<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/7157270061007061295?origin\x3dhttp://panwapotahxeia.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

This is the place

Πέμπτη 31 Μαΐου 2012


Υπάρχουν συγκεκριμένα συναισθήματα και σκέψεις που δεν μπορείς να αραδιάσεις σε ένα blog σαν και αυτό. Μερικά από αυτά είναι ο φόβος, ο έρωτας, η προσωπική απογοήτευση, τα παιδιάστικα όνειρά σου,  τα εφηβικά όνειρά σου, οι στιγμές μοναξιάς σου, οι ενοχές σου και πολλά άλλα...

Μερικές φορές φλερτάρεις με την ιδέα. Και γράφεις κάτι αφαιρετικό. Με τον καιρό όμως συνηθίζεις και καταλαβαίνεις ποια είναι τα όρια του λόγου σου. Ξέρεις ως που να το πας. Καταλαβαίνεις που να σταματήσεις και τι δεν πρέπει να γραφτεί στο "χαρτί". Με απασχόλησε πολύ αυτός ο αυτοπεριορισμός - αυτή η ψευδαίσθηση προσωπικής θάλασσας - και τον σκέφτηκα για αρκετές νύχτες, σαν κι αυτή.

Τι είναι τόσο δυνατό ώστε να σε σταματάει από το να γράψεις την αλήθεια, ακόμη κι αν όλοι την ξέρουν; Είναι η ντροπή της μη άμεσης αναφοράς; Φοβάσαι τους άλλους; Το πληκτρολόγιο; Τα pixels; Τον ίδιο σου τον εαυτό; Ίσως. Ίσως όλα αυτά μαζί...

Μα υπάρχουν μερικές στιγμές που φτάνεις τόσο κοντά. Που η καρδιά σου είναι φύλλο και φτερό και νοιώθεις πως ίσως να ήταν σημαντικό να το γράψεις εδώ. Για να το θυμάσαι. Να θυμάσαι πως ήταν (ειδικά εσύ με την τόσο κακή μνήμη). Μα από την άλλη, μήπως δεν θέλεις να το γράψεις γιατί ο πεζός λόγος θα αποτύχει και πάλι; Να 'ναι καλά η ποίηση αδερφάκι μου...

--

Γύρισα από το Μεξικό. Περνάω άγρυπνες νύχτες κουρασμένος από το ταξίδι, την ζωή του ροκ σταρ που κάνω από τον Φλεβάρη και το jet lag. Αυτό που μου έκανε όμως εντύπωση είναι ότι εδώ και δυό μέρες η βαλίτσα μου είναι ακόμα ανοιχτή και περιμένει στο σαλόνι. Έτσι όπως συνήθισα να είναι τον τελευταίο χρόνο. Έτοιμη να ξαναγεμίσει και να φορτωθεί στη κοιλιά κάποιου μεγάλου boeing με προορισμό καινούργιο και άγνωστο.

Μόνο εκεί που συχνάζω πλέον, κανένα αεροπλάνο δεν μπορεί να με πάει. Και κανένα δεν μπορεί να με πάρει από εδώ.


--

Ψάχνοντας για καινούργιο πρότζεκτ...Πφφφ...


Leaving Madrid, try one.

Πέμπτη 17 Μαΐου 2012

Αρνούμαι να γράψω για τη Μαδρίτη και τις τελευταίες μέρες εδώ αν δεν έχω ήδη φύγει. Τελευταία μέρα στο γραφείο σήμερα. Πέρασε ένας χρόνος. Θα το γράψω από το αεροπλάνο...

The historic May of 2012

Τετάρτη 9 Μαΐου 2012


Αγαπητό μου παιδί, για τον Μάη που ζούμε τώρα θα διαβάζεις στα βιβλία ιστορίας σε μερικά χρόνια και θα χρειαστεί να τα μάθεις για τις εξετάσεις που θα πρέπει να δώσεις στο σχολείο. Ο πατέρας σου πέρασε αυτό το Μάη στη Μαδρίτη και στο Μεξικό ακούγοντας στο ράδιο τις πολιτικές εξελίξεις όπως στη δικτατορία οι Έλληνες άκουγαν την Deutse welle για να ενημερωθούν.

Οι Έλληνες αποφάσισαν στις εκλογές της 6ης Μαΐου να αποδοκιμάσουν τα δύο κραταιά πολιτικά κόμματα και να υποστηρίξουν την αποτίναξη της μνημονιακής δανειακής σύμβασης που κρατάει ζωντανή την Ελλάδα στο υπάρχον παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. "Μόνοι μας και όπου πάει", μου είπε ένας φίλος από Ελλάδα. "Μια ζωή την Ελλαδίτσα την κάνουνε ότι θέλουν, καλύτερα ο δύσκολος δρόμος και μόνοι μας", μου είπε κάποιος άλλος. Και δεν σου τα λέω με σαρκασμό, στα λέω για να σου δείξω πως σκέφτονται οι Έλληνες.

Το αποτέλεσμα ήταν η μία δυνατή αριστερά (ως δεύτερο κόμμα) με καθαρά αντιμνιμονιακό λόγο και μια δυνατή ακροδεξιά που έκανε τους δημοσιογράφους να σηκωθούν όρθιοι ή να βγουν έξω κατά την συνέντευξη του επίσημου σχολιασμού του εκλογικού αποτελέσματος από τον αρχηγό τους.

Η δική μου η γνώμη, παιδί μου, είναι αυτή του παρατηρητή που περισσότερο αναλύει παρά επιλέγει. Η γνώμη του λαού, εκφρασμένη μέσα από δημοκρατικές εκλογές, είναι αδιαπραγμάτευτη και πρέπει να τη σεβόμαστε πάντα. Έχω όμως μια πίκρα στο στόμα μου που δεν είμαι εκεί να τα ζήσω κι εγώ. Η ιστορία γράφεται πολύ μακριά από μένα.

Μα ο πατέρας σου ήταν μποέμ και ρομαντικός τότε και δεν τον ένοιαζε και πάρα πολύ. Πάνω από όλα το κρασί. Ρώτα με όταν θα με συναντήσεις για να τα πούμε πάνω σε ένα τσιπουράκι. Κοίτα να έχει ήλιο γιατί μου αρέσει πολύ... Και κοίτα να με βρίσεις αν έχω αλλάξει...

--

Και θα σου πω μετά πως πέρασα στο Μεξικό...