<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/7157270061007061295?origin\x3dhttp://panwapotahxeia.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Deep into discussions.

Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2008

Πολλά πράγματα με συναρπάζουν στη ζωή περισσότερο από ότι θα έπρεπε. Για παράδειγμα αν γνωρίσω κάποιον στο άσχετο και έχουμε ένα κοινό γνωστό. Ένα καλό στυλό (δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς). Η καλή βιβλιοδεσία. Τα αναπάντεχα φινάλε ιστοριών (και ακόμα πιο πολύ αυτές που δεν τελειώνουν ποτέ). Ο έρωτας στη τρίτη ηλικία. Οι ρυτίδες στις γυναίκες της Βόρειας Ευρώπης κ.ά...

Επίσης, αυτό που μου αρέσει πολλές φορές να παρακολουθώ είναι οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που δομούνε μία συζήτηση και οι συνδέσεις μεταπήδησης από θέμα σε θέμα.

Για να καταλύξω: Τώρα πως βρέθηκα εγώ να μιλάω με έναν Άραβα της ΚΡΝ και μία Ολλανδέζα της ΙΒΜ για τη Ζήνα;

Wikipedia:

Xena is a fictional character from Robert Tapert's Xena: Warrior Princess franchise. She first appeared in the series Hercules: The Legendary Journeys, before going on to appear in Xena: Warrior Princess and subsequent comic book of the same name. The character has also appeared in numerous non-canon expanded universe material, such as books, comics, movies and video games. Xena was played by New Zealand actress Lucy Lawless,[1] but the first choice was the british Vanessa Angel.[2]

Let's talk about quality.

Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2008

"...Δυστυχώς ή ευτυχώς είμαι τρελά ερωτευμένος μαζί της. Και εδώ τελικά πρέπει ωποσδήποτε να αποκαλύψω κάτι που θα τη κάνει να ανατριχιάσει: η γυναίκα μου διαθέτει μία ιδιαίτερη φυσική ποιότητα για την οποία η ίδια δεν έχει την παραμικρή αντίληψη. [...] Ξέρω πως ακόμη και να έψαχνα ανάμεσα σε χιλιάδες γυναίκες, σπάνια θα βρισκόταν κάποια κάτοχος ενός τέτοιου οργάνου. Αν την είχαν πουλήσει σε ένα από τα χαμαιτυπεία του παρελθόντος στη Σιμαμπάρα, θα γινόταν δίχως το άλλο ξακουστή στα πέρατα του κόσμου και άπειροι πελάτες θα έβαζαν τα δυνατά τους, συνωστισμένοι γύρω της, να κερδίσουν την εύνοιά της. Οι αρσενικοί της οικουμένης μηδενός εξαιρουμένου θα γινόνταν σκλάβοι της... "

Quality can bring you, nevertheless, something that quantity will never do... [somebody said]

Πάνω από το ψυχολογικό όριο των 3,000 μονάδων ο δείκτης του Χρηματιστειρίου Αθηνών. Κάτω από το ψυχολογικό όριο των 10 βαθμών η θερμοκρασία στο Άμστερνταμ...

Επόμενος στόχος: Σημείωσε σαν να μην σε ακούει κανείς. Κι αν δεν τα καταφέρεις, εξαφανίσου στο διάστημα...

Sinterklaas

Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2008

Στην ορθόδοξη Ελλάδα υπάρχει ο Άγιος Βασίλης. Στις υπόλοιπες δυτικές χώρες (τουλάχιστον έτσι ήξερα μέχρι τώρα) υπάρχει ο Santa Klaus. Στην Ολλανδία υπάρχει ο Sinterklaas. 

Και έλεγα γιατί βγαίνουν λίγο λοξοί; (Εγώ ο ίσιος). 

Ο Sinterklaas έρχεται κάθε χρόνο από την Ισπανία πάνω στο άσπρο του άλογος για να φέρει τα δώρα στα παιδιά. Κάπως έτσι:



Τώρα αυτό σου φαίνεται εσένα παστρικό; Το χωράει το μάτι σας; Από την Ισπανία; Ο Άγιος Βασίλης από την Ισπανία; Και που πήγανε οι τάρανδοι; Που πήγανε οι καμινάδες; Που πήγανε τα ξωτικά που δουλεύουνε για να είναι έτοιμα τα δώρα τα Χριστούγεννα. 

Είπαμε να δυτικοποιηθούμε και οι Ολλανδοί μας τα αλλάξανε. Άλλο πάλι και τούτο! Και διαβάζω και παρακάτω. Ποιος λέει είναι ο βοηθός του Sinterklaas; Ο Μαύρος Πιτ!


