"Do you have any plans for tonight?", μου είπε το αφεντικό μου στις 18:30. Τι κι αν είχα dinner κανονισμένο; Σήκωσα το τηλέφωνο και παρήγγειλα πίτσες. Το γραφείο το άφησα στις 21:00. Άλλαξα δύο τρένα και έναν συρμό του μετρό και να 'μαι στο σπίτι. Τα καλωσορίσματά μου στο Γαλλικό μάνατζμεντ...
--
Θα το πω όμως πως το καινούργιο αφεντικό είναι αξιοθαύμαστος τύπος. Απίστευτος γνώστης σε οτιδήποτε έχει να κάνει με ΙΤ και φοβερά μεθοδικός. Από αυτούς που σε εμπνέουν στην καθημερινότητά σου. Να ήταν και γυναίκα... :)
Προχθές εκτελέστηκε στις ΗΠΑ ο Ronnie Lee Gardner, κατηγορούμενος για δύο φόνους που διέπραξε τη δεκαετία του '70. Εκτελέσεις συμβαίνουν συχνά στην πολιτισμένη εκείνη χώρα. Αλλά αυτή είχε κάτι το διαφορετικό:
- Η εκτέλεση έγινε από πέντε τυφεκιοφόρους εθελοντές αστυνομικούς. H τρίτη εκτέλεση δια πυρών από τον 1977. - Ο Gardner είχε καταδικαστεί για τον φόνο ενός δικηγόρου κατά την προσπάθειά του να δραπετέψει από την αίθουσα δικαστηρίου όπου θα δικαζόταν για άλλο φόνο - ενός μπάρμαν - το 1985. - Τα τέσσερα από τα πέντε τουφέκια που κρατούσαν οι εθελοντές αστυνομικοί ήταν γεμάτα. Το ένα παρέμενε άδειο. Με αυτό το τρόπο, κανείς τους δεν θα μπορεί να είναι ποτέ σίγουρος αν πραγματικά συνέβαλε στην εκτέλεση. - Ο εισαγγελέας της Γιούτα Mark Shurtleff χρησιμοποίησε το Twitter για να ανακοινώσει την απόρριψη της τελευταίας έφεσης και την απόφαση άμεσης εκτέλεσης. "May God grant him the mercy he denied his victims," είπε στο Twitter. - Οι συγγενείς του δικηγόρου τον οποίο σκότωσε ο Gardner είχαν ζητήσει να του χαριστεί η ζωή αλλά αυτό δεν είχε γίνει δεκτό από το Αμερικανικό Δικαστήριο της Γιούτα. - Ο Gardner διάλεξε την τελευταία μέρα της ζωής του να δει την τριλογία του άρχοντα των δαχτυλιδιών. Την Τρίτη - πριν προχωρήσει σε 48ωρη νηστεία - έφαγε μπριζόλα, αστακό, μηλόπιτα, παγωτό βανίλια και είπιε μία 7-Up.
--
Σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται προηγμένη, άρθρα σαν και το παραπάνω στηλοθετούνται άοσμα σε κάποια μεγάλη εφημερίδα ή site. Σοκάρουν τον αναγνώστη για δέκα λεπτά, πριν αυτός αναρωτηθεί πότε είδε τελευταία φορά την τριλογία του Τόλκιν περί της παρέας του Φρόντο και το Λέγκολας. Το μεσημεριανό φαγητό φυσικά θα είναι πλούσιο και σήμερα.
Ατάκα του μήνα: εν μέσω αυτοσχεδιαστικής παράστασης σύγχρονου χορού με έξι νεαρές χορεύτριες που καταλήγουν να είναι βρεγμένες στο κέντρο της σκηνής και να τσαλαβουτάνε στα νερά: "Αν κάποιος από σας βλέπει τέχνη, είστε μαλάκες. Εγώ μόνο μουνιά βλέπω."
--
Όποιος είπε ότι το 2010 θα είναι και γαμώ, μάλλον δίκιο είχε.
--
Γενικά δεν ξεχνάω στίχους και ρυθμούς από τραγούδια. Πολύ σπάνια. Φαντάσου πως ένοιωσα όταν ξέχασα τον ρυθμό και (όλους) τους στίχους από ένα τραγούδι που κάποτε - στα χρόνια της ύφεσης - έκανε τις τρίχες μου να σηκώνονται στο άκουσμα. Δεν μπορούσα να το συγχωρήσω στον εαυτό μου για μέρες και όποτε προσπαθούσα ανεπιτυχώς να το ξαναφέρω στο μυαλό με έπιανε μια μανία τυλιγμένη σε λαδόκολλα απογοήτευσης.
Σήμερα όμως το πρωί το θυμήθηκα. Concrete Blonde - Joey σε μια διασκευή πολύ διαφορετική από εκείνη που είχε το CD που είχα αγοράσει στα 16 μου (περισσότερο κιθάρα, ντραμς - περισσότερο ροκ) και είχα λιώσει στο στέρεο του σπιτιού. Τώρα ποστάρεται για να μην ξεχαστεί (και αυτό):
Απίστευτό Σάββατο στη Παραλία. Επαναπροσδιορισμός στον σύμπαν και αναζήτηση των ενοιών της ευτυχίας, της ύπαρξης και της λίμνης. ( :D )
--
Εν μέσω οικονομικών και κοινωνικών κρίσεων, εσωτερικών αναζητήσεων, κατάχρησης ψυχοτρόπων ουσιών και σεξουαλικής κατάπτωσης της κοινωνίας μας, ειδήσεις σαν αυτή δίνουν μια άλλη νότα στη ζωή σου. Επιβεβαιώνοντας πως το cult υπάρχει και δεν έχει πεθάνει στις φτηνές απομιμήσεις τύπου Lady Gaga:
