Simplicity vs. Life
Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010
Η βροχή της Παρασκευής έλιωσε ότι είχα απομείνει από τα χιόνια στο Άμστερνταμ. Το απόγευμα με βρήκε σε ένα γωνιακό μπαράκι πίσω από τη Dam να πίνουμε μπύρες και να μιλάμε για τα επερχόμενα σχέδια.
- "Πρέπει να οργανωθούμε φίλε"
- "Δηλαδή;"
- "Δεν ξέρω. Αλλά πρέπει να οργανωθούμε"
Το βράδυ σε ένα πάρτυ με expats στο κέντρο. Καπέλα, περούκες, μπύρα, porn star Martini φτιαγμένο στη κατσαρόλα και μουσική από iPod. Socializing το λένε.
--
Βάζω σε δύο κατηγορίες τους αυτοεξόριστους Έλληνες που έχω γνωρίσει ως τώρα. Η πρώτη είναι αυτή "ήρθε για να φύγει". Στην συνήθη ερώτηση "πως το βλέπεις εσύ; Θα μείνεις εδώ για καιρό;", συνήθως σου λένε "δεν ξέρω ρε φίλε" ή "θα δούμε" ή "εσύ;", "δεν είμαι σίγουρος", "θα εξαρτηθεί" και άλλες τέτοιες αγκυροβολημένες αοριστίες. Μερικοί ξεκινάνε αυτοί την όλη συζήτηση. Μαζεύοντας γνώμες και ζυγιάζοντας τις απόψεις τον άλλων.
Η δεύτερη είναι αυτή που ήρθε εδώ για να μείνει. Το ακούς στα λόγια τους. Το βλέπεις στο βαθμό που έχουνε κάνει "integrate" στη κοινωνία. Στους Ολλανδούς γκόμενους, στα αγορασμένα σπίτια και στη ολοκληρωτική άγνοια για το τι συμβαίνει εκεί στα 3.000 χιλ. μακριά. Δεν βλέπουν ειδήσεις. Δεν κάνουν παρέα με άλλους Έλληνες και δεν φοβούνται να αρχίσουν τις συνδρομές σε βίντεο-κλαμπ, περιοδικά και εφημερίδες.
Κάθε κατηγορία κουβαλούσε μαζί της και ένα σετ ονείρων, προσδοκιών. Εφαπτόμενοι κύκλοι προσωπικοτήτων και μεταλασσόμενες κουλτούρες.
Την αυγή του 2010 οι περισσότεροι αλλόχθονες που ξέρω στην Ολλανδία μου μιλήσανε για το πλάνο επιστροφής τους στην Ελλάδα. Άνθρωποι από οποιαδήποτε από τις δύο κατηγορίες πιο πάνω.
--
Το Σάββατο προμηθεύτηκα τα σύνεργα για το χορό της εταιρίας στις 23 του Γενάρη. Τιράντες, καπέλο και παραλίγο ένα όπλο από τη δεκαετία του '20. Που θα το έπαιρνα αν δεν το πουλούσανε στο απαράδεκτο χρώμα του... μπλε. Γκάνγκστερ με μπλε όπλο; Χμ.
--
Ήρθε μια ιδέα για ένα ωραίο πάρτυ.
--
Τη Κυριακή ο ήλιος κοντοστάθηκε όσο μπορούσε στο μικρό τόξο που κάνει πρως τον Νοτιά. Περπάτησα μέχρι τη βιοβλιοθήκη και πέρασα κοντά από το παλιό κτίριο που στέγαζε το 11 (eleven) και δίπλα από τις γραμμές του τρένου που αφήνουν τον κεντρικό σταθμό του Άμστερνταμ.
Έργα και ριγμένοι τοίχοι που κρύβουνε την ανατολική πλευρά της βιβιλοθήκης και το μουσείο φυσικής ιστορίας στα αριστερά. Pasta στο εστιατόριο δίπλα στη βιβλιοθήκη και μετά καφές με θέα το Άμστερναμ από τον 7ο όροφο. Μέχρι να γυρίσω είχε σκοτεινιάσει.
--
Σήμερα με ρωτήσανε και μένα. Όπως με ρωτάνε πάντα. Και τους απάντησα το ίδιο που απαντάω εδώ και 1 χρόνο.
----------------------------------------------------------------
Κάποιος μου είπε πως αυτό που λείπει το ξέρω. Γιατί κάθε κομμάτι του παζλ έχει χρώμα και σχήμα.