Όοοοχι! Όχι αυτός! Αυτός είναι σκύλος. Αυτός:


Ο κούκλος! Ο αλήτης ο όμορφος! Ο κούκλος ο μπιρμπιλομάτης. Ρε! Πάτε καλά; Ο Μαύρος Πιτ; '

Σημ: Οι φήμες λένε ότι η πολιτική ορθότητα του "μαύρος" έφερε πολλές αντιδράσεις από τότε, κυρίως γιατί όπως λένε, πάλι οι φήμες, αντιπροσώπευε τον διάβολο που νικήθηκε από τον Άγιο Νικόλαο (Sinterklaas). Το είδανε τα μαύρα τα παιδάκια εκεί στην Αφρική (γιατί πιάνουνε αβέρτα Ολλανδική τηλεόραση στο Κονγκό) και στείλανε γράμμα διαμαρτυρίας στη βασίλισσα των Πορτοκαλί. Έκλαψε κι αυτή, συγκινήθηκε, και από τότε τρώει λιγότερα εκατομύρρια το χρόνο εκεί στο παλατάκι της στη Χάγη.

Κάτι τέτοιο σκεφτότανε και τα παιδιά στο ξενώνα παιδιών για καρκίνο σήμερα:

Από το ρεπορτάζ του Μέγκα: "Σκόρπισε χαμόγελα στα παιδιά προσωπάκια η επίσκεψη της Βαλερί Ζισκάρ Ντε Στεν στο ίδρυμα παιδιών με καρκίνο..."

Από το ρεπορτάζ του Μέγκα. Ποιου άλλου; 

Ε μη χεστούμε κιόλας που σκόρπισε και χαμόγελα η Ντε Στεν...

--

Αλλά όλα αυτά, όσο σημαντικά κι αν είναι. Και όσο ευαίσθητος κι αν είσαι τα ξεχνάς! Τα ξεχνάς με έναν και μοναδικό τρόπο!  Εκεί που η βλακεία σπάει καρδιές! Δες κι εσύ λίγο X-Factor! 

Έχω διάθεση κακίας σήμερα. Καλά κάνω και δεν βγαίνω... 

I need...

Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2008

... ένα καθαρό μυαλό.

... λίγο χρόνο.

... ένα καινούργιο σημειωματάριο.

... καλή μουσική.

... λίγο κρασί.

... μια μεγάλη νύχτα.

Και όλα τα άλλα γίνονται...

Money, money, money...

Παρασκευή 10 Οκτωβρίου 2008

Ανατριχίλα στη Νέα Υόρκη: -7,33%

Ο μοιραίος μήνας Οκτώβριος

Τώρα μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί εγώ νοιώθω μία μικρή ηδονή από κάτι τέτοιες εικόνες και κάτι τέτοια άρθρα; Και γιατί η λέξη "collapse" ακούγεται τόσο μουσικά αντί να ακούω τείχη να πέφτουν;

Εικόνα πανικού παρουσιάζουν την Παρασκευή (10/10) οι διεθνείς αγορές, υπό τη σκιά του σεναρίου ότι η παγκόσμια οικονομία βυθίζεται σε ύφεση. Οι ευρωπαϊκοί χρηματιστηριακοί δείκτες κατέγραψαν απώλειες πάνω από 10%, λίγα λεπτά μετά το άνοιγμα, ενώ «μαύρη Παρασκευή» είναι και για τα ασιατικά χρηματιστήρια.





Mad max...

Μάνα κρύψε τις λίρες...

Danke Deutsland

Τετάρτη 8 Οκτωβρίου 2008

Εκεί που η μπύρα ρέει άφθονη και τα λουκάνικα σερβίρονται στο χέρι. Συγχωρήστε τους λεκέδες στο μπλουζάκι, δεν φταίω εγώ, με κουνούσανε.










(Και άντε η γιαγιά περιμένει να πιει, ο Μιτκίδης τι πόζα έχει πάρει θεέ μου;)


Crossing to the other side.

Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2008

Θυμήθηκα αυτές τις μέρες μια εικόνα που είχα όταν ήμουν 18-20 χρονών. Θυμήθηκα την εικόνα που είχα τότε για όλους όσους ζούνε και δουλεύουνε στο εξωτερικό. 

Άκουγες τις ιστορίες τους για τις ξένες χώρες με επιφύλαξη, κορόϊδευες την αδυναμία τους να βρούνε στη στιγμή μία ελληνική λέξη ("πως είναι στα ελληνικά...;"), τους κοίταγες προσεκτικά για να δεις τι περίεργο μπορεί να έχουνε. Γιατί να αφήσανε την Ελλάδα για να τρέχουνε τόσο μακριά; Σε ξένη χώρα. Στη χώρα κάποιου άλλου. Με άλλη γλώσσα. Χωρίς φραπέ; Τι σόι άτομο είναι αυτό απέναντί μου; Τι παραξενιά να έχει; Α την καημένη! Τι να της έτυχε και ξενιτεύτηκε στην άλλη άκρη της ηπείρου; Μου φαινότανε όλα τόσο μακρινά τότε! Τόσο δύσκολα και ξένα.

