Κάτω από τη στάθμη της θάλασσας!

Να πω για τη χώρα της μακέτας (Ολλανδία). Όταν ήμουν μικρός με συνέπαιρνε η εικόνα από τις μακέτες στις ταινίες και στο σχολείο. Μικρός όντας, νόμιζα ότι έχει να κάνει με την ομοιότητά του με το σπίτι των playmobil που μου φέρανε τις αρχές του '90. Εκείνο που έφαγε μία ολόκληρη μέρα από εμένα και τον αδερφό μου για να το στήσουμε στο δωμάτιο.

Μεγαλώνοντας είδα τις ανθρωπιστικές ιδιότητες μιας μακέτας. Το πόσο "ιδανική" φτιάχνεται, τον σκοπό κατασκευής της που την περικλείει και τα επί μέρους χαρακτηριστικά της που μένουν ακίνητα και αναλλοίωτα στο χρόνο.

Στην Ολλανδία όλες οι μακέτες γίνονται πραγματικότητα καθημερινά. Αυτές που ο ίδιος ο αρχιτέκτονας παρουσίασε στο τελικό meeting πριν πάρουνε το έργο. Με όλα της τα δέντρα, τους ποδηλατόδρομους (με τους ποδηλάτες), το χρώμα των κτιρίων, τα προσεκτικά τοποθετημένα αυτοκίνητα στους ειδικούς χώρους για παρκάρισμα. Τους ειδικούς κάδους για τα απορρίμματα. Οτιδήποτε έξω απο τα όρια της αισθητικής νομιμότητας που έφερε το σχέδιο περιορίζεται είτε από τους ίδιους τους ανθρώπους, είτε από τον νόμο αυτό καθ' αυτό.

Στην Ελλάδα οι πιο πολλές μακέτες πεθαίνουν στο AutoCad ή πάνω στο νοβοπάν που τις στήσανε. Οι ποδηλάτες δεν ζωντανεύουν ποτέ, οι τοίχοι γεμίζουν συνθήματα για τον ΠΑΟΚ, τον ΟΦΣΠ και τηε 17 Ν. Η κατασκευή παλιώνει στο λεπτό, μέσα σε μερικά χρόνια, πνίγεται από τα αυτοκίνητα και την παρανομία (τα αυθαίρετα πλαστικά μπαλκόνια), βγάζει μαλλιά από τις κεραίες της τηλεόρασης που πετάνε μυριάδες πάνω στις ταράτσες.

Που είναι καλύτερα;

Λάθος ερώτηση. Η ερώτηση είναι: Που ανήκεις;