<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/7157270061007061295?origin\x3dhttp://panwapotahxeia.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

27 22nd of Januaries

Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2010

Τα 27α γενέθλιά μου ξύπνησα με στεγνό στόμα και - ως εκεί που δεν πάει - ανακατεμένο στομάχι. Ταξίδεψα ως τη δουλειά για να γνωρίσω από κοντά τη κάτοψη της τουαλέτας στο γραφείο μου. Μετά από 2 ώρες, αποφάσισα πως πρέπει να call in sick. Κι επειδή το να "call" δεν είχε πλέον καμιά σημασία μιας και ήμουν ήδη στο γραφείο, ενημέρωσα τον μάνατζερ και πήρα το επόμενο τρένο για Άμστερνταμ.

Στο δρόμο ένα συμπαθέστατο ζευγάρι ηλικιωμένων μου μιλούσε για το έλλειμμα της Ελλάδας, τον τρόπο που κάνουν πατινάζ οι Ολλανδοί και τις δεκαετίες που περάσανε οι δυό τους στη Λατινική Αμερική δουλεύοντας για τα Ολλανδικά αγροτικά αναπτυξιακά προγράμματα. Συμπαθέστατοι αλλά με κανένα τρόπο δεν βοηθούσαν την αναγούλα στο στομάχι.

Έφτασα στο σπίτι με ρίγος, πυρετό και μία ακατανίκητη αίσθηση να οριζοντιωθώ στο κρεβάτι.

--

Κάτι σαν τα 23α γενέθλιά μου.

--

Ατάκα της ημέρας #1: "Εγώ κορίτσι μου για σένα... ό,τι θες... γδάρε με και κρέμασέ με στο λαιμό σου"

Ατάκα της ημέρας #2: "Υπάρχει κανένα άλλο ζώο στο πλανήτη που να δίνει προίκα;"

--

Το post αυτό γράφτηκε την επομένη. Λίγο πριν ξεκινήσει να χιονίζει και πάλι στο Άμστερνταμ και με τον Franky Sinatra στα ηχεία.

leave a comment