Κάτω από τη στάθμη της θάλασσας!

Ας γράψουμε και ένα κανονικό post πια! Φτάνει με τα σύντομα. Και φώτο αυτή τη φορά. Οι μέρες στο Άμστερνταμ περνούν σαν να είμαστε σε διακοπές πλέον. Χθες η βραδιά είχε clubbing και καταλήξαμε στο Paradiso. Φτάσαμε κατά τις 12:00 και ήταν άδειο αλλά στις 01:00 είχει περίπου 500 άτομα μέσα να χορεύουν σαν τρελοί. Έτσι έτσι.

Σήμερα, έκθεση του Andy Warhol στο μουσείο μοντέρνας τέχνης του Άμστερνταμ (Stedelijk) με τον αδερφό μου και τον Θανάση. Παρ' επιπτόντως, η πόλη είναι στολισμένη ήδη και παίρνει άλλον αέρα. Τεσπα, η έκθεση ήταν αρκετά καλή (με θέμα τα βίντεο και τις ταινίες του Warhol - τη σχέση του με το γυαλί) αν και καταλήξαμε στη γνωστή συζήτηση του "τι είναι τέχνη", δηλαδή δεν του άρεσε και τόσο. Ε, δεν το τράβηξα κι εγώ μέχρι το τέλος που ήθελα να κάτσω αλλά τι να κάνω! Δημοκρατία έχουμε. Το Silver Factory όμως μοιάζει πολύ σε μερικές σκέψεις μου. Μήπως να βρω έναν όροφο;

Αλλά το κέρδος της ημέρας δεν ήταν εκεί. Κάτω ακριβώς από τον όροφο που ήταν τα βίντεο και οι ταινίες του Warhol υπήρχε μία έκθεση με διάφορους σύγχρονους καλλιτέχνες με τον τίτλο "Scenes and Traces". Εκεί είδα ένα φιλμ. Και δύο ονόματα, Marina Abramovic και Ulai. Απλά εντυπωσιακό. Απλά ξεχωριστό. Καινούργιο. Πρέπει να δω δουλειές για να σας πω περισσότερα. Αλλά μου άρεσε πάρα πολύ. Ένα πράγμα θα πάρω μόνο από το Wikipedia για να σας δώσω μία ιδέα:

In her first performance Abramović explored elements of ritual and gesture. Making use of ten knives and two tape recorders, the artist played the Russian game in which rhythmic knife jabs are aimed between the splayed fingers of her hand. Each time she cut herself, she would pick up a new knife from the row of ten she had set up, and recorded the operation.

After cutting herself ten times, she replayed the tape, listened to the sounds, and tried to repeat the same movements, attempting to replicate the mistakes, merging together past and present. She set out to explore the physical and mental limitations of the body – the pain and the sounds of the stabbing, the double sounds from the history and from the replication. With this piece, Abramovic began to consider the state of consciousness of the performer. “Once you enter into the performance state you can push your body to do things you absolutely could never normally do.”

Αναζήτηση για περαιτέρω υλικό τις επόμενες μέρες. Μένει και στο Άμστερνταμ!



Και επιλεγμένες φώτο της ημέρας: