Κάτω από τη στάθμη της θάλασσας!

Επιστροφή από το Εδιμβούργο σημαίνει και επιστροφή στα posts. Άργησα μεν λίγο παραπάνω αλλά οι τελευταίες μέρες έχουν δραματικά γρήγορους ρυθμούς και έτσι δεν προλαβαίνω να έχω τόσο ελεύθερο χρόνο. Να περιγράψω λίγο το περιβάλλον πριν ξεκινήσω το post. Είναι 00:36, ακούω Μύθο στα FM από τον υπολογιστή του Νούλο και ο Σίμογλου κοιμάται μέσα στο άλλο δωμάτιο γιατί αύριο πρέπει να πάει πρωί για να βγάλει Ολλανδικό ΑΦΜ (εγώ έχω ραντεβού το μεσημέρι). Τα άπλυτα άρχισαν να μαζεύονται και πρέπει να σκεφτώ σοβαρά το πλυντήριο στις κοντινές μέρες.

Λοιπόν, Εδιμβούργο. Πάντα στη ζωή μου έπιανα τον εαυτό μου να έχει δύο (!!) διαφορετικές αντιμετωπίσεις για όλα τα πράγματα που συναντούσε (αυτός είναι και ο κύριος λόγος που πιστεύω ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα - βλέπε διπλή προσωπικότητα ή κάτι τέτοιο). Ο ένας λοιπόν είναι πάντα δυνατός, σπάνια συγκινείται, ακόμα και από συγκεντρώσεις με τέτοιο νόημα όπως αυτή στο Έντι. Ο ορθολογισμός του σπάει κόκκαλα και πολλές φορές τον πιάνω να είναι κυνικά αδιάφορος.

Ο άλλος όμως δεν είναι έτσι. Βλέπει κύκλους να τελειώνουνε, ανθρώπους να απομακρύνονται και δρόμους που χάνονται στο βάθος. Συγκινείται και γίνεται έρμαιο των καταστάσεων. Εξαιρετικά ευαίσθητος και ανέμελα μελαγχολικός. Ποιος όμως από τους δύο πήγε στο Έντι; Γιατί συνήθως ο ένας δεν μιλάει ποτέ με τον άλλον. Δεν ζούνε μαζί στο ίδιο δωμάτιο.

Εκεί είναι που με έκπληξη ανακαλύπτω πλέον ότι αυτοί οι δύο αρχίσανε να πηγαίνουν παντού μαζί. Αρχίσανε να μην γυρνάνε τη πλάτη ο ένας στον άλλον παρά να ενώνουν τις αντιφατικές ματιές τους προς σύγχησή μου. Γι' αυτό και γίνομαι πλέον κι εγώ αντιφατικός. Αρχίζω να μένω με το στόμα ανοιχτό ακούγοντας μόνο και μόνο τον εαυτό μου. "Είναι δυνατόν;", θα πει κανείς. Κι όμως είναι. "Συναισθηματικό κονφούζιο", θα έλεγε κάποιος άλλος. Εγώ; Δεν έχω όνομα. Εγώ αναρωτιέμαι μέσα στη σύγχηση.

Όπως και να έχει όμως, χάρηκα πολύ για όλα όσα είδα στο Έντι, τους ανθρώπους που συνάντησα, τις συζητήσεις που έκανα και τις αναμνήσεις που ζωντάνεψαν. Και τώρα που γράφω αυτό το post, όλα αυτά τα θυμάμαι πάλι με χαρά - χωρίς ίχνος μελαγχολίας.

