Ήθελα να γράψω ένα ωραίο ποστ τις τελευταίες μέρες αλλά με παρέσυραν η Μαδρίτη, η Γιρόνα και η Γενεύη. Βάζω στα ηχεία ένα κομμάτι που μου έχει κολλήσει όλη τη βραδιά, βγάζω τα ρούχα, πλένω τα δόντια και πάω να προσποιηθώ ότι κοιμάμαι:
==
So messed up, the world turns grey
All washed up with debts to pay
It's agony, sheer agony
The way your life just fades away
Υπάρχουν δύο αεροδιάδρομοι στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Ο δυτικός, που κατεβαίνει πάνω από τη Περαία, περνάει δίπλα από τον Τρίλοφο και όταν το αεροσκάφος φτάσει στο ύψος της εθνικής χαμηλώνει για να ακουμπήσει μαλακά (ή απότομα - εξαρτάται) στον αεροδιάδρομο.
Υπάρχει όμως και ανατολικός αεροδιάδρομος. Αυτός που περνάει πάνω από την Κατερίνη και φτάνει στη Θεσσαλονίκη από το λιμάνι. Το αεροπλάνο χαμηλώνει δίπλα στα καφέ της παραλιακής και μετά στον Πύργο που έδωσες το πρώτο σου φιλί. Συνεχίζει μετά το Μακεδονία Παλάς και θυμάσαι σαν σήμερα τις βραδιές που ανέβαζες την κούρσα πάνω στο πλακόστρωτο και οδηγούσες πιωμένος με τους φίλους μέχρι το μέγαρο με ανοιχτά τα παράθυρα και τη μουσική στο τέρμα. Και βλέπεις τα φώτα της πολιτείας να είναι ίδια και απαράλλαχτα. Και τον κόκκινο ουρανό των 18 σου, ίδιος με εκείνον που έβλεπες την πρώτη σου φοιτητική νύχτα - που τη πέρασες πάνω στο στρώμα γιατί δεν είχε έρθει ακόμα το κρεβάτι στο σπίτι.
Και θυμάσαι τις αλητείες και τους έρωτες. Τις αλητείες και τους έρωτες. Ότι σε έκανε αυτό που είσαι τώρα. Χαμηλώνεις κι άλλο στη παραλιακή, περνάς το σινεμά και το Λούνα Παρκ και κάτι ανεβαίνει στον λαιμό σου. Το αεροπλάνο κατεβαίνει κι άλλο, αυτή τη φορά στο επίπεδο της θάλασσας, γεγονός που σε μπερδεύει καθώς ήσουν σίγουρος ότι τόση ώρα πετούσες. Και εκεί που τελειώνει το νερό, ακουμπάς μαλακά στο έδαφος με τους άλλους 200 επιβάτες. Άγνωστο όμως αν κι αυτοί έχουν αυτή την υποψία από βούρκωμα στα μάτια.
Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έφτιαξαν τον δυτικό αεροδιάδρομο.