Σε μία στιγμή επιφώτισης την Παρασκευή το απόγευμα, συνειδητοποίησα ότι τώρα πια, η γνώμη μου έχει αλλάξει. Και όχι μόνο αυτό. Τώρα πια, εγώ είμαι ο περίεργος. Εγώ είμαι αυτός που κοιτάνε και ακούνε με επιφύλαξη στην Ελλάδα οι φίλοι και οι γνωστοί. Εγώ είμαι αυτός που λέει τις ιστορίες για έναν άλλο τόπο. Τώρα πια, θέλω δε θέλω, ανήκω στους άλλους. Σε αυτούς που μιλάνε αγγλικά όλη μέρα. Σε αυτούς που αφήσανε τον φραπέ και τον ήλιο για μια άλλη χώρα. Σε αυτούς που κάποτε κοιτούσα με δυσπιστία και εκείνον τον διστακτικό (και πολλές φορές επικριτικό) θαυμασμό.

Μα μόλις κάνεις το πρώτο βήμα (το πιο δύσκολο), όλα τα άλλα φαίνονται εύκολα πια. Όπως έλεγε και ένας φίλος κάποτε: "Νομίζουν ότι κάναμε κάτι απίστευτα δύσκολο. Αλλά εμείς απλώς πήραμε ένα αεροπλάνο". Και είχε δίκιο...

Και να πω την αλήθεια, αυτή τη μετάβαση δεν τη πήρα χαμπάρι ποτέ. Απλώς μία μέρα ξυπνάς, και είσαι από την άλλη μεριά.

Δεν ξέρω αν με πιάνεις...

From BG to D.

Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2008

Λίγες ώρες πριν φύγουμε για Γερμανία, σηκώνω τις ψηφιακές αποτυπώσεις εικόνων (photos) από το προηγούμενο weekend στη Brugges. 

Εξαιρετική για:
-Ζευγάρια
-Λάτρεις του γκουρμέ
-Λάτρεις της σοκολάτας
-Ναρκομανείς
-Οποιονδήποτε με τάσεις αυτοκτονίας













Χάκερ.

Με αφορμή τα σχόλια:

==> Ανώνυμος said:
3 οκτώβριος 2008 11:21 πμ
χαθηκες βρε παλιομαλακα εγω ολα καλα ξεκινησα ειδικοτητα βρηκα σπιτι μαντεψε που κοντα ειναι.που αλλου κοντα στις πουτανες κολητα στην οικοδομη μου εχω μπουρδελο

==> Ανώνυμος said:
3 οκτώβριος 2008 11:25 πμ
τα καταφερα εχω γινει χακερ σου τοχα πει οτι δεν ειναι τιποτα η πληροφορικη δεκα μερες να κατσω να ασχοληθω προγραματιστης θα γινω

έχω να πω: Που είσαι ρε πουτάνα; Που χάθηκες; Έχεις και e-mail τώρα; MSN; Θα σε πάρω τηλέφωνο να μου τα πεις από κοντά. Ξεκίνησες Θεσσαλονίκη ε; Άντε έχουμε να πούμε νέα... Σε φιλώ ζουμερά (κι ας μας παρεξηγήσουν, δεν θα είναι η πρώτη φορά)...

My everyday drama...

Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2008

Αυτό που δεν αντέχεται σε αυτή τη χώρα είναι τα μποτιλιαρίσματα. Αιτία για να κάνει τη ποιότητα ζωής να μοιάζει πάρα πολύ με αυτή της Ελλάδας. Απλώς μία γεύση:

15:08


15:23


16:05


16:58


17:19



17:29


Ένας από τους βασικούς λόγους που σκέφτομαι να αλλάξω δουλειά. Και όποιος πει ότι είναι "βλακείες", ας κοπιάσει ένα πρωινό για ταξιδάκι στη Χάγη.

Ή μήπως να αφήσω το αμάξι; Χμ...

Update: Πριν από λίγο κοίταξα μία έξτρα πληροφορία. Αυτή τη στιγμή στην Ολλανδία υπάρχουν συνολικά 433 χλμ μποτιλιαρίσματος σε 72 διαφορετικά σημεία της Ολλανδίας. Είναι ξεκάθαρο πλέον πως δεν μπορώ να γυρίσω σπίτι γιατί θα μου πάρει πάνω απο 3 ώρες. Χα!