Seasons of an eye blink
Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012
Όσο αναπάντεχα ήρθε το φθινόπωρο στο Άμστερνταμ, τόσο γρήγορα μας άφησε μια Κυριακή βράδυ. Στη σύντομη - μιας εβδομάδας - επίσκεψη έγινε η χαρά του φωτογράφου. Γέμισε τα πεζοδρόμια με φύλλα και τα μάτια των αγουροξυπνημένων ποδηλατών με χρώματα. Αποχρώσεις του κίτρινου, του καφέ και του πράσινου να συνοδεύουν την άφιξη εκείνου του σύννεφου που θα φύγει από πάνω μας ξανά όταν φτάσει ο Μάρτης. Καλώς ήλθες σύννεφο.
Πριν καλά καλά όμως ετοιμαστώ να γράψω post, το φθινόπωρο είχε ήδη φύγει. Το νοιώθεις τη Δευτέρα το πρωί όταν ποδηλατείς για τη δουλειά και ο αέρας έχει αλλάξει μυρωδιά. Περνάει μέσα από τη μύτη σου και το στόμα σου σαν παγωμένο ηλεκτρικό ερέθισμα. Καταλήγει στα πνευμόνια σου με μια αίσθηση που - αν δεν την φοβάσαι - είναι ίδια με εκείνη της δροσιάς από θαλασσινή βουτιά κάποια μέρα του Ιούλη. Μόνο που η δροσιά, αντί να τρυπήσει το δέρμα σου και να ψάξει το δρόμο προς τα έσω σου, ξεκινάει από τα πνευμόνια σου και ψάχνει μανιωδώς την έξοδο.
Ένα τραγούδι για τη Μαριαλένα (ελπίζω το Ίντερνετ σου εκεί πάνω στη Ροδαυγή να σε αφήσει να το ακούσεις):
This entry was posted
on Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012 at 4:11 μ.μ..
You can skip to the end and leave a response.