Όλα τα ευφυολογήματα λένε πως δεν μετράει ο προορισμός του ταξιδιού αλλά η διαδρομή. Δεν νομίζω όμως ότι αυτό είναι 100% σωστό. Η διαδρομή είναι κάτι το μοναχικό. Είναι το πέρασμα του χρόνου. Κατά τη γνώμη μου, αυτό που μετράει τελικά είναι αυτός που κάθεται δίπλα σου σε κάθε στροφή - φίλος, δεσμός, εχθρός. Αυτός με τον οποίο κοιτάς έξω από το παράθυρο... ότι και αν βλέπεις. Και όλοι αυτοί, κάνουν το ταξίδι σημαντικό και ξεχωριστό. Στην υγειά λοιπόν σε όλους όσους ανέβηκαν στο λεοφωρείο μου και με βάλανε στο δικό τους (αν είχα τώρα λίγο ποτό, θα έπινα μια γουλιά - μπαμπά στείλε λεφτά). Σας ευχαριστώ. Έχει όμως κι άλλες στάσεις... ποτέ δεν ξέρεις... :)

Παύση: στον Μύθο έβαλε Πασχαλίδη - Του φθινοπώρου τα φιλιά. Στίχοι:

Φρενάρει ο χρόνος στην σκοπιά

Και 'γω στα μάτια σου τρακάρω

Πόσα ξενύχτια θέλω να ρεφάρω

Του φθινοπώρου τα φιλιά, του φθινοπώρου

Μην ψάχνεις λόγια να το πεις

Δεν θέλει η αγάπη γλωσσοδέτες

Μήτε μαέστρους και συνθέτες

Μια ματιά μονάχα αρκεί, μια ματιά

Η αγάπη θέλει μια αγκαλιά

Λίγο κρασί και ένα ζεστό κρεβάτι

Κι αν θέλεις να θυμάσαι κάτι

Θυμήσου, θυμήσου του φθινοπώρου τα φιλιά

Σαν τον φρουρό μπροστά στην πύλη

Ξάγρυπνος μένω στο πλευρό σου

Μα σαν γελάς μες τ' όνειρό σου

Ξεχνάει ο ήλιος ν' ανατείλει, ξεχνάει

Να σημειώσω την εξαιρετική τελετή αποφοίτησης, το άσπρο μου παπιγιόν και τις υπερβολικές ποσότητες αλκοόλ που καταναλώσαμε; Το πολιτισμικό σοκ του αδερφού μου, το κιλτ του Ματ και το γνωστό κρύο-καταψύκτη του Εδιμβούργου; Και φυσικά το ice-skating (ή καλύτερα την απόπειρά μου). Να κρατήσω όμως και το εξώφυλο της Μαριαλένας και της Λώρα στη Scotsman με τίτλο "Graduation". Άντε και στο Vogue κορίτσια. Και στο National Geographic (χιχιχιχι)...

Και τώρα πάλι πίσω στο Άμστερνταμ. Καινούργιο κεφάλαιο αρχίζει που λέγεται Αναζήτηση σπιτιού. Ο Νούλο λέει ότι είναι το πιο δύσκολο. Εγώ ας βασιστώ στη τύχη μου που με βοηθάει σε όλα εκτός από όταν παίζω χαρτιά... Το επόμενο post το Σαββατοκύριακο με νέα από αυτό το κεφάλαιο.

Οι photos προς τέρψην των οφθαλμών (ήθελα να βάλω λίγότερες αλλά δεν ήξερα ποια να πρωτοδιαλέξω):













Υ.Γ. Γιάννη, Λώρα και Αντώνη ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία. Όπως σας είπα, θα το ανταποδώσουμε...

Υ.Γ. 2 Το post τελείωσε και στον Μύθο παίζει εκείνο το παλιό του Πασχάλη που λέει "Σ'έχω δει κάπου, κάπου σε ξέρω"! Γιατί το έγραψα αυτό τώρα; Γιατί έτσι γουστάρω...

Κατακόρυφη ανάλυση μιας επίσκεψης.

