<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/7157270061007061295?origin\x3dhttp://panwapotahxeia.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Corporate stories

Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2009

Είχα πει να μην πάω. Ακόμα ένα βαρετό after-working-hours-meeting στα κεντρικά. Και είχα δίκιο. Σε μία από τις πιο σαρκαστικές ομιλίες που έχω δει ποτέ, ένα τσούρμο ανθρώπων προσπαθούσαν να μας πείσουνε ότι πρέπει να δίνουμε περισσότερο σημασία στην προσωπική μας ζωή. Και θα είχε απόλυτο νόημα αν οι ίδιοι άνθρωποι δεν καθορίζανε τις ώρες που δουλεύουμε τη βδομάδα. Οι ίδιοι που σε ρωτάνε: "Πίτσα;" στις 19:00 το απόγευμα - μαζί με όλα τα κρυφά νοήματα της πρότασης.

Στο τεστ πνευματικής κοπώσεως που μας κάνανε, βγήκε ότι θέλω βοήθεια και ότι πρέπει να δίνω περισσότερη σημασία στον εαυτό μου. Να απασχολούμαι εκτός ώρες δουλειάς με κάποιο χόμπυ, να είμαι λιγότερ φιλόδοξος και να μάθω να λέω όχι. Να βρω ένα σπορ. Να τρώω καλά. Να προσέχω, για να μείνω ένα ενεργό κομμάτι στη μηχανή. Τα σημείωσα όλα σε ένα σημειωματάριο.

Καλεσμένος ο γενικός διευθυντής της ποδηλατικής ομάδας της Rabobank. Πρώην γενικός διευθυντής μιας και τον παραίτησαν μετά από ένα σκάνδαλο dopping 2-3 χρόνια πριν. Τώρα γυρνάει τις εταιρίες δίνοντας ομιλίες σε κάτι άσχημα Powerpoint slides, διηγούμενος τις ιστορίες του και προσπαθώντας ανεπιτυχώς να συσχετίσει τον επαγγελματικό πρωταθλητισμό με το εργασιακό περιβάλλον.

Νταα! Κανείς δεν έγινε ποδηλάτης, τενίστας, ποδοσφαιριστής ή σκιέρ επειδή έπρεπε να βρει μια δουλειά. Όλοι το κάνανε γιατί ήταν το πάθος τους. Και από την άλλη, κανείς δεν έγινε IT consultant επειδή ήταν το πάθος του. Το κάνανε γιατί έπρεπε να βρούνε μία αξιοπρεπή δουλειά. Άσχετα που μπούρδες σαν αυτές μετά από 20 χρόνια τους κάνουν να νομίζουν πως αυτό είναι το πάθος τους.

--

Το dinner είχε ιταλικό. Πάλι.

--

Ακόμα βρίσκω την ποδηλασία ένα από τα πιο βαρετά σπορ στο κόσμο. Στο ίδιο καλάθι με της F1, το μπάσκετ και το πινγκ πονγκ.

--

Πάντα σε αυτά τα event προσέχω ένα πράγμα: Πόσο θα πιω. Βλέπεις υπάρχουν τρία πράγματα που πρέπει να θυμάσαι:
1. Όλοι γύρω μου κουβαλάνε 10 κιλά καθως-πρεπισμό στις τσέπες τους.
2. Το αλκοόλ είναι άφθονο, δωρεάν και παντού διαθέσιμο.
3. Η επόμενη συζήτηση θα είναι πιο βαρετή από τη προηγούμενη.

Και είναι αναπόφευκτο να φέρεις στο μυαλό μία σκηνή από το American Psycho. Εκεί πάνω στο 6ο κρασί και στην απαράδεκτη συζήτηση για τις διαδικασίες απόκτησης διπλώματος για γκολφ στην Ολλανδία.

--

Η ισορροπίες αλλάζουν στο Άμστερνταμ. Λίγες μέρες για Ελλάδα.

leave a comment