Κάτω από τη στάθμη της θάλασσας!

Για πρώτη φορά, το πρωί των Χριστουγέννων του 2009, είδα τη λίστα του gmail γεμάτη με ανενεργά γκρι φωτάκια. Απόρησα αν έχει γίνει κάτι. Αν δεν δουλεύει η Google. Αν έχουν όλοι μαζί πάει κάπου συγκεκριμένα που δεν έχει Ίντερνετ. Σάστισα μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι... απλώς κανείς δεν είναι μπροστά στον υπολογιστή του αυτή τη στιγμή.

Μετά σάστισα για το γεγονός ότι το gtalk αποτελεί τόσο μεγάλη προέκταση της επικοινωνίας ώστε να με παραξενεύει αυτό το θέαμα.

--

Στο Άμστερνταμ το κρεσέντο χιονιού συνεχίζεται σήμερα το πρωί. Τσέκαρα το αεροδρόμιο για να δω αν υπάρχουν καθυστερήσεις αλλά όλα φάινονται να λειτουργούν κανονικά. Θα το πω πως δεν θυμάμαι να έχω δει τόσο παρατεταμένη χιονόπτωση στη ζωή μου. Η τελευταία χρονιά που θυμάμαι είναι τα Χριστούγεννα του 2001, που πήρε εμένα και τον Νικολάκη 6 ολόκληρες ώρα να φτάσουμε από τη Θεσσαλονίκη μέχρι τη Δράμα.

--

Ξύπνησα όμως με ένα κεφάλι σαν γκονγκ Θιβετιανού μοναχού. Καφές, μια βόλτα στις τελευταίες ειδήσεις, πρέπει να καθαρίσω και το σπίτι. Μα πάνω από όλα... πρέπει να φτιάξω βαλίτσες... :)

Τα πόδια σου πατάνε στο χιόνι στο Άμστερνταμ. Τα τραμ αργούνε το πρωί. Τα λεοφωρεία καθυστερούνε. Τα ταξί παραμονεύουν στη γωνιά. Στη πρώτη μισή ώρα της διαδρομής έχουνε παγώσει τα δάχτυλα των ποδιών σου.

Στο σπίτι ακούμε Σφακιανάκη και Τερζή και μαγειρεύουμε φασολάδα. Μας ξέφυγε λίγο το τσίλι (είναι μεξικάνικη η συνταγή μας) και όπου να 'ναι θα ξεφύγει και το τσίπουρο στα ποτήρια.

Η Ολλανδία ζει μια - πρωτοφανή για τη χώρα - κακοκαιρία. Τα τρένα για την Ουτρέχτη δεν δουλεύουνε εδώ και 2 μέρες. Στο γραφείο είμαστε μετρημένοι στα δάχτυλα τους ενός χεριού. Ο καναπές και το χου-χούling μοιάζουν η καλύτερη απασχόληση που μπορείς να επιτρέψεις στον εαυτό σου.

--

Το "Θάνατος στο Απομεσήμερο" του Χέμινγουει δεν κολλάει σε τίποτα με τον Τερζή.

--

Το "Θάνατος στο Απομεσήμερο" του Χέμινγουεϊ το αγόρασα σε μία κακή μετάφραση από την Ελλάδα. Ξεφύλλισα τις πρώτες τοπο-κεντρικές σελίδες χωρίς ενδιαφέρον. Ταλαντευόμενος μεταξύ τρένου, τουαλέτας και τραμ... βλασφημούσα για τα 20+ ευρώ. Η σελίδα 94 είναι το κλειδί όμως. Εκεί που η κακή μετάφραση ξεπερνάει τα συναισθήματα που σου περιγράφει ο γυναικάς συγγραφέας που με τη βοήθεια της καραμπίνας του στόλισε με κομμάτια του εαυτού του τον τοίχο του σπιτιού του στο Αϊντάχο.

Περίμενα μεγαλύτερη πρωτοτυπία στην αυτοκτονία από έναν - κατά τα λεγόμενα - "μεγάλο" συγγραφέα. Γιατί μετά το Wiki δεν έχει και πολλά να προσφέρει για τον θάνατό σου. Τσ τσ τσ....

--

Ελένη Βιτάλη στα ηχεία.