Etienne-Maurice Falconet

Έχεις δει ποτέ άγαλμα να κουνιέται; Κανονικό άγαλμα από μάρμαρο και με τα σημάδια του χρόνου πάνω του. Όχι; Ούτε εγώ μέχρι σήμερα. Μέχρι που συνάντησα στον δεύτερο όροφο του Rijksmuseum το "L'Amour menaçant" του Falconet. Ο θεός έρωτας προσπαθεί να πιάσει ένα βέλος από τη φαρέτρα ενώ κοιτά συνωμοτικά τον συνένοχο για να μην τον μαρτηρήσει. Κάθεσαι κοντά στο αριστερό του χέρι και περπατάς μπροστά από τη ματιά του (δύο σχισμές στο μάρμαρο) μέχρι το δεξί του κοιτώντας τον στα μάτια. Τη στιγμή που φεύγεις από μπροστά του, είσαι σίγουρος ότι θα κουνηθεί. Δεν το περίμενα να μου φέρει τόση συγκίνηση ποτέ ένα άγαλμα. Μαγικό. Η επγραφή του στύλου που κρατάει το άγαλμα είναι ο τίτλος του σημερινού post. "Όποιος και αν είσαι, αυτός είναι ο κύριός σου. Αυτός είναι, ήταν και θα είναι". Ένα αίσθημα παραίτησης στην ανώτερη δύναμη όπως αυτή έχει αποτυπωθεί σε ένα κομμάτι μάρμαρο.


Willem-Claesz Heda

Για όσους η νεκρή φύση δεν ήταν ποτέ το αγαπημένο θέμα ζωγραφικής (όπως εμένα) πρέπει να δούνε τη νεκρή φύση του Heda που βρήκα στο δεύτερο όροφο. Στρίβεις από τη γωνία, πέφτει το μάτι σου στον πίνακα και είσαι απόλυτα σίγουρος ότι είναι κάτι σε 3D που έχει κατασκευαστεί με τη τελευταία λέξη της τεχνολογίας. Ιδιαίτερη προσοχή στο ασημένιο πιάτο που νομίζεις ότι προεξέχει απο την εικόνα. Στην αντανάκλαση που πέφτει πάνω στο ποτήρι και στη κανάτα. Το τραπεζομάντηλο με τις πτυχές του. Δεν είμαι κανένας ειδικός στη ζωγραφική αλλά δεν χρειάζεται να είσαι για να μείνεις με το στόμα ανοιχτό. Η φωτογραφία που παραθέτω δεν μπορεί να περιγράψει αυτό που είδα.

Rembrandt Harmenszoon van Rijn

Ακούς συχνά για πολλούς διάσημους ζωγράφους και για το τι είναι διάσημος ο καθένας. Ο Van Gogh για το περίεργο στυλ και τα χρώματα. Ο El Greco για τον κυβισμό του. Ο Νταλί για τη λεπτομέρειά του. Λεπτομέρειες που έχει κανείς ακούσει πολλές φορές αλλά δεν τις θυμάται. Το θέμα είναι ότι αν δεις τους πίνακες του Ρέμπραντ δεν χρειάζεται να καταλάβεις γιατί είναι γνωστός. Είναι το φως. Αν δεις από κοντά το "The Night Watch" δεν σε συγκλονίζει. Αρκεί να κάνεις 5 βήματα πίσω για να καταλάβεις τι συμβαίνει. Οι δύο κύριοι στο κέντρο της εικόνας γίνονται αξιπρόσεκτα ξεχωριστοί. Διαφέρουν. Λάμπουν. Είναι έτοιμοι να ξεπηδήσουν από το ξύλινο πλαίσιο και να αρχίσουν τη πορεία που έχει αποτυπωθεί στο πίνακα. Επιπλέον στοιχείο: ο πίνακας έχει δύο φορές το ύψος ενός κοινού ανθρώπου.


Και μάλλον θα αργήσω λίγο να γράψω καινούργιο post καθώς αύριο πάμε Εδιμβούργο με τον αδερφό. Partying is about to begin...

Ας γράψουμε και ένα κανονικό post πια! Φτάνει με τα σύντομα. Και φώτο αυτή τη φορά. Οι μέρες στο Άμστερνταμ περνούν σαν να είμαστε σε διακοπές πλέον. Χθες η βραδιά είχε clubbing και καταλήξαμε στο Paradiso. Φτάσαμε κατά τις 12:00 και ήταν άδειο αλλά στις 01:00 είχει περίπου 500 άτομα μέσα να χορεύουν σαν τρελοί. Έτσι έτσι.

