@ Geneva
Πέμπτη 7 Απριλίου 2011Ένας λόγος για τον οποίο δεν ταιριάζω εγώ σε corporate επαγγέλματα.
Στο νέο πρότζεκτ που δουλεύω ο κόσμος βασίζει την μισή του μέρα στην πολιτική. Από δουλειά δεν τρελαινόμαστε και πολύ. Politcal issues. Political discussions. Και ατελείωτες συζητήσεις για το πως πρέπει να φέρεσαι σε αυτόν τον τύπο, πως πρέπει να φέρεσαι στον πελάτη, ποιες λέξεις να χρησιμοποιήσεις στον λόγο σου (γραπτό και προφορικό). Και μάλιστα τα συζητάνε οι τύποι που δεν έχουν ιδέα για το τι θα πει πολιτική εναρμόνηση καθώς εκτός από επιδέξιος πρέπει να έχεις και ταλέντο. Και κανένας από την ομάδα μου δεν έχει (ένα plus στους Ολλανδούς επαγγελματίες που έχω γνωρίσει μέχρι τώρα).
Στην ουσία στον κόσμο των επιχειρήσεων ή political ιδέα έχει να κάνει με τις αναπαραγωγές των ανθρώπινων συναισθημάτων στον εργασιακό χώρο. «Αυτόν τον πάω», «Αυτός είναι ξινός», «Αυτός δεν πάει αυτόν οπότε δεν πρέπει να τους βάζουμε μαζί στον ίδιο δωμάτιο», «Ας έχω τον νου με σε αυτόν».
Στον τωρινό μου πελάτη συνεργαζόμασατε με μια ομάδα στον Άγιο Μαυρίκιο όπου δουλεύουν η Varsha και η Zareen, οι οποίες μισιούνται. Και όχι μόνο το ξέρουν οι δυό τους. Το ξέρει και όλη η onshore ομάδα. Και όχι μόνο το ξέρει η ομάδα. Το κάνει και θέμα σε κάθε συζήτηση που υπάρχει, αντί να μην ασχολείται με αυτό. Και παραπονιούνται. Και κατηγορούν. Και κουβαλάνε κόμπλεξ. Και όλα τα λοιπά...
Τεσπα, για να καταλήξω. Εγώ δεν είμαι corporate γιατί στο γεύμα που οι δύο μάνατζερ και ο free lancer έθαβαν τις δύο κοπέλες, εγώ το μόνο που σκεφτόμουν είναι ότι τα ονόματά τους σημαίνουν «βροχή» και «χρυσός» αντίστοιχα.
--
Στο πρότζεκτ είμαστε ένας Ισπανός, ένας Ιταλός, ένας Γερμανός κι εγώ. Και είναι αστείο το πόσο στερεοτυπικά φανερές είναι οι διαφορές μας.
--
3 φώτο από τη Γενεύη:
