<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/7157270061007061295?origin\x3dhttp://panwapotahxeia.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

My hands were clenched in fists of rage (19)...

Σάββατο 28 Ιουνίου 2008



Did you write the book of love,
And do you have faith in God above,
If the Bible tells you so?
Do you believe in rock ’n roll,
Can music save your mortal soul,
And can you teach me how to dance real slow?

NGC 4676

Παρασκευή 27 Ιουνίου 2008

Είναι κάτι άνθρωποι που χαμογελούνε όλη τους τη ζωή. Όχι επειδή βρίσκουν κάτι αστείο. Μα ούτε και από ψεύτικη ευγένεια. Απλώς περνούν τη ζωή τους χαμογελόντας. Και το βλέπεις ξεκάθαρα από το τόξο που έχουν κάνει οι ρυτίδες δίπλα από τα μάτια τους. Σαν κόσμημα. Όταν φτάντουν πάνω από τα 40, έχεις την εντύπωση ότι το χαμογελαστό πρόσωπο είναι και το φυσιολογικό τους.

Πολύ εύστοχα ο Τζιοβάνι σήμερα είπε ότι είμαστε: "επαγγελματίες τσιγγάνοι". Να τι θα λέω όταν με ρωτάνε τι δουλειά κάνω. Επαγγελματίας τσιγγάνος...

Και ένα άρθρο για τη πιο ερωτική διαστημική ιστορία που έχω διαβάσει ποτέ.

Και αν δεν βαριέσαι, τσέκαρε και το blog της Kelly Johnson που έχω στα αγαπημένα.

Και άκου και ένα ψιλοαρωστημένο της PJ Harvey (Rid of me):



Lyrics:

Tie yourself to me
No one else
No, youre not rid of me
Hmm youre not rid of me

Night and day I breathe
Ah hah ay
Hey, youre not rid of me
Yeah, youre not rid of me
Yeah, youre not rid of me
Yeah, youre not rid of me

I beg you, my darling
Dont leave me, Im hurting

Lick my legs Im on fire
Lick my legs of desire

Ill tie your legs
Keep you against my chest
Oh, youre not rid of me
Yeah, youre not rid of me
Ill make you lick my injuries
Im gonna twist your head off, see

Till you say dont you wish you never never met her?
Dont you dont you wish you never never met her?
Dont you dont you wish you never never met her?
Dont you dont you wish you never never met her?

I beg you my darling
Dont leave me, Im hurting
Big lonely above everything
Above everyday, Im hurting

Lick my legs, Im on fire
Lick my legs of desire
Lick my legs, Im on fire
Lick my legs of desire

Yeah, youre not rid of me
Yeah, youre not rid of me
Ill make you lick my injuries
Im gonna twist your head off, see

Till you say dont you wish you never never met her
Dont you dont you wish you never never met her
Dont you dont you wish you never never met her
Dont you dont you wish you never never met her

Dont you dont you wish you never never met her
(lick my legs Im on fire)
Dont you dont you wish you never never met her
(lick my legs of desire)
Dont you dont you wish you never never met her
(lick my legs Im on fire)
Dont you dont you wish you never never met her
(lick my legs of desire)
Dont you dont you wish you never never met her
(lick my legs Im on fire)
Dont you dont you wish you never never met her
(lick my legs of desire)
Dont you dont you wish you never never met her
(lick my legs Im on fire)
Dont you dont you wish you never never met her
(lick my legs of desire)

Lick my legs Im on fire
Lick my legs of desire
Lick my legs Im on fire
Lick my legs of desire

Και ας ετοιμαστώ για έξω...

Suppressed idleness.

Τρίτη 24 Ιουνίου 2008

Με κάποιους ανθρώπους, ότι και να γίνει, πάντα θα βρίσκεσαι και θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Και θα περνάς καλά. Όπως τότε. Kαι όπως πάντα.








Άπνοια σήμερα στα λιμάνια της Accenture...