H βδομάδα πέρασε με βραδινά dinner. Την Τρίτη, την Τετάρτη... ακόμα ένα τη Πέμπτη. Παρακαλούσα τόσες μέρες να έρθει αυτή η "τίποτα" Παρασκευή που θα με έβρισκε στο σπίτι: να μαγειρεύω κριθαράκι με κοτόπουλο, να πίνω μπύρα και να ετοιμάζομαι για μία μεγάλη προσγείωση στον καναπέ σε σχήμα "Γ" που έχει τόσο προκλητικά εγκατασταθεί στο σαλόνι μου.

Η Πέμπτη έφερε το χιόνι στο Άμστερνταμ. Στις ράγες των τραμ, στις όχθες από τα καναλάκια, στη διαδρομή του τρένου προς το Μπούσουμ, στους παγωμένους δρόμους της Piet Heinkade, στα μαλλιά μου, στα παπούτσια μου. Η Παρασκευή το ίδιο. Το Σάββατο ξύπνησε με έναν ήλιο με ορθάνοιχτο στόμα και μια παγωνιά στον αέρα που θύμιζε βουνό. Ευτυχώς αγόρασα μπουφάν γι' αυτό το χειμώνα γιατί τον προηγούμενο παρά τρίχα τη γλυτώσαμε.

Λίγες μέρες μείνανε για πίσω. Και με έκπληξη αυτές τις μέρες δεν σταματώ να απορώ πως περάσανε δύο χρόνια.

Είχα πει να μην πάω. Ακόμα ένα βαρετό after-working-hours-meeting στα κεντρικά. Και είχα δίκιο. Σε μία από τις πιο σαρκαστικές ομιλίες που έχω δει ποτέ, ένα τσούρμο ανθρώπων προσπαθούσαν να μας πείσουνε ότι πρέπει να δίνουμε περισσότερο σημασία στην προσωπική μας ζωή. Και θα είχε απόλυτο νόημα αν οι ίδιοι άνθρωποι δεν καθορίζανε τις ώρες που δουλεύουμε τη βδομάδα. Οι ίδιοι που σε ρωτάνε: "Πίτσα;" στις 19:00 το απόγευμα - μαζί με όλα τα κρυφά νοήματα της πρότασης.

Στο τεστ πνευματικής κοπώσεως που μας κάνανε, βγήκε ότι θέλω βοήθεια και ότι πρέπει να δίνω περισσότερη σημασία στον εαυτό μου. Να απασχολούμαι εκτός ώρες δουλειάς με κάποιο χόμπυ, να είμαι λιγότερ φιλόδοξος και να μάθω να λέω όχι. Να βρω ένα σπορ. Να τρώω καλά. Να προσέχω, για να μείνω ένα ενεργό κομμάτι στη μηχανή. Τα σημείωσα όλα σε ένα σημειωματάριο.

Καλεσμένος ο γενικός διευθυντής της ποδηλατικής ομάδας της Rabobank. Πρώην γενικός διευθυντής μιας και τον παραίτησαν μετά από ένα σκάνδαλο dopping 2-3 χρόνια πριν. Τώρα γυρνάει τις εταιρίες δίνοντας ομιλίες σε κάτι άσχημα Powerpoint slides, διηγούμενος τις ιστορίες του και προσπαθώντας ανεπιτυχώς να συσχετίσει τον επαγγελματικό πρωταθλητισμό με το εργασιακό περιβάλλον.

Νταα! Κανείς δεν έγινε ποδηλάτης, τενίστας, ποδοσφαιριστής ή σκιέρ επειδή έπρεπε να βρει μια δουλειά. Όλοι το κάνανε γιατί ήταν το πάθος τους. Και από την άλλη, κανείς δεν έγινε IT consultant επειδή ήταν το πάθος του. Το κάνανε γιατί έπρεπε να βρούνε μία αξιοπρεπή δουλειά. Άσχετα που μπούρδες σαν αυτές μετά από 20 χρόνια τους κάνουν να νομίζουν πως αυτό είναι το πάθος τους.

--

Το dinner είχε ιταλικό. Πάλι.

--

Ακόμα βρίσκω την ποδηλασία ένα από τα πιο βαρετά σπορ στο κόσμο. Στο ίδιο καλάθι με της F1, το μπάσκετ και το πινγκ πονγκ.