Σήμερα, έκθεση του Andy Warhol στο μουσείο μοντέρνας τέχνης του Άμστερνταμ (Stedelijk) με τον αδερφό μου και τον Θανάση. Παρ' επιπτόντως, η πόλη είναι στολισμένη ήδη και παίρνει άλλον αέρα. Τεσπα, η έκθεση ήταν αρκετά καλή (με θέμα τα βίντεο και τις ταινίες του Warhol - τη σχέση του με το γυαλί) αν και καταλήξαμε στη γνωστή συζήτηση του "τι είναι τέχνη", δηλαδή δεν του άρεσε και τόσο. Ε, δεν το τράβηξα κι εγώ μέχρι το τέλος που ήθελα να κάτσω αλλά τι να κάνω! Δημοκρατία έχουμε. Το Silver Factory όμως μοιάζει πολύ σε μερικές σκέψεις μου. Μήπως να βρω έναν όροφο;

Αλλά το κέρδος της ημέρας δεν ήταν εκεί. Κάτω ακριβώς από τον όροφο που ήταν τα βίντεο και οι ταινίες του Warhol υπήρχε μία έκθεση με διάφορους σύγχρονους καλλιτέχνες με τον τίτλο "Scenes and Traces". Εκεί είδα ένα φιλμ. Και δύο ονόματα, Marina Abramovic και Ulai. Απλά εντυπωσιακό. Απλά ξεχωριστό. Καινούργιο. Πρέπει να δω δουλειές για να σας πω περισσότερα. Αλλά μου άρεσε πάρα πολύ. Ένα πράγμα θα πάρω μόνο από το Wikipedia για να σας δώσω μία ιδέα:

In her first performance Abramović explored elements of ritual and gesture. Making use of ten knives and two tape recorders, the artist played the Russian game in which rhythmic knife jabs are aimed between the splayed fingers of her hand. Each time she cut herself, she would pick up a new knife from the row of ten she had set up, and recorded the operation.

After cutting herself ten times, she replayed the tape, listened to the sounds, and tried to repeat the same movements, attempting to replicate the mistakes, merging together past and present. She set out to explore the physical and mental limitations of the body – the pain and the sounds of the stabbing, the double sounds from the history and from the replication. With this piece, Abramovic began to consider the state of consciousness of the performer. “Once you enter into the performance state you can push your body to do things you absolutely could never normally do.”

Αναζήτηση για περαιτέρω υλικό τις επόμενες μέρες. Μένει και στο Άμστερνταμ!



Και επιλεγμένες φώτο της ημέρας:

Με πήρανε.

:)

Junior Consultant it is...!

Πάω για μπύρες...

Στις 12:30 η πτήση ΟΑ 151 από Αθήνα προσγειώθηκε στο Άμστερνταμ με δύο επιβάτες απο τους οποίους ο ένας ήταν κίτρινος από τη φοβία του για τα αεροπλάνα που ανακάλυψε πάνω στον αέρα και ο άλλος κουβαλούσε μια τεράστια βαλίτσα με διαστημικό χρώμα. Baggage reclaim και πολλά βελάκια! Τρένο, σε 15 λεπτά είμαστε στον κεντρικό σταθμό των τρένων;

-Τι λες να περπατήσουμε;
-Ε και δεν περπατάμε!

Γυρίσαμε όλο το κέντρο του Άμστερνταμ με τα πόδια και σέρνοντας δύο τεράστες βαλίτσες. Όσπου φτάσαμε στο Leijeplein (από εκεί ξέρω πως να πάω στο σπίτι του Θανάση). Ντουζάκι, κάποια μέιλ που έπρεπε να φύγουνε και ο αδερφός μου ξερός στο κρεβάτι. Απόψε για γεύμα στου Δημήτρη όπου θα είναι και η Έκε (the Edinburgh society lives in Amsterdam).

