<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/7157270061007061295?origin\x3dhttp://panwapotahxeia.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

The Big Friendly Giant.

Δευτέρα 2 Ιουνίου 2008

Και που να το φανταστεί κανείς ότι ο ΜΦΓ είναι τόσο διάσημο βιβλίο ε; Σε συζήτηση περί συγγραφέων και λογοτεχνίας προχθές, όλοι (Ολλανδοί, Νορβηγοί και Έλληνες) ξέρανε τον ΜΦΓ του Ρόαλντ Νταλ. Κάποιοι είχανε ακούσει τον Μπόρχες, μερικοί ξέρανε τον Μάρκεζ, αλλά τον Ρόαλντα Νταλ όλοι!

-Αυτή είναι μόνο μια κούτσικη μικρή μπουκίτσα, είπε ο ΜΦΓ. Έχει εσείς άλλο απ' αυτό το πεντανοστιμότατο κλεπτινομεζέ στο ντουλάπι σας, Μεγαλειώδη;


Το τέλειωσα προχθές. Δεν είχε πάνω μου την επίδραση που θα είχε σε ένα 10χρονο αλλά και πάλι με εντυπωσίασε.

-Αλλά κι έτσι ακόμα, είπε υπερασπίζοντας τη ράτσα της, νομίζω ότι είναι απαράδεκτο που εκείνοι οι βρωμογίγαντες πηγαίνουν κάθε βράδυ και τρώνε ανθρώπους. Οι άνθρωποι δεν τους έχουν βλάψει ποτέ.
-Αυτό λέει και το μικρό γουρουνάκι κάθε μέρα, απάντησε ο ΜΦΓ. Λέει, "εγώ ποτέ δεν έχω βλάψει άνθρωπο, τότε γιατί αυτός με τρώει;".
-Ποπό, είπε η Σόφη.
-Οι άνθρωποι κάνει κανόνες που να τους βολεύει, συνέχισε ο ΜΦΓ. Αλλά οι κανόνες που κάνει αυτοί δε βολεύει τα μικρά γουρουνάκια. Ακριβός ή φθηνός;
-Ακριβώς, είπε η Σόφη.
-Οι γίγαντες επίσης κάνει κανόνες. Οι κανόνες τους δεν βολεύει τους ανθρώπους. Όλοι κάνει τους δικούς τους κανόνες για να βολεύει τους εαυτούς τους.


Και κάποιος μου είπε ότι και οι ιστορίες για ενηλίκους του Νταλ είναι πολύ μα πολύ ωραίες. Στα υπ' όψιν.

Στα ακουστικά: Οι Ντομάτες - Μ. Πασχαλίδης

leave a comment