--

Πάντα σε αυτά τα event προσέχω ένα πράγμα: Πόσο θα πιω. Βλέπεις υπάρχουν τρία πράγματα που πρέπει να θυμάσαι:
1. Όλοι γύρω μου κουβαλάνε 10 κιλά καθως-πρεπισμό στις τσέπες τους.
2. Το αλκοόλ είναι άφθονο, δωρεάν και παντού διαθέσιμο.
3. Η επόμενη συζήτηση θα είναι πιο βαρετή από τη προηγούμενη.

Και είναι αναπόφευκτο να φέρεις στο μυαλό μία σκηνή από το American Psycho. Εκεί πάνω στο 6ο κρασί και στην απαράδεκτη συζήτηση για τις διαδικασίες απόκτησης διπλώματος για γκολφ στην Ολλανδία.

--

Η ισορροπίες αλλάζουν στο Άμστερνταμ. Λίγες μέρες για Ελλάδα.

Η Άννι είχε τη φανταστική ιδέα να κάνει τα γενέθλιά της πάνω σε ένα ιστιοπλοϊκό, μήνα Δεκέμβρη. Απορείς στην αρχή αν θα πιάσει το όλο concept. Σαν άπειρος, σε τρομάζει λίγο ο καιρός. Ανοίξαμε πανιά από το Άμστερνταμ προς της λιμνοθάλασσα του Ij κατά τις 13:00 το μεσημέρι. Με στολές για το κρύο, γκρίζα σύννεφα και πολύ αέρα. Γυρίσαμε τη λιμνοθάλασσα μέχρι το φρούριο όπου κάναμε αναστροφή για να βγούμε στα απάνεμα.

Ο Ρεξ - ο σκύλος του καπετάνιου - έμοιαζε πιο συνηθισμένος στην όλη κατάσταση από εμάς. Ρίξαμε τα πανιά και αράξαμε με τη μηχανή δίπλα στο Ijburg, πίσω από ένα απομονωμένο νησάκι όπου είχαμε μπάρμπεκιου με σωλομό, κοτόπουλο, παϊδάκια, μία μεγάλη πύλινη κατσαρόλα με σατέ sauce, φρουτοσαλάτα, μπύρα, κρασί και βότκα. Γυρίσαμε με τη μηχανή προς το Άμστερνταμ όταν ανάβανε τα φώτα στο βάθος για να φωτίσουν το σκοτάδι. Με παγωμένο αέρα στο πρόσωπο, κουβέντα στο κατάστρωμα και τη τελευταία μπύρα πριν την επιστροφή.

Από τα καλύτερα Σάββατα στο Άμστερνταμ.

--

Το τραγούδι το ήξερα. Το ότι η τύπισσα είναι τόσο ωραία, το ήξερα. Το ότι όμως θα χαζεύω να τη βλέπω για ώρες δεν το ήξερα.


--

Η βδομάδα συνεχίστηκε με τη συναυλία του Manson στο Heink. Music Hall. Φρικιά, ψηλές μπότες, μαύρες νύφες και νυσταγμένα μάτια. Δαντελωτές κάλτσες, σκουλαρίκια στα μάγουλα, και ροζ τούλι. Σεξ, το κουστούμι μου στη γκαρνταρόμπα και η τρύπα στο παλιό μου μπλουζάκι. Ένας γιάπης σε ροκ συναυλία. Στην σκηνή ένας Μάνσον φανταστικός που να σε κάνει να αναρωτιέσαι τι να έκανε στα νιάτα του.

Και ένα Ολλανδικό κοινό το οποίο σου δίνει την τρανή απόδειξη του γιατί όλο το πάθος αυτής της ηπείρου έχει μαζευτεί εκεί στη καημένη τη Μεσόγειο.

--

Η Τρίτη με βρήκε στο Ρότερνταμ. Δουλεύωντας από τον 17ο όροφο του ουρανοξύστη της ΚΡΝ. Χαζεύοντας το ποτάμι και τα φανάρια στους δρόμους. Με στραμπουληγμένο αστράγαλο και άφιξη στη δουλειά ώρα.... 12:00.


--

...of the most enlightening era ever.