αποδοχή ή όχι του Test IQ ως ασφαλές κριτήριο μέτρησης της νοημοσύνης κάποιου.
-Τα διάφορα ήδη νοημοσύνης.
-Την διάρθρωση και διαδραστικότητα των κοινωνικών τάξεων.

Ειδικά για το τελευταίο θέμα, πάντα σε αυτές τις συζητήσεις καταλήγω να κατηγορούμαι για την μη εφαρμοσιμότητα των απόψεών μου στον σύγχρονο και πραγματικό κόσμο. Οι ρεαλιστές του τραπεζιού βρίσκουν πάντα πολλά επιχειρήματα για να καταρρίψουν την "ουτοπική" μου άποψη. Και δεν τους κατηγορώ. Γιατί πραγματικά, στα στενά όρια της υπάρχουσας πραγματικότητας, οι απόψεις μου φαίνονται μάλλον σαν μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν.

Εντάξει, δεν είμαι και κανένας φιλόσοφος. Απλώς μου αρέσει να συζητώ. Και ειδικά για ότι έχει να κάνει με την κοινωνία και τον τρόπο που ο καθένας την αντιλαμβάνεται.

Συνήθως, οι όροι "αγάπη", "ισότητα", "ισονομία", "εξάλειψη της φτώχιας" βρίσκουν σαν αξεπέραστο τείχος μπροστά τους τους όρους "αναγκαίο κακό", "φυσική ανθρώπινη αδυναμία", "αξεπέραστα κοινωνικά προβλήματα" και "εγωισμός". Τι περίεργο, να μιλάμε όλοι εμείς για τη φτώχια! Λες και μας έλειψε ποτέ κάτι (συγνώμη αλλά το βρίσκω πάρα πολύ ειρωνικό και εγωιστικό). Και ένα παραπάνω όταν δεν σε νοιάζει! Που απλώς ήσουν ένας από τους τυχερούς. Αλλά κανείς βολεμένος δεν θέλει να ξεβολευτεί (αν υπάρχουν κάποιες τύψεις τότε μπαίνουν εδώ). Ένα στίχο εδώ:

Τα 'χω μισήσει τα ολόχρυσα κλουβιά σας,
μ' ακολουθούνε σ' όποιο μέρος και να πάω,
να 'χετε υπόψιν σας μια μέρα θα σας φάω,
όλους εσάς όπου κοιτάτε τη δουλειά σας.

Και πάντα απολαμβάνω αυτά τα τόσο "γήινα" αδιέξοδα που κάνουν την γνώμη μου να μοιάζει ασταθής, αβάσιμη και μη-υλοποιήσιμη. Γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι η λύση, σαν τελική απόφαση, έχει μεγάλη διαφορά από την μεθοδολογία που ακολουθείς μέχρι να φτάσεις σε αυτήν. Αλλά έγινα κουραστικός. Και λίγο ακαταλαβίστικος ε; Αλλά όσοι με ξέρουν ίσως κατάλαβαν κάτι.

Ας μιλήσω για τον Κούντερα (χαχαχα-πιο ελαφρύ). Δεν είναι δυνατόν να διαβάσεις το "Κωμικοί έρωτες" και, σαν άντρας, να μην ταυτιστείς με τουλάχιστον έναν από τους ήρωες. Να δεις τους φίλους σου σε αυτούς, τους γνωστούς σου και να παρατηρήσεις τα λάθη που έχεις ήδη κάνει ή να ανακαλύψεις άλλα που δεν θα έβλεπες ποτέ. Η μόνιμη εντύπωση είναι ότι ο συγγραφέας έχει ζήσει άπειρες διαφορετικές ζωές με όλες τις εμπειρίες που είναι δυνατόν να ζήσει ένας άντρας. Ανεπιφύλακτα προτεινώμενο σε όλους. Και ο Κούντερα ένα επίπεδο πάνω από το - ήδη υψηλό - επίπεδο που ήταν πριν.

