Number of the beast.
Τρίτη 5 Αυγούστου 2008Κόλλησα για λίγο εδώ. Ποιό από τα δύο είναι σωστό; Το να κάτσω και να το βγάλω από τη ρίζα της λέξης είναι ένα χάρισμα που ο θεός δεν μου έδωσε ποτέ (αλλά ούτε και η Μπακάλη στο Λύκειο).
Αλλά υπάρχει και κάτι πάνω από το θεό. Η Google (ο μέγας φιλόσοφος Νούλας το είχε πει πριν από μερικούς αιώνες). Βάζω λοιπόν και τις δύο βερσιόνες (sic) στο Google για να δω ποια είναι σωστή. Με τα αγγλικά είναι εύκολο γιατί τα μηχανάκια της Google είναι πιο εκλεπτυσμένα (αυτό τώρα έτσι γράφεται; για το "υ" δεν είμαι σίγουρος. βαριέμα να ψάξω). Με τα ελληνικά όμως δεν έχουμε την ίδια τύχη.
Έτσι λοιπόν, η λέξη "ορμόμενος" μας επέστρεψε 1,230 σελίδες ενώ - ο μεγάλος νικητής - "ορμώμενος" τίναξε τη μπάνγκα με το αστρονομικό ποσό των 72,500 σελίδων. Από όλη αυτή τη γεμάτη ένταση περιπέτεια κρατάω 4 συμπεράσματα:
- 1,230 άτομα κάνανε λάθος τη λέξη στους 73,730 που τη γράψανε. Ένα ποσοστό της τάξης του 8.1%, επίπεδο λάθους φυσιολογικό για μια γλώσσα όπως η Ελληνική.
- Σε ένα πλήρως τεχνολογικό μέλλον, η Google θα είχε πάρει τη πρωτοβουλιά να διορθώσει αυτά τα 1,230 άτομα στέλνοντάς τους ταυτόχρονα ένα δωρεάν λεξικό τσέπης με e-mail και μία συνδρομή στο Βήμα.
- Το νούμερο ένα αποτέλεσμα για τη λέξη "ορμώμενος" είναι ένα blog αφιερωμένο στον Bruce Springsteen με τίτλο "Εκ Τρίκκης ορμώμενος". Η Τρίκκη είναι πόλη της αρχαίας Ελλάδος όπου γενήθηκε ο "θεός της ιατρικής" Ασκληπιός. Με τον Bruce και τους δρόμους της Φιλαδέλφεια τι σχέση έχει ρε αδερφέ;
- Αν ασχολείσαι με μαλακίες περνάει η ώρα.
Σημείωση: Με ποιον μοιάζει το παραπάνω; Η δύναμη της αφομοίωσης.
Ορμώμενος λοιπόν από το post του φίλου μου και συντρόφου στα στρατιωτικά χαρακώματα, Γιώργου Τάτσιου, στο blog που διατηρεί μου κατέβηκε η φαεινή ιδέα να διαβάσω για την ιστορία των Iron Maiden στο Wikipedia (άλλος σύγχρονος θεός). Και έκατσα μισή ώρα να διαβάζω για τις ίντριγκες, τις αποχωρήσεις, τις μουσικές αρετές του καθενός, τις επανασυνδέσεις, τις περιοδίες, τα μεγάλα hits, τον αριθμό του κτήνους και άλλες (μη) χρήσιμες πληροφορίες που βρήκα στο αντίστοιχο λίμα.
Όταν τελείωσα την ανάγνωση, θυμήθηκα τα λόγια του φίλου και συντρόφου στα Σκωτσέζικα χαρακώματα, Μάριου . Ο Μάριος λοιπόν παλιά είχε μία μπάντα - στο λύκειο τότε στο Βύρωνα- και προσπαθούσανε εκεί να ταιριάξουνε τους ήχους τους όπως τόσοι και τόσοι μουσικόφιλοι γύρω μας που δεν έχουν και κάτι καλύτερο να κάνουν.
Μου είπε λοιπόν ο Μάριος: "Ξεκινήσαμε που λες να βγάλουμε κανένα κομματάκι. Είχαμε μία κιθάρα, ένα μπάσο, μία κοπέλα στη φωνή και κάποιον που έπαιζε ντραμς. Το παλέψαμε εκεί, έβγαλε η μία κοπέλα τους στίχους, έβγαλε ο άλλος τη μουσική. Με τα πολλά, ηχογραφήσαμε ένα κομματάκι (εγώ που το άκουσα πάντως ήταν μια χαρά). Και μετά ξεκινήσανε οι γκρίνιες. Ο ένας τους ξύνιζε το ένα. Ο άλλος του βρώμαγε το άλλο. Ατάκες όπως "οι στίχοι της είναι πολύ χαλαροί" και "η μουσική του δεν έχει έμπνευση" κτλ κτλ. Εγώ τους έλεγα "ρε παιδιά μη λέμε μαλακίες τώρα. Τη πλάκα μας θέλουμε να κάνουμε και να παίζουμε και λίγο μουσική". Τίποτα αυτοί, εκεί. Λες και βάζανε τη βάση για τη μουσική της επόμενης δεκαετίας. Και με τα πολλά, το σπάσαμε. Και τελικά μείναμε το ξύνουμε ο καθένας μόνος του. Και ρε φίλε, αν έγινε αυτό σε εμάς που είμασταν 5 Λυκειόπαιδα, φαντάζεσαι τι γίνεται στις μεγάλες μπάντες; Μου φαίνεται απίστευτο να κρατήσεις κάτι σε τέτοιο επίπεδο".
