Κάτω από τη στάθμη της θάλασσας!

Ουάν:

Το λεωφορείο φτάνει αργοπορημένα στον μεγάλο σταθμό του Βussum. Έχω τσεκάρει με το κινητό στο Ίντερνετ ότι το τρένο φεύγει σε 2 λεπτά από κάποια αποβάθρα - μία από τις 4 του σταθμού. Είναι μόνιμη αντίληψή μου ότι όλοι οι άνθρωποι που ταξιδεύουν με τρένα εκτός Άμστερνταμ... πηγαίνουν στο Άμστερνταμ.

Δίπλα μου μία τύπισσα με προσπερνάει τρέχοντας. Πήδηξε λίγο μετά από μένα από το αργοπορημένο λεωφορείο και τρέχει προς τη πλατφόρμα. "Κάτι ξέρει αυτή", σκέφτομαι. Γρηγορεύω το βήμα μου για να μην τη χάσω. Σε λίγο έχω ξεκινήσει κι εγώ να τρέχω.

Στο βάθος του σταθμού βλέπω το ακινητοποιημένο τρένο, κίτρινο με τα δύο βέλη στη ράχη του και την ένδειξη της κλάσης του βαγονιού με μεγάλους άσπρους αριθμούς. Η αποβάθρα είναι άδεια, η σφυρίχτρα του ελεγκτή ακούγεται από κάποια άκρη καιη τύπισσα καταφέρνει να πηδήξει μέσα την ώρα που αρχίζουν να σφυρίζουν οι πόρτες. Τρέχω πιο γρήγορα και - ακριβώς την τελευταία στιγμή - καταφέρνω να περάσω μέσα κι εγώ. Λαχανιασμένος κάθομαι σε μία από τις καρέκλες του διαδρόμου. Κοιτάω λίγο γύρω μου και ταιριάζω τα ακουστικά στα αυτιά που έχουνε χάσει τη θέση τους. Το πρόλαβα.

Στιγμές μετά, το τρένο ξεκινάει... προς την αντίθετη από το Άμστερνταμ κατεύθυνση. (!)

Μία στάση μετά βρέθηκα στον σταθμό του Hilversum, ακόμα πιο Νότια στην Ολλανδία. Ψάχνοντας το επόμενο τρένο, την επόμενη αποβάθρα. Αγοράζοντας ένα English Breakfast για την αναμονή.

--

Αγόρασα το πρώτο μου CD από το iTunes.

--



--

Του:

Τρίτη, και έχω κανονίσει την τελευταία στιγμή του απογεύματος να πάω για squash το βράδυ. Βιάστηκα να τελειώσω τη δουλειά. Ανέβαλα 2-3 πράγματα για την επόμενη μέρα, κανόνισα τα μεταφορικά, ανέβαλα το καθημερινό House M.D. με τη σαλάτα σολομού και βρέθηκα να περιμένω στο Bussum Zuid - τον μικρό σταθμό της πόλης - το τρένο των 18:55.

Στα αυτιά το "I dumb the Motorheads" των I got you on tape από το πρώτο μου αγορασμένο (iTunes) album μετά από χρόνια. Στην αρχή είναι οι σειρήνες του πρώτου περιπολικού. Στην συνέχεια είναι ο πρώτος αστυνομικός που πηδάει στις ράγες και αρχίζει να τρέχει Νότια με αναμμένο το φακό στο χέρι. Ακολουθούν κι άλλοι. Τα πρώτα δύο ασθενοφόρα φτάνουν λεπτά μετά.

Στο βάθος, περίπου 100 μέτρα πιο πέρα και στις σκοτεινές ράγες έχουνε μαζευτεί ήδη πάνω από 20 άνθρωποι. Με φακούς στο χέρι εξερευνούν στο σκοτάδι. Μαζεύονται όλοι πάνω από ένα συγκεκριμένο σημείο και μερικοί αρχίζουν να τρέχουν προς τα πίσω. Στα μεγάφωνα του σταθμού ακούγεται κάτι στα Ολλανδικά: μια ανακοίνωση που λέει κάτι για τα τρένα, την οποία δυσκολεύομαι να καταλάβω αλλά ξέρω ότι δεν θα μου βγει σε καλό.

Στο ράδιο την ίδια ημέρα ο παραγωγός του Republic έλεγε χαριτολογώντας: "έρευνες έχουν δείξει πως οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν τη Τρίτη πολύ πιο μελαγχολική και δύσκολη μέρα από ότι τη Δευτέρα".

Δεν αυτοκτονείς όμως όταν έχω κανονίσει squash.

--

Θρι:

Αν χάσεις το τρένο των 18:55 πρέπει να περιμένεις για αυτό των 19:05 που σε πάει με ανταπόκριση ως το Weesp. Από εκεί πρέπει να αλλάξεις πάλι μέχρι το Άμστερνταμ. Αυτά τα 10 λεπτά που περιμένεις στον Bussum Zuid να τα εκμετελλευτείς ως εξής:

Βάλε στα ακουστικά ένα τραγούδι που σου αρέσει, κάτι σε chill ήχο που να είναι όμως και λίγο δυνατός. Κάτι με κιθάρα μέσα, δεν ξέρω αν έχεις κάτι τέτοιο στη δισκοθήκη σου. Αν όχι όμως, πάρε το το "kebap shop 3 am" των flunk:



Στις 19:00 περνάει το πρώτο... Στις 19:02 το δεύτερο...