Και στα τεχνικά νέας της ημέρας (όσοι δεν ασχολούνται ας το αφήσουν το post): Διάβασα για το gOS και για το cloud computing σήμερα. Η αναπόφευκτη κατάλληξη στο χώρο τον υπολογιστών: Μηχανήματα χωρίς τεχνικές προδιαγραφές όπου όλες οι λειτουργίες μεταβιβάζονται σιωπηλά σε έναν server-σύννεφο που τρέχει κάπου έκει έξω. Ακόμα και τα αρχεία σου πια δεν είναι ανάγκη να βρίσκοντα στον δικό σου υπολογιστή, από την στιγμή που μπορείς να τα προσπελάσεις το ίδιο γρήγορα μέσω του Ίντερνετ. Περισσότερα στα παρακάτω links:

Cloud Computing

gOS

Everex gPC

Και μα το θεό θα αγόραζα ένα αύριο (στα 150 ευρώ είναι πάμφθηνο) αν εμπιστευόμουν λίγο παραπάνω την Google και δεν με ενοχλούσε η παραβίαση των προσωπικών μου δεδομένων για εμπορικούς σκοπούς.

Και καλά νέα χθες. Ο φίλος μου ο Γιώργος ο Τάτσιος έρχεται Άμστερνταμ στα μέσα Απρίλη. Άντε στα καλύτερα θα σε πάω ρε! :)

Και έχω και καρέκλα πλέον εκτός από γραφείο. Αμέ...

Η καθυστέρηση στη Ζυρίχη με έφερε μία ώρα αργότερα στο Άμστερνταμ. Πήρα το αμάξι από το πάρκινγκ, πήρα και τη Μαίρη από το αεροδρόμιο και φύγαμε για το ΙΚΕΑ. Το είχα βάλει στο μυαλό εδώ και πάρα πολλές μέρες και τώρα είναι στο δωμάτιό μου. Μα τι άλλο; Το γραφείο που μου έλειπε.

Και θα γίνει πολλά πράγματα αυτό το γραφείο. Θα γίνει ο προσωπικός μου χώρος. Θα γίνει το αναγνωστήριό μου, ένας τόπος για τα βιβλία μου. Τα τελευταία 8 χρόνια, το γραφείο ήταν αυτονόητο κομμάτι στον χώρο μου, χωρίς ποτέ να έχω καταλάβει την πραγματική του αξία. Μόνο τώρα που μου έλειπε κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι. Και τώρα πάνω σε αυτό γράφω και το καινούργιο μου post για το πως πέρασα στην Ελλάδα.

--
Το ταξίδι μου σε στιγμές.

Στιγμή #1: Περπατώντας στον δρόμο την Πέμπτη, μου ήρθε εικόνα στο μυαλό. Κοιτώντας τον κόσμο να μην δουλεύει, τα σκουπίδια να έχουν πνίξει τα πεζοδρόμια, τους δρόμους μποτιλιαρισμένους από αυτοκίνητα (αφού τα φανάρια δεν δούλευαν) και την μισή πόλη στο σκοτάδι, σκέφτηκα πως κάπως έτσι θα πρέπει να ήταν αν κάποιος είχε ανακοινώσει από την τηλεόραση πως ο κόσμος θα καταστρεφόταν το Σάββατο το βράδυ. Μία ηρεμία και μία νωχελικότητα έκαναν την ατμόσφαιρα τόσο βαριά, που ήσουν σίγουρος πως κάτι κακό έγινε ή πρόκειται να γίνει.

Στιγμή #2: Οι δικοί μου δεν ήξεραν ότι είχα έρθει Ελλάδα. Έσκασα μύτη την Παρασκευή το μεσημέρι στο σπίτι χωρίς να το ξέρουν. Χαρά, έκπληξη. Σε ένα μήνα πάλι εκεί θα είμαι.