- "Πρέπει να οργανωθούμε φίλε"
- "Δηλαδή;"
- "Δεν ξέρω. Αλλά πρέπει να οργανωθούμε"
Το βράδυ σε ένα πάρτυ με expats στο κέντρο. Καπέλα, περούκες, μπύρα, porn star Martini φτιαγμένο στη κατσαρόλα και μουσική από iPod. Socializing το λένε.
--
Βάζω σε δύο κατηγορίες τους αυτοεξόριστους Έλληνες που έχω γνωρίσει ως τώρα. Η πρώτη είναι αυτή "ήρθε για να φύγει". Στην συνήθη ερώτηση "πως το βλέπεις εσύ; Θα μείνεις εδώ για καιρό;", συνήθως σου λένε "δεν ξέρω ρε φίλε" ή "θα δούμε" ή "εσύ;", "δεν είμαι σίγουρος", "θα εξαρτηθεί" και άλλες τέτοιες αγκυροβολημένες αοριστίες. Μερικοί ξεκινάνε αυτοί την όλη συζήτηση. Μαζεύοντας γνώμες και ζυγιάζοντας τις απόψεις τον άλλων.
Η δεύτερη είναι αυτή που ήρθε εδώ για να μείνει. Το ακούς στα λόγια τους. Το βλέπεις στο βαθμό που έχουνε κάνει "integrate" στη κοινωνία. Στους Ολλανδούς γκόμενους, στα αγορασμένα σπίτια και στη ολοκληρωτική άγνοια για το τι συμβαίνει εκεί στα 3.000 χιλ. μακριά. Δεν βλέπουν ειδήσεις. Δεν κάνουν παρέα με άλλους Έλληνες και δεν φοβούνται να αρχίσουν τις συνδρομές σε βίντεο-κλαμπ, περιοδικά και εφημερίδες.
Κάθε κατηγορία κουβαλούσε μαζί της και ένα σετ ονείρων, προσδοκιών. Εφαπτόμενοι κύκλοι προσωπικοτήτων και μεταλασσόμενες κουλτούρες.
Την αυγή του 2010 οι περισσότεροι αλλόχθονες που ξέρω στην Ολλανδία μου μιλήσανε για το πλάνο επιστροφής τους στην Ελλάδα. Άνθρωποι από οποιαδήποτε από τις δύο κατηγορίες πιο πάνω.
--
Το Σάββατο προμηθεύτηκα τα σύνεργα για το χορό της εταιρίας στις 23 του Γενάρη. Τιράντες, καπέλο και παραλίγο ένα όπλο από τη δεκαετία του '20. Που θα το έπαιρνα αν δεν το πουλούσανε στο απαράδεκτο χρώμα του... μπλε. Γκάνγκστερ με μπλε όπλο; Χμ.
--
Ήρθε μια ιδέα για ένα ωραίο πάρτυ.
--
Τη Κυριακή ο ήλιος κοντοστάθηκε όσο μπορούσε στο μικρό τόξο που κάνει πρως τον Νοτιά. Περπάτησα μέχρι τη βιοβλιοθήκη και πέρασα κοντά από το παλιό κτίριο που στέγαζε το 11 (eleven) και δίπλα από τις γραμμές του τρένου που αφήνουν τον κεντρικό σταθμό του Άμστερνταμ.
Έργα και ριγμένοι τοίχοι που κρύβουνε την ανατολική πλευρά της βιβιλοθήκης και το μουσείο φυσικής ιστορίας στα αριστερά. Pasta στο εστιατόριο δίπλα στη βιβλιοθήκη και μετά καφές με θέα το Άμστερναμ από τον 7ο όροφο. Μέχρι να γυρίσω είχε σκοτεινιάσει.
--
Σήμερα με ρωτήσανε και μένα. Όπως με ρωτάνε πάντα. Και τους απάντησα το ίδιο που απαντάω εδώ και 1 χρόνο.
----------------------------------------------------------------
Κάποιος μου είπε πως αυτό που λείπει το ξέρω. Γιατί κάθε κομμάτι του παζλ έχει χρώμα και σχήμα.
This entry was posted
on Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010 at 6:54 μ.μ..
You can skip to the end and leave a response.
12 Μαρτίου 2010 στις 7:30 μ.μ.
εγω ειπα.