4 years later.

Τετάρτη 18 Ιουνίου 2008

Και ποιος δεν θυμάται τι έγινε το Ιούνιο πριν από 4 χρόνια; Για το Euro μιλάω και για εκείνη τη τρέλα που ζήσαμε τότε όλοι μας. Κι εδώ που το συζητάμε, το "4 χρόνια" ακούγεται εδώ και μέρες πάρα πολύ μακρινό. Αλλά περάσανε. 4. Χρόνια. Ουφ!

Τέσσερα χρόνια μετά η Ελλάδα παίζει με τη Ρωσία για το δεύτερο παιχνίδι του ομίλου στο Euro της Αυστρίας και της Ελβετίας. Η Ελλάδα θα χάσει στο Σάλτζμπουργκ 1-0 από λάθος του Νικοπολίδη στο δεύτερο ημίχρονο αλλά εμείς θα τραγουδάμε μέχρι να μην έχουμε φωνή. Χίλια χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο απο το Άμστερνταμ και φτάσαμε, στη πόλη με το "Κάστρο από αλάτι" και στα σκηνικά της ταινίας "Η Μελωδία της Ευτυχίας".

Προς τέρψην:














Εεεεε. Ελλαδάρα. Έχω τρέλα...

A morning in Salzburg.

Παρασκευή 13 Ιουνίου 2008

Και με βρήκε το πρωινό της Παρασκευής σε ένα καφέ στο κέντρο του Σάλτσμπουργκ. Με το laptop ανοιχτό στο τραπέζι, ένα Earl Grey στο πλάι και το μηνυματάκι "Working from home" στο MSN.

Μετά από 9 ώρες ταξίδι, από τις οποίες οδηγούσα τις 6, σύνολο από 989 χιλιόμετρα και περίπου 60 λίτρα πετρέλαιο καμένα στο Polo (που τραβούσε με 150+ στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής και με 5 άτομα στο αμάξι), φτάσαμε στο Fancamp του Salzburg, δίπλα ακριβώς στο γήπεδο όπου θα γίνει ο αγώνας αύριο.

Για εκεί είχαμε κλείσει το dorm (των 8 ατόμων), το οποίο δεν μας εντυπωσίασε (καθώς έμοιαζε περισσότερο με θάλαμο μονάδας στον Έβρο παρά με υπνοδωμάτιο). Οι άλλοι αποφασίσανε πως θα πάνε να ψάξουν για hostel μήπως βρούμε καλύτερο. Εγώ αποφάσισα να πιω τσάι.

Τα μάτια μου όμως κλείνουν. Και το τσάι έχει πάψει να κάνει δουλειά από καιρό. Ήρθε η ώρα για ένα καφέ. Καλημέρα. :)

Υ.Γ. Μια απορία ρε παιδιά. Αυτόν τον Κουλούρη που βάφει τα μάτια σαν Drag queen γιατί δεν τον έχουν πάρει με τις ντομάτες ακόμα;

Thinks I don't like.

Τρίτη 10 Ιουνίου 2008

Όταν τη πατήσεις και δεν σου αρέσει, απλώς πες ότι δεν σου άρεσε και κόψε τις βλακείες. Γιατί με τον εγωισμό δεν κερδίζει κανείς. Μη προσπαθείς να με πείσεις ότι είσαι και ευχαριστημένος από πάνω. Αφού το βλέπω ότι δεν είσαι. Ουφ!

--

Φίλε συγχαρητήρια ρε. Ξέρω ότι δεν διαβάζεις το blog αλλά εμένα μου αρέσει να κρατάω αρχείο. Όλα να πάνε καλά σου εύχομαι! Θα τα πούμε και από κοντά. ;)

--

Ο μικρός Όλιβερ όταν ήταν μικρός (μέχρι τα 5) ήθελε να γίνει ο επόμενος Κολόμβος. Από τα 5 και μετά ήθελε να γίνει CEO. Θεέ μου! Τι χώρα είναι αυτή; Αχ!

