Κάτω από τη στάθμη της θάλασσας!

`Λοιπόν, ήρθε η ώρα για ένα δυνατό post. Όσοι καπνίζετε, πάρτε τσιγάρο (αν και πρέπει κάποια στιγμή να το κόψετε), βολευτείτε στον καναπέ και συγκεντρωθείτε. Εδώ μιλάμε για κουβέντες του καναπέ. Κανονική (δημόσια) εξομολόγηση. Λοιπόν. Πάμε...

Μετά από μία σειρά τυχαίων συλλογισμών πριν από δύο μέρες, παραδέχθηκα στον εαυτό μου κάτι πολύ δύσκολο. Από αυτά που ξέρεις για σένα αλλά ποτέ δεν τους δίνεις την δυνατότητα να υπάρχουν σαν πραγματικά χαρακτηριστικά σου. Ξέρεις πως τα κουβαλούσες μέσα σου τόσο καιρό. Ζεις, μεγαλώνεις, στενοχωριέσαι, ερωτεύεσαι, χωρίζεις... αλλά ποτέ δεν τα παραδέχεσαι. Ορίζουν τη ζωή σου, αλλά αρνείσαι να το δεχτείς. Εθελοτυφλείς γιατί δεν μπορείς να τα αντέξεις. Μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Εγώ λοιπόν παραδέχτηκα το παρακάτω: Όλη η συνειδητοποιημένη μου ζωή (από τότε που έχω σκέψη και παίρνω τις αποφάσεις για τον εαυτό μου) κυριαρχείται από το "what I can do". Σου φαίνεται περίπλοκο; Δεν είναι τόσο! Μια ζωή έβλεπα το κάθε επόμενο βήμα σαν μία πρόκληση. Έλεγα στον εαυτό μου: "Αυτό μπορείς να το κάνεις;". Και έπεφτα με τα μούτρα για να μου αποδείξω ότι μπορώ. Πολλές φορές όχι σε μένα, αλλά σε όλους τους άλλους - σε όσους μια ζωή (25 ολόκληρα χρόνια - χιχι) ένοιωθα ότι περιμένανε από εμένα.

Δεν ήξερα αν ήθελα να σπουδάσω ποτέ (και πως μπορείς να ξέρεις;). Μη σου φαίνεται χαζό. Δεν λέω ότι το μετανιώνω. Λέω γιατί το έκανα. Αλλά είπα: "Γιατί όχι; Μπορώ να το κάνω;". Και το έκανα. Μετά ήρθε το μεταπτυχιακό. "Μπορώ να το κάνω; Ή μήπως ως εδώ ήσουν Γιάννη;". Το έκανα. Στη δημοσίευση το ίδιο (λες και είχα ποτέ μαράζι να κάνω δημοσίευση για τη θέση της γυναίκας στους σύγχρονους αθλητικούς οργανισμούς). Όλες οι δουλειές που έκανα ως φοιτητής, το ίδιο κι αυτές (να θυμίσω απλώς: μπάρμαν, τηλεφωνητής - όχι αυτόματος, DJ, promotion σε αρώματα, πρακτική στο Οικ. Επιμ. Ελλάδος). Απλώς για να πω ότι μπορώ κι εγώ. Μετά ήρθε η δυνατότητα να δουλέψω στο εξωτερικό, σε μια δουλειά σχετική με το αντικείμενό μου και με πολύ καλές προοπτικές. Σε μεγάλη εταιρία, με καλό μισθό (για πρώτο). Πάλι το ίδιο: "Μπορώ να το κάνω;". Το έκανα. Κι ας θυμάμαι τις περσινές μου κουβέντες. "Ελλαδίτσα για πάντα", έλεγα. Ναι! Όνειρό μου είναι να δουλεύω Consultant στην Ολλανδία...

Το ίδιο μότο σε όλες τις εκφάνσεις του. Μερικές φορές, ακόμα και στον έρωτα, ή τη σχέση μου με τις γυναίκες. [Το κομμμάτι αυτό διαγράφηκε λόγω λογοκρισίας]

Παύση: Αν αυτό το post έχει αρχίσει να σε κάνει να νοιώθεις άβολα, άλλαξε κανάλι.

Ξέρω δεν ακούγεται τόσο όμορφο. Εγωιστικό και μικρόψυχο θα το χαρακτήριζα, όταν έχει να κάνει με άλλους ανθρώπους. Ε, εντάξει. Δεν σου είπα ότι θα είναι όμορφο. Γι' αύτό και είναι δύσκολο να το παραδεχτείς. Και γι' αυτό ζητάω την επιοίκιά σου. Να ξεκαθαρίσω κάτι κάπου εδώ. Τίποτα από αυτά δεν μετάνιωσα (εκτός ίσως από τη δημοσίευση που μου έφαγε λίγο τη ψυχή αλλά κάπου θα φανεί χρήσιμη και αυτή).

