The joy of distance
Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010
Τη Κυριακή μου τη πέρασα μέσα. Αχρείαστη πληροφορία αλλά έτσι έγινε. Έπαιξα στοίχημα. Έχασα στο στοίχημα, καθάρισα, έψαξα για τον (χαμένο) σκληρό μου δίσκο με όλες τις φωτογραφίες και τη μουσική μου μέσα και παρακολούθησα τις δημοτικές εκλογές στην Ελλάδα από τη τηλεόραση και το site του Υπ. Εσωτερικών.
Γιατί τόσο ενδιαφέρον; Επειδή όπως και τα προηγούμενα 20 χρόνια, έτσι και φέτος ο γονήτωρ Δ. Αλβανόπουλος - μαζί με όλη την οικογένεια - περίμενε ως υποψήφιος τα αποτελέσματα των τοπικών εκλογών στο Δήμο Δοξάτου (με έδρα το Καλαμπάκι). Μικρός ήμουν όταν δεν βγήκε για πρώτη φορά κάπου κοντά στο '92 και θυμάμαι σαν όνειρο τα τόσα γλυκά που είχαν μείνει ανέγγιχτα στο σαλόνι του σπιτιού, περιμένοντας την γιορτή που δεν θα ερχόταν. Και πέρασαν πολλές αναμετρήσεις με πολλές χαρές και άλλες τόσες λύπες. Υποψήφιος Δήμαρχος. Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος. Νίκες. Ήττες. Ποτέ ισοπαλία. Ο καθείς με το χόμπυ του...
Τα τελευταία χρόνια που ζω έξω, προσπαθούσα πάντα να πάω στο χωριό σε ανάλογες περιστάσεις. Φέτος δεν τα κατάφερα, ίσως και να μην ήθελα. Δεν έπαψα όμως να φέρνω στο μυαλό μου το τρέξιμο των ημερών, το άγχος, τη τρέλα, τις εκτυπώσεις ψηφοδελτίων και τα αγχωτικά βράδια. Στοιχεία που μένουν ακόμα ως αναμνήσεις από την παιδική μου και εφηβική ηλικία. Συστήνουν κι αυτά - μαζί με άλλες εμπειρίες - το κολάζ που δημιούργησε την προσωπική μου ιδιοσυγκρασία και σήμερα με κάνουν να νοιώθω λίγο μακριά από την Ελλάδα.
22:37 (23:37) και συγκεντρώνουμε 49.64 % με τον δεύτερο στο 47.κάτι % και τον τρίτο στο 2%. Ο καθείς με το χόμπυ του...
--
Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα ξαναγράψω για πολιτική σε αυτό το blog. Ένα βήμα παραπάνω. Έχω υποσχεθεί πως δεν θα ασχοληθώ ξανά με τη πολιτική σε κάτι πέρα από την παρακολούθηση των καθημερινών ειδήσεων και τα δωρεάν εισιτήρια που μας πληρώνουν τα κόμματα στις εκλογές (είμαι ήδη γραμμένος στη ΝΔ Ουτρέχτης - γαλαζοφρουρός ο κύριος).
Το παραπάνω κομμάτι δεν είναι πολιτικό σε καμία του λέξη αλλά προσωπικό. Ας μου συγχωρεθεί η όποια συσχέτιση...
Είδα όμως και τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών σήμερα. Και η απογοήτευση του ανθρώπου που καταλαβαίνει ότι τον παιρνούν για ηλίθιο ανέβηκε ως το στόμα.
Είδα και το 50% αποχής. Κάτι που κανείς μαλάκας αρχηγός δεν σχολίασε.
Γιατί τόσο ενδιαφέρον; Επειδή όπως και τα προηγούμενα 20 χρόνια, έτσι και φέτος ο γονήτωρ Δ. Αλβανόπουλος - μαζί με όλη την οικογένεια - περίμενε ως υποψήφιος τα αποτελέσματα των τοπικών εκλογών στο Δήμο Δοξάτου (με έδρα το Καλαμπάκι). Μικρός ήμουν όταν δεν βγήκε για πρώτη φορά κάπου κοντά στο '92 και θυμάμαι σαν όνειρο τα τόσα γλυκά που είχαν μείνει ανέγγιχτα στο σαλόνι του σπιτιού, περιμένοντας την γιορτή που δεν θα ερχόταν. Και πέρασαν πολλές αναμετρήσεις με πολλές χαρές και άλλες τόσες λύπες. Υποψήφιος Δήμαρχος. Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος. Νίκες. Ήττες. Ποτέ ισοπαλία. Ο καθείς με το χόμπυ του...
Τα τελευταία χρόνια που ζω έξω, προσπαθούσα πάντα να πάω στο χωριό σε ανάλογες περιστάσεις. Φέτος δεν τα κατάφερα, ίσως και να μην ήθελα. Δεν έπαψα όμως να φέρνω στο μυαλό μου το τρέξιμο των ημερών, το άγχος, τη τρέλα, τις εκτυπώσεις ψηφοδελτίων και τα αγχωτικά βράδια. Στοιχεία που μένουν ακόμα ως αναμνήσεις από την παιδική μου και εφηβική ηλικία. Συστήνουν κι αυτά - μαζί με άλλες εμπειρίες - το κολάζ που δημιούργησε την προσωπική μου ιδιοσυγκρασία και σήμερα με κάνουν να νοιώθω λίγο μακριά από την Ελλάδα.
22:37 (23:37) και συγκεντρώνουμε 49.64 % με τον δεύτερο στο 47.κάτι % και τον τρίτο στο 2%. Ο καθείς με το χόμπυ του...
--
Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα ξαναγράψω για πολιτική σε αυτό το blog. Ένα βήμα παραπάνω. Έχω υποσχεθεί πως δεν θα ασχοληθώ ξανά με τη πολιτική σε κάτι πέρα από την παρακολούθηση των καθημερινών ειδήσεων και τα δωρεάν εισιτήρια που μας πληρώνουν τα κόμματα στις εκλογές (είμαι ήδη γραμμένος στη ΝΔ Ουτρέχτης - γαλαζοφρουρός ο κύριος).
Το παραπάνω κομμάτι δεν είναι πολιτικό σε καμία του λέξη αλλά προσωπικό. Ας μου συγχωρεθεί η όποια συσχέτιση...
Είδα όμως και τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών σήμερα. Και η απογοήτευση του ανθρώπου που καταλαβαίνει ότι τον παιρνούν για ηλίθιο ανέβηκε ως το στόμα.
Είδα και το 50% αποχής. Κάτι που κανείς μαλάκας αρχηγός δεν σχολίασε.
This entry was posted
on Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010 at 10:26 μ.μ..
You can skip to the end and leave a response.
15 Νοεμβρίου 2010 στις 12:54 π.μ.
Και η αποχή μεγάλωσε και το σχόλιο δεν ήρθε ποτέ....