Sex and The City.

Δευτέρα 9 Ιουνίου 2008

Ίσως η πιο αστεία περιγραφή ταινίας που έχω διαβάσει (από αθλητικό δημοσιογράφο παρακαλώ για το Sex and the City):

Πόσες πιθανότητες έχεις να πας σε έναν κινηματογράφο που παίζει «Ράμπο» και να δεις μια παρέα από γκόμενες να παρακολουθεί τον Σταλόνε να κάνει μαγκιές; Οσες έχεις να πας στο σινεμά για να δεις το «Sex and the City» και να δεις μια παρέα από μπάκουρους να βλέπουν την ταινία. Στα 50 χρόνια που βλέπω σινεμά δεν έχω ξαναδεί τέτοια γκομενοθύελλα να βλέπει έργο. Η αναλογία γυναίκες – άνδρες πρέπει να ήταν 10:1 και αυτοί που είχαν πάει σινεμά ήταν είτε σούπερ καψούρηδες στα πρώτα μέλια, είτε βετεράνοι–σύζυγοι χαζεμένοι από την παντόφλα, είτε τυπάδες που είχαν ακολουθήσει τη δικιά τους στο σινεμά από υστεροβουλία. «Τώρα γιατί μουρμουράς, αγάπη μου, ότι έχω στηθεί μπροστά στην τηλεόραση και βλέπω ποδόσφαιρο; Γιατί, εγώ δεν σου κάνω τα χατίρια; Θυμάσαι την προηγούμενη εβδομάδα που είχαμε πάει σε εκείνη την ταινία με τις τέσσερις γκόμενες;»

Για το έργο πρέπει να πω ότι είναι η ονείρωξη της κάθε γυναίκας. Τέσσερις τρελαμένες Νεοϋορκέζες, αδύνατες, χεσμένες στο χρήμα, που η μία δουλεύει ατζέντης, η άλλη δημοσιογράφα σε περιοδικό μόδας, η τρίτη είναι δικηγόρα και η τέταρτη κοπρίτης που ασχολείται με την υγιεινή διατροφή και το τζόκινγκ. Απασες σαν βασική ασχολία έχουν να ψωνίζουν σινιέ ρούχα και να διώχνουν και να ξαναφέρνουν τους τρεις χαλβάδες που υποτίθεται ότι είναι οι γκόμενοί τους. Οι Ελληνίδες γκόμενες μέσα στο σινεμά σε κατάσταση αλλοφροσύνης. «Ετσι θέλουμε να γίνουμε όλες μας όταν μεγαλώσουμε». Τις άκουγα να χασκογελάνε και να φωνάζουνε γύρω μου και ένιωθα σαν μαύρος σε τελετή της Κου Κλουξ Κλαν στον Μισισιπή. Τέλος πάντων, έφυγα ζωντανός από το σινεμά και σπίτι είπα να βάλω μια ταινία αντρουά, να έρθω στα ίσα μου. Διάλεξα μια μαϊμού έκδοση της «Μεγάλης Σιωπής».

Από τον Α. Πανούτσο.

Beatiful weekends.

Έφυγε και αυτό το Σαββατοκύριακο. Και πάει. Αλλά ήταν όμορφο. Από τα πιο όμορφα στην Ολλανδία. Χαλάρωσα λίγο. Δεν ξέρω γιατί. Απλώς χαλάρωσα.

Βλέπεις, τους τελευταίους 6 μήνες κάνω σπριντ για πρωταθλητές. Δεν θυμάμαι ποτέ να έπρεπε να προσαρμοστώ τόσο γρήγορα σε τόσα διαφορετικά (και σημαντικά) πράγματα ταυτοχρόνως. Και χρόνος μηδέν. Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν μου λείπει η ποσότητα του χρόνου. Μου λείπει η ποιότητά του. Δεν ξέρω τι άλλαξε αυτό το Σαββατοκύριακο. Χαλάρωσα παραπάνω από το συνηθισμένο. Βρήκα λίγο "ποιότητα χρόνου". Βρήκα λίγο μουσική.