Στιγμή #3: Μερικές συζητήσεις που σε φέρνουν στην πραγματικότητα την οποία δεν έχεις στο μυαλό σου. Και τότε νοιώθεις λίγο μακρυά. Και τότε νοιώθεις λίγες τύψεις (δεν είναι η σωστή λέξη αλλά δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς) για μερικά πράγματα που ίσως παραμέλησες για να ακολουθήσεις αυτό που θέλεις. Για μερικά πράγματα που συμβαίνουν μακριά σου και θα είναι μακριά σου, όσο κι αν προσπαθείς να τα φέρεις πιο κοντά. Γιατί συμβαίνουν εκεί. Και όχι εδώ.

Στιγμή #4: Δεν μπορώ να τη περιγράψω.

Στιγμή #5: Όμορφες και σοβαρές συζητήσεις με του φίλους μου. Ανησυχίες, σκέψεις για το μέλλον. Διαφορετικά πράγματα στο μυαλό μας πια! Με άφησε λίγο έκπληκτο αυτή η αλλαγή μας. Και θα συνεχίσει να με αφήνει κάθε φορά που θα γυρνώ στην Ελλάδα.

Στιγμή #6: Εντελώς τυχαία, στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης, συνάντησα μετά από 5 χρόνια την Κατερίνα. Χρόνια και ζαμάνια. Τις φωτογραφίες που σου ζήτησα δεν τις ξεχνώ.

Στιγμή #7: Εγώ θα το ξαναπώ! Μερικά πράγματα τα εκτιμάς (όπως το γραφείο που έλεγα) μόνο όταν δεν τα έχεις. Ποιος φανταζόταν πως θα απολάμβανα τόσο πολύ τον ήλιο της Κυριακής στην Θεσσαλονίκη. Τρεις ώρες περάσαμε στην παραλία με τον ήλιο κατάματα. Και δεν θυμάμαι να απολαμβάνω τον ήλιο τόσο πολύ στη ζωή μου ξανά. Στην προσγείωσή μου βρήκα ένα κάτασπρο Άμστερνταμ. Ναι! Δεν κάνω πλάκα! Το χιόνι μας έκανε την επίσκεψή του πάλι. :(

--

Αυτά από την Ελλάδα. Και πολύ ούζο. Και πολύ ρακή.

Έλαβα και ένα mail μη-ευνοϊκό σήμερα που με έβαλε σε σκέψεις. Γαμώτο!

Καλή σας εβδομάδα.

Στο επόμενο post να θυμηθώ να γράψω για το απίστευτο βιβλίο του Κούντερα.

Αγαπητό μου ημερολόγιο. Άντε και γαμήσου. Τώρα έχω blog. :)

Bloggers γίνονται όσοι δεν έχουν κάποιον να μιλήσουν ή όσοι έχουν πολλά να πουν.

Πριν από κάτι χρόνια άρχισα να γράφω ένα ημερολόγιο. Σε ένα αρχείο word προστατευμένο από κωδικό ασφαλείας (από αυτούς που σπάζονται σε 10 λεπτά). Το θυμήθηκα σήμερα πάλι. Γιατί ένιωσα την ανάγκη να γράψω στο δημόσιο ημερολόγιό μου (αυτό που διαβάζεις τώρα). Το διάβασα κάποια στιγμή σε κάποιον και πέθανε να γελάει. Με παρακαλούσε να του δώσω το ημερολόγιο για να του φτιάχνει τη μέρα.

Για μένα όμως δεν είναι έτσι. Παρά το αστείο του θέματος (γιατί διαβάζοντας το ημερολόγιο γελούσα κι εγώ ο ίδιος), είναι ένα κομμάτι από τη ζωή μου. Εκείνη τη περίοδο που το έγραφα είχα την ανάγκη να το γράψω. Και αυτή η ανάγκη δεν γίνεται να αλλάξει. Αυτή επανασυντίθεται στο μυαλό μου, στο δέρμα μου, στα μάτια μου, στη ψυχή μου κάθε φορά που το διαβάζω. Θυμάμαι τον εαυτό μου να πληκτρολογεί τα - τώρα αστεία - κείμενα στο δωμάτιό μου στη Θεσσαλονίκη. Με σκέψεις. Με μαράζι για τον έρωτα. Με λύπη και με θλίψη. Με γέλιο. Με παιδιάστικη περηφάνια. Τώρα κουτά και αστεία. Τότε όλη μου η ζωή.