Ο τίτλος τους blog άλλαξε. Είμαστε πλέον, κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Και βυθιζόμαστε. Sink down.

Δύο μέρες για τη συνέντευξη.

:)

...για μια ακόμη φορά. Αυτή τη φορά με παρέα, για άλλο προορισμό και χωρίς εισητήριο επιστροφής.

Χμ, το παλιό ύφος ξανά. Ε δεν πειράζει, τώρα απογειωνόμαστε. Και τώρα ταιριάζει πιο πολύ το κομμάτι με το οποίο έκλεισε το προηγούμενο blog. JC Chasez η αρχική εκτέλεση, μακάρι να είχα χρόνο να περάσω και το mp3 για να το ακούσετε.

All my bages are packed
im ready to go
im stading here outside your door
i hate to wake you up to say goodbye
but the dawn is breaking this early morn
the taxi is waiting
is blowing his horn
already im so lonesome i could die

So kiss me and smile for me
tell me that you wait for me
hold me like you never let me go
im leaving on a jet plane
dont know when i'll be back again
oh babe i hate to go
i hate to go

Thers so many times i let you down
thers so many times i playd around
but now you know that they dont mean a thing
every place i go i think of you
every song i sing i sing for you
when i come back i'll wear your weding ring

So kiss me and smile for me
tell me that you wait for me
hold me like you never let me go
I'm leaving on a jet plain
dont know when i'll be back again
ho babe i hate to go
I hate to go

Now the time has come to leave you
one more time i let me kiss you
close your eyes
and i will be on my way
dream about the day to come
but i wont have to live alone
about the time when i wont have to say

So kiss me and smile for me
tell me that you wait for me
hold me like you never let me go
cos' im leaving on a jet plain
dont know when i'll be back again
ho babe i hate to go

Cos' im leaving on a jet plain
dont know when i'll be back again
ho babe i hate to go

I'm leaving on jet plain
I'm leaving on jet plain
I'm leaving on jet plain
I'm hate to go

I'm leaving on jet plain
I'm leaving on jet plain
I'm leaving on jet plain
I hate to go

I'm leaving on jet plain
I'm leaving on jet plain
I'm leaving on jet plain
I hate to go.....

Οκ. Λίγο μουντό. Αλλά κι εγώ φεύγω με ένα jet plain. Ψέματα να πω; Το "I hate to go" ίσως να μην έχει θέση τώρα...

...πόλης; Ναι είναι αλήθεια. Τη Δευτέρα θα είμαι στο Άμστερνταμ. Ο αρχικός φόβος και η αβεβαιώτητα έχουν γίνει προσμονή. Σίγουρα δύσκολη αρχή αλλά με τίποτα όσο δύσκολη ήταν αυτή στο Εδιμβούργο. Για πάααρα πολούς λόγους!

...διάθεσης; Ναι και αυτό είναι αλήθεια. Εξ ου και οι χρωματιστές κυλίδες στο background του blog. Μιλούσε με τον Θανάση και μου λέει: "Ρε μαλάκα το άλλο background με τα ρολόγια ταιριάζει πιο πολύ στο τρόπο που γράφεις". Ναι το ξέρω. Γι αυτό το άλλαξα! Γιατί δεν θα γράφω έτσι όπως έγραφα. Αυτά αλλού.

...μουσικής; Μπα δεν νομίζω! Ακόμη Θανάσης και Μάλαμας στα ακουστικά (μαζί με Ζερβουδάκη που έχει γράψει κάτι θεϊκά κομμάτια στο τελευταίο CD). Μέχρι να αρχίσω να μαζεύω τις συλλογές του Tiesto και του Pol Van Dyke (αν γράφεται έτσι). Λες; Ποτέ δεν ξέρεις. (Some of us, we know!).

