Come sail your ships around me
Δευτέρα 23 Απριλίου 2012
Τι να πρωτογράψει
κανείς για τη Λισσαβώνα. Η μία «Μ» μου είπε ότι θα ήταν φανταστική πόλη. Η άλλη «Μ»
μου είπε σήμερα «άντε γράψε τίποτε στο μπλογκ σου» και θυμήθηκα τον λόγο για
τον οποίο γράφω εδώ: την αιώνια μάχη με την κακή μου μνήμη που με κάνει να ξεχνώ
τόπους, ανθρώπους και συναισθήματα. Ε, αυτό δεν θέλω να το ξεχάσω.
Στη Λισσαβώνα
πέρασα δύο από τις πιο όμορφες μέρες που θυμάμαι ποτέ. Στο μπαλκονάκι στο Palacete
Chafariz Del Rei από όπου φαίνονταν τα φώτα κάτω στο λιμάνι και οι μπουκαμβίλιες
δίπλα στο συντριβάνι. Στα πανέμορφα άναρχα στενά της παλιάς πόλης με τις
μικρές αυλές, τις απλωμένες μεταμεσονύκτιες μπουγάδες και τη θέα προς το λιμάνι
όπου άραζε επιβλητικά ήρεμο το κρουαζιερόπλοιο Holland America Cruise.
Με τη φωνή του
ταξιτζί(!!) Vito Manuel που μας τραγούδησε φάντο στο “Café do Fado”, ξεπροβάλοντας
μέσα από ένα παράθυρο του μαγαζιού που θύμιζε σκηνή ονειρικού θεάτρου. Στην
Πορτογαλική φιέστα στη Rua da Atalaia με τα μικρά μαγαζάκια και τον κόσμο ξεχυμένο στα πεζοδρόμια να
κρατάει κοκτέιλ βαλμένα σε πλαστικά ποτήρια.
Και σε εκείνη η γάτα
που με ακολουθούσε στα πιο περίεργα μέρη της πόλης...
This entry was posted
on Δευτέρα 23 Απριλίου 2012 at 3:18 μ.μ..
You can skip to the end and leave a response.