Αν επισκευαστεί ο σκληρός δίσκος θα το ξαναβρω. Για να γελάσω πάλι...

--

Χμ, φτάνει με αυτό όμως. Τι έγινε τόσες μέρες που έλειπα; Αρκετά. Το ΣΚ ήταν εδώ ο Μάριος (παλιός μου συγκάτοικος από το Εδιμβούργο) και το κάψαμε. Ένα Σαββατοκύριακο στο Άμστερνταμ, μετά τη πίκρα της κεντρικής Αγγλίας (Νότιγχαμ) και την παίρνεις την απόφαση να μετακομίσεις. Γιατί εδώ είναι Ευρώπη κυρία μου. Αν με πιάνεις... Μέσα στις εξόδους ήταν και το flatwarming party της Giorgia που δουλεύουμε μαζί στην εταιρία. Η φώτο από το πάρτυ.



Όταν πρωτο-πήγα στην εταιρία, είχα μία αρνητική εντύπωση για όλους τους ανθρώπους που δουλεύανε μαζί μου. Ένιωθα πως αν γίνω φίλος μαζί τους, θα με καταπιούνε. Θα με ρουφήξουνε στην μονότονη καριερο-ζωή τους. Πεθύμησα τους φίλους μου από τα φοιτητικά μου χρόνια. Τη τρέλα που είχαμε και τα αστεία μας. Όσο περνούσε ο καιρός όμως, είδα δύο πράγματα:

1. Δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.
2. Δεν είναι και τόσο άσχημοι άνθρωποι. Μπορείς να πεις κάτι - ή μάλλον πολλά - μαζί τους. Και ο καθένας είναι (πάλι) μια ιστορία. Και ο καθένας κουβαλάει την τρέλα του (πάλι).
3. Δεν είναι απαραίτητο να γίνει φίλος με τον συνεργάτη σου. Ειδικά στη δουλειά μου που αλλάζεις ομάδα κάθε 6 μήνες.

Στο πάρτυ της Giorgia γνώρισα 4 ακόμα άτομα από την Accenture. Και δεν ήταν αυτοί οι τρομεροί γιάπηδες που θέλουν να σου καταστρέψουν όλα τα εφηβικά κατάλοιπα (από τα οποία κουβαλάω πολλά - και τα λατρεύω). Ήταν φυσιολογικοί άνθρωποι! Που μερικοί έχουν τις ίδιες ανυσηχίες με σένα. Σε μερικούς αρέσουν οι ίδιες ταινίες με σένα. Σε άλλους η ίδια μουσική.

Η διαφορά είναι ότι κανείς τους δεν έχει το ίδιο ξύλινο κουτί με το δικό μου. Και ειδικά αυτό που έχει μέσα. Και αυτό που με έκανε εχθρικό στην αρχή ήταν ότι προστάτευα αυτό το κουτί ακριβώς. Και ότι είχε μέσα. Έψαξα σε μερικές τράπεζες για να δω αν έχουν ανάλογες θυρίδες αλλά δεν μου απαντήσανε. Μάλλον γελάσανε. Γαμώτο. :)

Ώπα. Ξεφύγαμε...

--

Κατά τα άλλα, την Τρίτη είδα το No country for old men τον αδελφών Kohen. Ξεχωρίζω τον Javier Bardem από τη ταινία που ήταν απίστευτος ως δολοφόνος. Πολύ καλή ερμηνεία. Την άλλη μέρα η Μ. μου είπε ότι θεωρείται από τους πιο σέξυ Ισπανούς ηθοποιούς. Και δεν το πίστευα γιατί στην ταινία δεν μπορείς να το καταλάβεις. Μέχρι που είδα φωτογραφίες του τύπου στο διαδίκτυο. Οκ.