Όλα με μεγαλώσανε, με διδιάξανε, με κάνανε να γνωρίσω απίστευτα μέρη και πανέμορφους ανρθώπους. Αλλά τα πιο πολλά ήταν απλώς μία πρόκληση....

Τους τελευταίους δύο μήνες αυτό έχει αλλάξει. Η άσχημη αυτή ερώτηση έχει σιωπηλά μεταλαχθεί στο όμορφο "what I want to do". Αυτό που μετράει πια είναι μόνο αυτό που ΘΕΛΩ να κάνω. Τα άλλα δεν έχουν σημασία. Τα πρέπει έχουν χάσει οποιοδήποτε νόημα (αναλογίστηκα μήπως αυτή η φράση είναι πολύ λογοτεχντική αλλά την έβαλα έτσι κι αλλιώς). Όπως και τα λογικά όρια. Όπως και οι φόβοι. Και έτσι, μέσα σε ένα απόγευμα και ανάμεσα σε 3 μπύρες, αλλάζεις φιλοσοφία ζωής.

Ένα από τα πράγματα που συνέβαλαν σε αυτή τη μετάλλαξη, είναι το τέλος της φοιτητικής μου ζωής και η αρχή της επαγγελματικής μου. "Για καινούργιο μας το λες;", θα μου πεις. Ναι. Γιατί ο καθένας δεν το βιώνει με τον ίδιο τρόπο. Χαζή! Και μπορεί τώρα να γελάς, λέγωντας: "Κάτσε ρε Γιάννη, μόλις ξεκίνησες". Αλλά αν με ξέρεις λίγο παραπάνω... δεν θα το πεις...

Παλεύω κάθε μέρα και αντιστέκομαι για να μη γίνω η δουλειά μου. Όχι ότι είναι άσχημη. Όχι ότι θα μπορούσα να βρω (στο τομέα της πληροφορικής) πολλές που να μου αρέζανε περισσότερο. Απλώς σου αλλάζει τον γαμο-κόσμο. Ή μάλλον, όχι. Δεν σου τον αλλάζει. Σε βάζει στον δικό της. Και δεν είναι για μένα αυτά. Εγώ έχω τον δικό μου...

Σταματάς στη μηχανή του καφέ και κολάει το βλέμμα σου στο παράθυρο (σοκολάτα πήρα - δεν πίνω καφέ). Σου παρουσιάζεται η εικόνα και σκας ένα χαμόγελο πλατύ όσο ο Άσμτελ. Ένας Κροάτης απόγονος πειρατών που περιμένει στη σειρά αναπωλεί και αυτός το δικό του (θέλει να ανοίξει μία σχολή για μποξ αλλά προς το παρών συμβιβάζεται στο πρότζεκτ που του αναθέσανε). Τα όνειρα δεν είναι μόνο δική μου πολυτέλεια. Αλλά όπως και να έχει, δεν μπορείτε να ονειροβατείτε. Σιγά σιγά παίρνετε το δρόμο για το γραφείο.

Επίσης, το μεταστατικό στάδιο πλέον έχει γίνει όλο και πιο δύσκολο και ψυχοφθόρο (όσοι κατάλαβαν παρακαλώ να μου στείλουνε ένα μέιλ γιατί θα τους εκτιμώ περισσότερο και από τον Τομ Ρόμπινς).

Υπάρχουν φυσικά κι άλλοι λόγοι. Αλλά ως εδώ. Δεν θα φτάσει το ποστ... Και δεν θέλω. Αρκετό ξεγύμνωμα για σήμερα...

Ένας φίλος σήμερα μου θύμισε μια φράση ενός άλλου, σοφού φίλου: "Η δουλειά σε κάνει έτσι ώστε να μην έχεις όρεξη για τίποτε άλλο. Εκεί πρέπει να βρεις την άκρη να μη σε πάρει από κάτω". Φιλοσοφία της Ρετσίνας. Η αγαπημένη μου...

Έτσι λοιπόν, τους γελάω όλους κι εγώ! Χα! Αντί λοιπόν να σοβαρέψουμε, όπως θα περίμενε κανείς, εμείς πάμε προς την άλλη κατεύθυνση. Και μόλις αρχίσαμε...

Κι ας νομίζουν ότι είμαι γραναζάκι στη μηχανή τους. Δεν ξέρουν πως ότι ως τώρα ήταν όνειρο... τώρα είναι σχέδιο...

;)

Καληνύχτα...

[Σε επόμενο post θα σας αναλύσως πως τα blog σε παρασέρνουν στο να γίνεις όλο και πιο προσωπικός. Να ανοίγεσαι όλο και πιο πολύ και να λες: "Μα τώρα αυτό γιατί το γράφω εγώ;". Ξέρω μερικούς που τους φόβισε. Δεν τους αδικώ. Μάλλον δίκιο έχουν. Απλώς εμένα δεν με νοιάζει πλέον.]