<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/7157270061007061295?origin\x3dhttp://panwapotahxeia.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Writing Performance Feedbacks on a Wednesday Night

Τετάρτη 24 Απριλίου 2013

Ο τύπος όταν σταμάτησαν τα Ξύλινα Σπαθιά, πήρε ένα τροχόσπιτο και εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Χαλκιδική. Με ένα ραδιοφωνάκι και την θάλασσα δίπλα του να του κάνει παρέα. Η φωνή ξυπνάει αναμνήσεις από τα χρόνια που ήμουν έφηβος και όλα ήταν λίγο πιο θολωμένα στο μυαλό μου. Ή μήπως ήταν πιο καθαρά;



Πέρασα όλη τη βραδιά γράφοντας για το πόσο καλά τα πήγε ο τάδε ή ο παραπέρα τους προηγούμενους μήνες στη δουλειά. Με τα δικά μου σχόλια θα κριθεί σε ένα μικρό βαθμό η αυριανή τους μέρα (η Πέμπτη), η καριέρα τους, ο μισθός τους και ίσως άλλα πράγματα που αυτή τη στιγμή δεν φέρνω στο μυαλό. Και με τον ίδιο τρόπο θα κριθώ κι εγώ. Και πάει λέγοντας. Και δεν τελειώνει ποτέ. Σπιράλ σου λέω.

Μέρος της δουλειάς μου είναι να κρίνω ανθρώπους.

In mood for beautifuλ words...

Σάββατο 13 Απριλίου 2013

Αποστασιοποίηση. Το αντίθετο του εγκιβωτισμού. Ισορροπία. Ονειροπαγίδα. Αυτοανάγνωση.

--

Λίγο τώρα, μετά τα τριάντα μου, κατάφερα να καταλάβω τι cult φιγούρα που έκρυβα και μεγάλωνα μέσα μου (παροτρύνω τον αναγνώστη να μη φοβηθεί να χρησιμοποιήσει διαφορετικές προοπτικές ανάγνωσης για αυτό το κείμενο). "Βρέχεις τα πόδια σου στο ποτάμι του χρόνου" πιστεύοντας  λανθασμένα πως οι άνθρωποι γύρω σου είναι όλοι ίδιοι. Φαντάζεσαι ότι οι ευαίσθητες χορδές σας μπορούν να παίξουν μαζί μουσική μα είναι αδύνατον. Δεν κουρδίστηκαν ποτέ μαζί.

Κατάλαβα ότι δεν έχει πολύ κόσμο που μεγάλωσε με τα τραγούδια του Στράτου, της Μπέλλου και με κάτι παλιά χαμένα λαικά που δεν τα παίζει το youtube. Δεν έχει πολύ κόσμο που θεωρεί τη ζεμπεκιά μια αρχέγονη παράδοση. Μια ιεροτελεστία που ταξιδεύει μαζί σου από όταν έμαθες να περπατάς. "Κουλτουριστικά" ο Στράτος δεν είναι η "απόλυτη αλήθεια" που πίστευες. Όχι. Για το κόσμο είναι cult φίλε μου. Και μαζί του γίνεσαι κι εσύ cult.

Η  στιγματίζουσα επαρχιακή κουλτούρα έρχεται με γεωγραφική ιδιαιτερότητα, κάτι που την κάνει απολύτως υποκειμενική. Και σαν παιδί είσαι ανίκανος να την καταλάβεις (πολλοί ενήλικες περνούν την ζωή τους χωρίς να έχουν απολύτως καμία ιδέα). Απλώς της ανοίγεις τη πόρτα όπως θα άνοιγες σε οποιονδήποτε. Γιατί είσαι παιδί. Αμάν αμάν παλικάρι μου τι γίνεται μέσα σου και δεν το ξέρεις. Μέχρι που μια βραδιά καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει ούτε το παραμικρό ίχνος αντικειμενικής οπτικής για όλα αυτά που έχεις χαραγμένα μέσα σου. Και τότε αγαπάς σαν τρελός ξανά ότι πιο λαϊκό έχεις μέσα σου. Εκείνο το "περίεργο". Το "'cult".

Η συνειδητοποίηση της θέσης σου - ή αυτής ενός εκ των κομματιών σου - στον καμβά της κοινωνικής κουλτούρας είναι απερίφραστα απελευθερωτική.

--