Αλλά από την ταινία έχασα πολλά. Και κυρίως γιατί οι Ολλανδικοι υπότιτλοι και η Τεξανή προφορά δεν βοηθάνε καθόλου τον φτωχό επαγγελματικό μετανάστη σαν εμένα.

Την Τετάρτη πήγαμε να δούμε την παράσταση χορού που πρωταγωνιστούσε η Μαράϊα (!!). Με τον ιδιαίτερο τίτλο Spezzatura (ψάξε να βρεις τι θα πει) και για σκηνικά έναν κατακόκκινο καναπέ επιμελώς τοποθετημένο στην άκρη της σκηνής. Πρώτη μου εμπειρία με παραστάσεις χωρού. Στην αρχή έψαχνα να βρω το κρυμένο νόημα πίσω από τα λόγια. Πίσω από τις κινήσεις. Προσπαθούσα να συνδέσω τα (φαινομενικά) γεγονότα. Μάταια. Στη συνέχεια κατάλαβα ότι δεν λειτουργεί έτσι. Είναι πιο πολύ η γεύση που σου αφήνει όταν τελειώνει, και όχι κάποιο νόημα κρυμμένο πίσω από τις κινήσεις των ηθοποιών. Καλή εμπειρία. Αλλά δύσκολη για τους αδαείς (όπως εμένα).

--

Σήμερα δίπλα, στη μηχανή του καφέ, συζητούσα για το μέλλον μου. Με ένα ποτήρι τσάι στο χέρι (βρήκα και λίγο γάλα στο ψυγείο - επιτέλους) και με τον απαλό ήλιο του βορρά. Και μου φάνηκε τόσο κοντά. Και τόσο όχι-εγώ. Όμως αγαπητή μου Μ., με τον λάθος άνθρωπο μιλάς. Μου φαίνεται τόσο μα τόσο αστείο! Το μέλλον...

Πω ρε γαμώτο! Τι μεγάλο post είναι αυτό; Ουφ! Πάω για διάβασμα. Καλό βράδυ.

Στα ακουστικά: Ερωτικός 94,8 - Θεσσαλονίκη (παραπαίει).

Τα λιοντάρια στη ζούγκλα οργανώνονται σε αγέλες κυνηγιού από το αρχι-λιοντάρι. Η μία από αυτές τις αγέλες έχει καταλαγιάσει σε ένα ξέφωτο δίπλα σε ένα δάσος. Αποτελείται από 2 αρσενικά και 3 θυληκά λιοντάρια. Άρχηγός της αγέλης έχει οριστεί η Μαρίκα. Παρ' όλα αυτά, η Μαρίκα δεν είναι το πιο παλιό λιοντάρι στην αγέλη, αλλά είναι το μεγαλύτερο σε ηλικία. Το πιο παλιό λιοντάρι στην αγέλη είναι η Νταϊάνα, που είναι λίγο αργή αλλά όλοι την αγαπάνε γιατί είναι κοκκέτα και καλή.

Μετά ακολουθεί ο Οράτιος, ο οποίος έχει αναλάβει να στήνει τη φωτιά κάθε μέρα. Να βρίσκει τα ξύλα, να τα ανάβει και να προσέχει να μην σβήσει η φωτιά όλο το βράδυ. Μία πολύ σημαντική δουλειά, αλλά δεν αρέσει και τόσο στον Οράτιο. Τα άλλα δύο λιοντάρια, ο Ιωνάς και η Γκαμπριέλα (που τα βρίσκω τα ονόματα!) είναι πολύ νέα στην αγέλη αλλά μεγαλύτερα σε ηλικία από τον Οράτιο.