Αποτέλεσμα, (ούτε εγώ) δεν θέλω να πάω στη δουλειά αύριο. :)

Έμαθα και ένα άσχημο το Σάββατο το βράδυ που με στενοχώρησε λίγο. Αλλά πάντα ελπίζω τα καλύτερα για τους καλούς ανθρώπους. Κι εδώ έτσι. Με πείραξε όμως που δεν μπορούσα να είμαι εκεί να πιούμε ένα ποτηράκι. Από εκείνα τα παλιά, τα δικά μας. Ναι, με πείραξε.

Μου προτείνανε προχθές να πάω για ένα χρόνο στη Ρωσία, κάπου σε μια βιομηχανική πόλη 5 ώρες στα Νότια της Μόσχας. "Ένα χρόνο θα περάσεις και κάθε δύο εβδομάδες θα έρχεσαι για μία εβδομάδα στην Ολλανδία. Παραπάνω λεφτά. Ωραία ευκαιρία καριέρας.". Πάλι αυτές οι καριέρες! Πφφφ! Όχι ευχαριστώ. Ένας από τους κανόνες που μου είχε εμπνεύσει ένας "φίλος" είναι ότι πρέπει να δίνεις τουλάχιστον ένα χρόνο στις μεγάλες καταστάσεις. Σε μια δουλειά, σε μια πόλη. Κι εγώ έχω ακόμα πολύ μπροστά μου.

Y.Γ. Συγχαρητήρια και στη Μαιρούλα για το show της Παρασκευής. Εσύ κορίτσι μου δεν είσαι για τους beginners. Άσε που αυτές οι βόρειες είναι πολύ φεμινίστριες για τέτοια πράγματα. Για αυτούς τους χωρούς πρέπει να έχεις εκείνο το περίεργο βλέμμα του "παίζεις με τη φωτιά μικρέ Σουλτάνε και μπορώ να σε κάψω ότι ώρα θέλω". Και αν δεν έχεις μεγαλώσει κάπου πιο κοντά στον ισημερινό... δύσκολα...

Υ.Γ. 1 Καλό κουράγιο και εκεί στη Θεσσαλονίκη που περνάνε τα βράδια τους πάνω από τον υπολογιστή. Να τρώτε φρούτα και σοκολάτες. (Αλλά ας μην το παρακάνουμε) :P

Down Under.

Πέμπτη 5 Ιουνίου 2008

Είναι κάτι μέρες που ένα στιχάκι σου κολάει στο μυαλό και δεν μπορεί να φύγει. Ξυπνάς με αυτό. Κοιμάσαι με αυτό. Το ψιθυρίζεις στο αμάξι.

Το σπίτι τρέχει ή το τρένο;
Ή μήπως έτρεχε το βράδυ;

Και ξέχασα και τα ακουστικά στο σπίτι σήμερα και δεν έχει μουσική στο γραφείο. :(

The questions run too deep.

Τετάρτη 4 Ιουνίου 2008

Φοράς ένα κοστούμι και ξαφνικά γίνεσαι ένα ευϋπόληπτος πολίτης. Σε κοιτάνε διαφορετικά, σου μιλάνε διαφορετικά, σου συμπεριφέρονται διαφορετικά. Στις ρεσεψιόν σου χαμογελάνε και οι μπάτσοι σε σταματάνε και δεν σου κάνουν αλκοτέστ. Ο τύπος στη καντίνα σε φωνάζει "κύριο" και οι καλοντυμένες γκόμενες καταδέχονται να τους ανοίξεις τη πόρτα. Βρίσκεις τραπέζι πιο γρήγορα στα εστιατόρια και τα οι μαύροι δεν σε πλησιάζουν για να σου πουλήσουν τη πραμάτια του.

