The historic May of 2012
Τετάρτη 9 Μαΐου 2012
Αγαπητό μου παιδί, για τον Μάη που ζούμε τώρα θα διαβάζεις στα βιβλία ιστορίας σε μερικά χρόνια και θα χρειαστεί να τα μάθεις για τις εξετάσεις που θα πρέπει να δώσεις στο σχολείο. Ο πατέρας σου πέρασε αυτό το Μάη στη Μαδρίτη και στο Μεξικό ακούγοντας στο ράδιο τις πολιτικές εξελίξεις όπως στη δικτατορία οι Έλληνες άκουγαν την Deutse welle για να ενημερωθούν.
Οι Έλληνες αποφάσισαν στις εκλογές της 6ης Μαΐου να αποδοκιμάσουν τα δύο κραταιά πολιτικά κόμματα και να υποστηρίξουν την αποτίναξη της μνημονιακής δανειακής σύμβασης που κρατάει ζωντανή την Ελλάδα στο υπάρχον παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. "Μόνοι μας και όπου πάει", μου είπε ένας φίλος από Ελλάδα. "Μια ζωή την Ελλαδίτσα την κάνουνε ότι θέλουν, καλύτερα ο δύσκολος δρόμος και μόνοι μας", μου είπε κάποιος άλλος. Και δεν σου τα λέω με σαρκασμό, στα λέω για να σου δείξω πως σκέφτονται οι Έλληνες.
Το αποτέλεσμα ήταν η μία δυνατή αριστερά (ως δεύτερο κόμμα) με καθαρά αντιμνιμονιακό λόγο και μια δυνατή ακροδεξιά που έκανε τους δημοσιογράφους να σηκωθούν όρθιοι ή να βγουν έξω κατά την συνέντευξη του επίσημου σχολιασμού του εκλογικού αποτελέσματος από τον αρχηγό τους.
Η δική μου η γνώμη, παιδί μου, είναι αυτή του παρατηρητή που περισσότερο αναλύει παρά επιλέγει. Η γνώμη του λαού, εκφρασμένη μέσα από δημοκρατικές εκλογές, είναι αδιαπραγμάτευτη και πρέπει να τη σεβόμαστε πάντα. Έχω όμως μια πίκρα στο στόμα μου που δεν είμαι εκεί να τα ζήσω κι εγώ. Η ιστορία γράφεται πολύ μακριά από μένα.
Μα ο πατέρας σου ήταν μποέμ και ρομαντικός τότε και δεν τον ένοιαζε και πάρα πολύ. Πάνω από όλα το κρασί. Ρώτα με όταν θα με συναντήσεις για να τα πούμε πάνω σε ένα τσιπουράκι. Κοίτα να έχει ήλιο γιατί μου αρέσει πολύ... Και κοίτα να με βρίσεις αν έχω αλλάξει...
--
Και θα σου πω μετά πως πέρασα στο Μεξικό...
This entry was posted
on Τετάρτη 9 Μαΐου 2012 at 3:29 μ.μ..
You can skip to the end and leave a response.
10 Μαΐου 2012 στις 3:36 μ.μ.
at least we were all together in Madrid - experiencing this from far away but not alone. My worse nightmare would have been to live this abroad and without any "family" around.