Όταν ο Οράτιος αποφάσισε να φύγει από την αγέλη γιατί κουράστηκα να κουβαλάει ξύλα, η Μαρίκα του είπε: "Μείνε εδώ μαζί μας και θα σε προσέχουμε περισσότερο. Θα είσαι κάτι ΣΑΝ αρχηγός, αλλά όχι αρχηγός".

Ο καημένος ο Οράτιος, που είναι μικρός ακόμα στο μυαλό, το δέχτηκε. Έτσι, τριγυρνάει όλη μέρα με περηφάνια λέγοντας πως τώρα είναι κάτι ΣΑΝ αρχηγός. Αλλά κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά που έκανε και πριν. Ούτε κυνηγάει, ούτε τρώει παραπάνω. Κουβαλάει τα ξύλα, ανάβει τη φωτιά και προσέχει να μη σβήσει το βράδυ. Μέσα στο μυαλό του όμως, είναι ευτυχισμένος που είναι πλέον κάτι ΣΑΝ αρχηγός.

Η Πέτρα είναι 24 χρονών, από το Μάριμπορ της Σλοβενίας. Έφτασε στο Άμστερνταμ τον προηγούμενο Σεπτέμβρη για να τελειώσει τη πτυχιακή της εργασία. Το θέμα της - που έχει αλλάξει ήδη δύο φορές - είναι "Η οικονομία της τέχνης και η ελεύθερη διακίνησή της". Μένει σε ένα σπίτι στο Jordan και δεν ξεχνάει ποτέ να αναφέρει ότι είναι "an area of artists". Αν τη ρωτήσεις τι κάνει, θα σου απαντήσει: "I am a dance producer". Και αν κάνεις πως δεν κατάλαβες (όπως και θα έπρεπε), θα διευκρινήσει: "I'm involved in the production of performances and dance projects". Και αν σε όλα αυτά προσθέσεις τα αρκετά δύσκολα αγγλικά της, θα καταλάβεις γιατί μου πήρε 3 καφέδες για να το καταλάβω.

Στο Σαββατιάτικο καφέ μας πιάσαμε μια συζήτησης για την δημόσια πρόσβαση στη τέχνη. Κάπως έτσι:

-Do you know what I don't like? I don't like it that nowadays, anybody can say "I'm an artist".
-Well, Petra, this is totally connected to the fact that art, and its quality are absolutely subjective.
-Well, it's not exaclty like this. You can define a level of quality in art.
-Yes. For you, for me, for somebody else. But it's always different you know? It's always subjective.
-No it's not. There is a universal level of accepted quality. You can't, for example, go be a performer only because you can actually do it! You must be aware of your body! Either because you are talented, or because you studied it! You know, I'm reading this book: "Why artists are poor". Everything is in there. It explains why artists can not get the funding they deserve and go on with REAL projects. It's because the place is crowded by amateurs. You have to be a professional artist!

Ίσως να είμαι μόνο εγώ, αλλά είναι που πάντα είχα στο μυαλό μου τους καλλιτέχνες σαν αυτά τα δεν-θέλω-φράγκα άτομα που είχαν αποφασίσει ότι ο δρόμος που διαλέξανε είναι δύσκολος. Δεν είχα συναντήσει ποτέ καπιταλιστή καλλιτέχνη που να τον νοιάζει κάτι παραπάνω από την εκφραστικότητα του έργου του. Ίσως πάλι να είναι και η ροπή προς τον καπιταλισμό σε όλες της χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (μετά την καλή γνωριμία με τον κομμουνισμό). Ίσως πάλι να έχει και δίκιο. Να υπάρχει πραγματικά αυτό το οικουμενικό επίπεδο ποιότητας.