Μόνο και μόνο επειδή φοράς ένα κοστούμι και ένα πουκάμισο με ένα ζευγάρι καλά παπούτσια. Όλα αλλάζουν. Σοβαρεύουν. Αναπνέεις στη λογική.



When I was young,
it seemed that life was so wonderful,
a miracle, oh it was beautiful, magical.

And all the birds in the trees,
well they’d be singing so happily,
joyfully, playfully watching me.

But then they send me away
to teach me how to be sensible,
logical, responsible, practical.

And they showed me a world
where I could be so dependable,
clinical, intellectual, cynical.

There are times
when all the world’s asleep,
the questions run too deep
for such a simple man.

Won’t you please,
please tell me what we’ve learned
I know it sounds absurd
but please tell me who I am.

Now watch what you say
or they’ll be calling you a radical,
liberal, fanatical, criminal.

Won’t you sign up your name,
we’d like to feel you’re
acceptable, respectable, presentable, a vegetable!

At night,
when all the world’s asleep,
the questions run so deep
for such a simple man.

Won’t you please,
please tell me what we’ve learned
I know it sounds absurd
but please tell me who I am.

Υ.Γ. Αρχίζει να φεύγει το κρύωμα.

Υ.Γ. 1 Θανάση σήμερα έχουμε καθάρισμα.

The Big Friendly Giant.

Δευτέρα 2 Ιουνίου 2008

Και που να το φανταστεί κανείς ότι ο ΜΦΓ είναι τόσο διάσημο βιβλίο ε; Σε συζήτηση περί συγγραφέων και λογοτεχνίας προχθές, όλοι (Ολλανδοί, Νορβηγοί και Έλληνες) ξέρανε τον ΜΦΓ του Ρόαλντ Νταλ. Κάποιοι είχανε ακούσει τον Μπόρχες, μερικοί ξέρανε τον Μάρκεζ, αλλά τον Ρόαλντα Νταλ όλοι!

-Αυτή είναι μόνο μια κούτσικη μικρή μπουκίτσα, είπε ο ΜΦΓ. Έχει εσείς άλλο απ' αυτό το πεντανοστιμότατο κλεπτινομεζέ στο ντουλάπι σας, Μεγαλειώδη;


Το τέλειωσα προχθές. Δεν είχε πάνω μου την επίδραση που θα είχε σε ένα 10χρονο αλλά και πάλι με εντυπωσίασε.

-Αλλά κι έτσι ακόμα, είπε υπερασπίζοντας τη ράτσα της, νομίζω ότι είναι απαράδεκτο που εκείνοι οι βρωμογίγαντες πηγαίνουν κάθε βράδυ και τρώνε ανθρώπους. Οι άνθρωποι δεν τους έχουν βλάψει ποτέ.
-Αυτό λέει και το μικρό γουρουνάκι κάθε μέρα, απάντησε ο ΜΦΓ. Λέει, "εγώ ποτέ δεν έχω βλάψει άνθρωπο, τότε γιατί αυτός με τρώει;".
-Ποπό, είπε η Σόφη.
-Οι άνθρωποι κάνει κανόνες που να τους βολεύει, συνέχισε ο ΜΦΓ. Αλλά οι κανόνες που κάνει αυτοί δε βολεύει τα μικρά γουρουνάκια. Ακριβός ή φθηνός;
-Ακριβώς, είπε η Σόφη.
-Οι γίγαντες επίσης κάνει κανόνες. Οι κανόνες τους δεν βολεύει τους ανθρώπους. Όλοι κάνει τους δικούς τους κανόνες για να βολεύει τους εαυτούς τους.


Και κάποιος μου είπε ότι και οι ιστορίες για ενηλίκους του Νταλ είναι πολύ μα πολύ ωραίες. Στα υπ' όψιν.

Στα ακουστικά: Οι Ντομάτες - Μ. Πασχαλίδης