...ζωής; Ε ναι. Αφού τώρα γινόμαστε εργαζόμενοι άνθρωποι! Αρχίζουμε να παράγουμε και παύουμε να ζούμε σαν παράσιτα! Αυτό μου αρέσει. Τη θέλω αυτή την αλλαγή πολύ.

...ντυσίματος; Εκεί να δεις αλλαγή. Κουστούμια, επίσημα παπούτσια με σκληρό τακούνι, γραβάτες, πουκάμισα. Από όλα αυτά, έχω μόνο από ένα ως τώρα. Για το μέλλον μιλάω! Αλλά το βράδυ βρυκόλακας! Με σκισμένα τζιν και τρύπια μπλουζάκια!

...επιπέδου έκφρασης; Ναι ναι! Δεν μπορώ να το εξηγήσω τώρα αλλά θα φανεί.

...ύφους; Χμμμ. Το σκέφτηκα να το γυρίσω σε αυτό της παραπλανητικής σοβαροφάνειας αλλά δεν μου βγαίνει ρε γαμώτο. Λες να το προσπαθήσω; Θα δω. Αν μου βγει, θα το κάνω.

...σπιτιού; Θέλω ένα ΤΕΛΕΙΟ σπίτι! Γίνεται; Είναι ο στόχος #2 μετά τη δουλειά! Ένα τέλειο σπίτι. Σίμογλου, ετοιμάσου για συγκατοίκηση.

...γενειάδας; Αν με βάλουν να ξυριστώ θα στενοχωρηθώ. Πάρα πολύ όμως! Μηηηηηη!

...blog; Ναι. Αν και δεν έχει φτάσει ακόμη στη τελική του μορφή, όλα θα γίνουν με τον καιρό. Καλή αρχή.

##

Πήγα στους Μπλε χθες το βράδυ στο Καπνομάγαζο στο Δοξάτο. Τέλεια! Απλά τέλεια! Όποιος δεν έχει δει την Τζώρτζια επί σκηνής, χάνει. Η τύπισσα είναι τρέλα! (Καλά και η Τσάτσου τρέλα ήταν αλλά αυτή είναι λίγο διαφορετική τρέλα. Τα αστεία της είναι κρύα όμως). Αποκορύφωση της βραδειάς η εκτέλεση του "Ξέρω Γιατί¨μετά από απαίτηση της παρέας μας. Από το CD "Μπλε" που ποτέ μα ποτέ δεν θα βαρεθώ να ακούω από το πρώτο τραγούδι μέχρι το τελευταίο.

Συζήτηση μετά το τέλος της συναυλίας με την ψυχή του συγκροτήματος, τον Γιώργο Παπαποστόλου και τη Τζώρτζια:


Εγώ: Παιδιά συγχαρητήρια. Ήσασταν απίστευτοι. Πρώτοι φορά σας βλέπω.
Γ.Π.: Ευχαριστώ πολύ. Να 'σαι καλά.
Εγώ: Ξέρεις, το "Μπλε" με μεγάλωσε στην εφηβεία μου.
Γ.Π.: Ναι; Χαίρομαι πολύ που το ακούω.
Εγώ: Είστε και η τελευταία μου συναυλία πριν φύγω και τη χάρηκα πάρα πολύ.
Τ.: Γιατί που πας;
Εγώ: Στο Άμστερνταμ.
Τ.: Α! Για σπουδές;
Εγώ: Όχι για δουλειά.
Τ.: Να περάσεις καλά! Όλα να σου έρθουν καλά.
Εγώ: Ευχαριστώ πάρα πολύ. Να είστε καλά!

Πρέπει να μεγάλώσει λίγο το μήκος του blog.

Γράφω...

Γράφω...

Γράφω...

Γράφω...


1.2.3.

Αφού μας έγινε το blogging συνήθεια, ας ξεκινήσουμε και ακόμη ενα. Δοκιμαστικό post για να δω πως φαίνεται το layout. Συνεχίζω να γράφω βλακείες για να γεμίσω μερικές σειρές ακόμα. Ένα δύο τρία...