Ζώντας σε μία χώρα με έντονο τον καλλιτεχνικό πολιτισμό και πλυμμηρισμένη από επίδοξους καλλιτέχνες (πραγματικά εδώ μπορείς να βρεις όλων των ειδών της εκφάνσεις της τέχνης - και τους αντίστοιχους ανθρώπους), υποπτεύομαι ότι ανακαλύπτω σιγά σιγά το αναπόφευκτο του καπιταλισμού και της αξιοκρατικής διαλογής παντού, ακόμα και σε αυτό που λέγεται "τέχνη". Είμαι σίγουρος όμως ότι αυτό είναι λάθος!

Κι επειδή το wikipedia είναι ότι καλύτερο έχει εφευρεθεί στο διαδίκτυο τα τελευταία 10 χρόνια (μετά το blogging :) ), παραθέτω μία παράγραφο από το λήμμα "Art" της αγγλικής έκδοσης της εγκυκλοπέδειας που βρήκα άψογη και συμφωνώ απόλυτα:

The evaluation of art has become especially problematic since the 20th century. Richard Wollheim distinguishes three approaches: the Realist, whereby aesthetic quality is an absolute value independent of any human view; the Objectivist, whereby it is also an absolute value, but is dependent on general human experience; and the Relativist position, whereby it is not an absolute value, but depends on, and varies with, the human experience of different humans. An object may be characterized by the intentions, or lack thereof, of its creator, regardless of its apparent purpose. A cup, which ostensibly can be used as a container, may be considered art if intended solely as an ornament, while a painting may be deemed craft if mass-produced.

Γιατί αγαπητή μου Πέτρα, όταν δεν μπορείς να καθορίσεις τι είναι τέχνη, δεν μπορείς να της δώσεις αξιοκρατικό σημείο αναφοράς για την ποιότητά της. Τα πάντα είναι τέχνη. Η ζωή είναι τέχνη. Και η τέχνη είναι ζωή.

Πριν κλείσω να αναφέρω πως παρακολούθησα χθες το performance (μην το ψάχνεις, δεν υπάρχει ελληνική λέξη που να του αποδίδει το ανάλογο περιεχόμενο - θα το πούμε σε άλλο post) "Still life with man and woman" της Andrea Bozic. Η πρώτη μου εμπειρία στο Άμστερνταμ! Θα μπορούσα να γράψω ένα ακόμα ολόκληρο post για αυτό αλλά νομίζω πως ήδη έχω γράψει πάρα πολλά για σήμερα. Και έρχονται κι άλλα.

Greek reality: Ενώ έγραφα το post, ακούω τον Γιακουμάτο στις ειδήσεις να μιλάει για το Σκοπιάνο: "Η Ελλάδα δεν αλλάζει στάση για το όνομα. Και αυτό να το καταλάβουν και οι Αμερικανοί, και οι Πορτορικανοί και όλοι."

Και σκέφτομαι όσους ψήφισαν τον ορκισμένο εχθρό του Πουέρτο Ρίκο. Και μετά σκέφτομαι και όλους τους υπόλοιπους εκεί στα έδρανα. Και μετά σκέφτομαι πως όλο και λιγότεροι πλέον νοιάζονται γι' αυτού του είδους τη ποιότητα (στη πολιτική εννοώ). Και οι πολιτικές συζητήσεις με τους φίλους μου δεν υπάρχουν πια. Μόνο με όσους είναι "άντα" και πάνω, και αυτοί είναι όλοι στην Ελλάδα. Και αυτοί πάλι κουράστηκαν. Είτε ψηφίζουν αυτό που ψήφιζαν (γιατί κάθε αλλαγή είναι δύσκολη), είτε δεν ασχολούνται πια. Κι εγώ έχω πάψει να γράφω πολιτικοποιημένα post.

Και θλίβομαι.

Και καταλαβαίνω πως αρχίζω να τα παρατάω κι εγώ.

Κουράστηκα με όλους του μαλάκες.

Θα κόψω τις ειδήσεις και θα αρχίσω τα κόμιξ. ;)

Πάω να μαγειρέψω παστίτσιο...
Άκυροι οι λαχανοντολμάδες...