Διαβάζοντας λοιπόν την ιστορία των Maiden και μετά των Pink Floyd στο καπάκι, ανακάλυψα αυτό που οι φανατικοί αυτών των συγκροτημάτων λατρεύουν. Τη saga πίσω από τη ζωή και τα έργα μια μπάντας. Γιατί δεν είναι απλώς μία μπάντα. Είναι μία αυτοκρατορεία με ξεκάθαρες εποχές ανάπτυξης, πτώσης, πολέμων, ναρκωτικών (όλοι οι αυτοκράτορες που σέβονται τον εαυτό τους πέσανε στη πρέζα). Με προδοσίες, ίντριγκες, UK chart tops, κιθάρες. Είναι αυτό που έκανε τον Τάκη πέρισυ να μου μιλάει 3 ώρες για τον Syd Barrett και τόσους άλλους σε άπειρες συζητήσεις (που παρίστανα πως ακούω πάντα) για τον Bruce Dickinson. Για τον τελευταίο μάλιστα έπρεπε να νοιώθω και τυχερός που ήμουν έφηβος όταν το '99 επέστρεψε στους Maiden μετά την διεθνή (σαν τη Βανδή) σόλο καριέρα του στο εξωτερικό αλλά δεν το ήξερα.
Οι εφηβική μου σχέση με τη Heavy Metal μουσική ήταν γεμάτη απορρίψεις και κλάμα. Κανείς δεν ήθελε κανέναν. Εγώ προσωπικά δεν ήθελα να τη βλέπω και αυτή δεν σταματούσε να ουρλιάζει στο αυτί μου. Από την άλλη όμως, η ψυχεδελική ροκ των Pink Floyd μπήκε ολόσωμη μόλις πριν από 3 χρόνια στη mp3θήκη μου και αυτό το θεωρώ κάπως... αργά. Θα έπρεπε να είχε μπει πιο νωρίς αλλά βλέπεις όταν ήμουν μικρός δεν έκατσα ποτέ να ασχοληθώ με ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής. Πάντα πασπάτευα τα πάντα με αποτέλεσμα να ξέρω πολλά ονόματα (μπάντες, κομμάτια, δίσκους) αλλά να μην έχω ποτέ συγκεντρωθεί σε ένα είδος μουσικής (το οποίο έγινε για πρώτη φορά με τον Θανάση).
Από την όλη ιστορία κρατάω τη μοναδική μορφή του Syd Barrett που έβλεπε διαγαλαξιακή μπάλα και μιλούσε σε κρεμάστρες από το πολύ Lysergic acid diethylamide. Ξέφυγε μια νύχτα και τον σουτάρανε από τη μπάντα τον καημένο αλλά, λέει ο συγγραφέας, θέλανε ακόμα να γράφει στίχους γι' αυτόυς. Αυτός όμως έμεινε πατημένος από το φορτηγό και τότε του αφιερώσανε το "Now there's that look in your eyes/ Like black holes in the sky" και τον στείλανε κάπου στο χωριό του στην Αγγλία να φιλοσοφεί με τους γυμνοσάλιαγκες.
Απόφθευγμα-ερώτημα:Μήπως να ξεκινήσω μία μπάντα;
This entry was posted
on Τρίτη 5 Αυγούστου 2008 at 12:10 μ.μ..
You can skip to the end and leave a response.
6 Αυγούστου 2008 στις 10:36 π.μ.
Ο μέγας φίλος Νούλος λύνει την απορία ως εξής.
Η λέξη ορμόμενος έχει τόνο σε βραχέα συλαβή. Και οι δύο τελευταίες συλλαβές είναι επίσης βραχέες. Άρα στα αρχαία δέν θα γινόταν να τονίσεις (και άρα να προφέρεις) την λέξη. Άρα, όπως η λέξη φοβερότερος, στα σωστά ελληνικά, μετατρέπουν το "ο" στο μακρύ "ω".
Ορμώμενος. Φοβερώτερος.
Μια φορά κι ένα καιρό που είχαμε Αρχαία, και ο Νούλο μετά από μια επιφοίτηση άρχισε να τα καταλαβαίνει, είχα πάρει 9 σε ένα διαγώνισμα.
Τα είχα όλα τέλεια, μέχρι που ο καθηγητής διάβασε την ανάλυσή μου φωναχτά αλλά είχα γράψει κάπου φοβερότερος. Το γραπτό ήρθε πίσω με τρεις χρωματιστόυς κύκλους:
φοβε3 2 1 ρο 1 τε 2 ρος 3 .
Και το σχόλιο, με τέτοιο λάθος δεν μπορώ να σου βάλω βάση. Όλα τα άλλα τέλεια.