Befriending the succubus
Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2011
Κάθε φορά που ακούω για πρώτη φορά καινούργιο δίσκο τους Θανάση κάθεται ένας στίχος που κολλάει στο μυαλό και χαρακτηρίζει όλη τη δουλειά. Στον "Ελάχιστο Εαυτό" (που η Λ. με ιντρίγκαρε να ακούσω καθώς απέχω λίγο τελευταία από τα δρώμενα της καινούργιας μουσικής) γράφει:
Δεν θέλω τα τραγούδια που έγραψα
ν' ανάβουν αναπτήρες
Θα ήθελα να σκίζουν τα μέτωπα
ν' ανοίγουνε κρατήρες
Άουτς...
--
Έχω αναπτύξει μια απέχθεια προς τα έπιπλα "ιδίας κατασκευής του αγοραστή". Και δεν έχει να κάνει με το design ή το στυλ αυτών των επίπλων. Έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν θυμάμαι ποια είναι η τελευταία φορά που αγόρασα ένα κομμάτι επίπλου (από κρεβάτι μέχρι πορτατίφ) και δεν χρειάστηκε να ξεσκονίσω το κουτί με τα κατσαβίδια και τα σφυριά.
Δύο λύσεις στο πρόβλημα:
α) Είτε θα τρώω λιγότερο για να έχω περισσότερα χρήματα να αγοράσω έπιπλα που είναι έτοιμα και σου τα μεταφέρουν (ή τα μοντάρουν) σπίτι σου ή...
β) Θα το πάω στον διακοσμητικό μινιμαλισμό και θα ζω στο πάτωμα πάνω σε κιλίμια, χαλιά και μαξιλάρια διαλογισμού.
Με το ΙΚΕΑ φίλος δεν γίνομαι πάντως...
--
Και λίγο μωβ από το πρωινό Άμστερνταμ, τον σταθμό των τρένων με τον γνωστό επέτη με το ακορντεόν και τις γραμμές κιμωλίας που αφήνουν οι πιλότοι των μαχητικών με τη πρωινή βάρδια:
--
Μια μέρα γυμναστήριο = Τρείς μέρες πόνος
Δεν θέλω τα τραγούδια που έγραψα
ν' ανάβουν αναπτήρες
Θα ήθελα να σκίζουν τα μέτωπα
ν' ανοίγουνε κρατήρες
Άουτς...
--
Έχω αναπτύξει μια απέχθεια προς τα έπιπλα "ιδίας κατασκευής του αγοραστή". Και δεν έχει να κάνει με το design ή το στυλ αυτών των επίπλων. Έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν θυμάμαι ποια είναι η τελευταία φορά που αγόρασα ένα κομμάτι επίπλου (από κρεβάτι μέχρι πορτατίφ) και δεν χρειάστηκε να ξεσκονίσω το κουτί με τα κατσαβίδια και τα σφυριά.
Δύο λύσεις στο πρόβλημα:
α) Είτε θα τρώω λιγότερο για να έχω περισσότερα χρήματα να αγοράσω έπιπλα που είναι έτοιμα και σου τα μεταφέρουν (ή τα μοντάρουν) σπίτι σου ή...
β) Θα το πάω στον διακοσμητικό μινιμαλισμό και θα ζω στο πάτωμα πάνω σε κιλίμια, χαλιά και μαξιλάρια διαλογισμού.
Με το ΙΚΕΑ φίλος δεν γίνομαι πάντως...
--
Και λίγο μωβ από το πρωινό Άμστερνταμ, τον σταθμό των τρένων με τον γνωστό επέτη με το ακορντεόν και τις γραμμές κιμωλίας που αφήνουν οι πιλότοι των μαχητικών με τη πρωινή βάρδια:
--
Μια μέρα γυμναστήριο = Τρείς μέρες πόνος
This entry was posted
on Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2011 at 6:12 μ.μ..
You can skip to the end and leave a response.
