The whole of the mooon
Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2009
Την επαναφορά του Σοσιαλισμού στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2009 τη πέρασα πάνω σε μία κόκκινη τσόχα. Με φίλους, μπύρες, μάρκες και τράπουλες. Καθώς από οικογένεια που είχε το μερίδιό της σε αυτό που λέγεται "πολιτική", κάτι τέτοιες μέρες μου προκαλούν μία γνώριμη αλλά και τόσο περίεργη αχλύ που νομίζω θα με συναντάει σε όλα τα Σαββατοκύριακα εκλογών της ζωής μου από δω και πέρα. (Θύμισέ μου κάποια μέρα να σου πω την ιστορία με τα γλυκά που δεν φαγώθηκαν ποτέ μετά από τις δημοτικές εκλογές του 199-κάτι).
--
Το ξημέρωμα της 5ης Οκτώβρη περπάτησα με φίλους στους δρόμους του χωριού κάτω από ένα τεράστιο φεγγάρι που κάρφωνε τα βλέματά του πάνω μας. Κατάλαβα με χαρά πως - όπως μεγαλώνω - όλες μου οι πεποιθήσεις και όλα όσα για τα οποία νόμιζα πως είμαι αρκετά μεγάλος για να είμαι σίγουρος χάνονται ένα ένα... άδοξα στο μεγάλο τοίχο του ρεαλισμού.
--
Την ημέρα που οι Παπανδρέου στείλανε τον εγγονό τους στο Μαξίμου και οι Καραμανλήδες τον ανιψιό τους στο σπίτι του, εγώ πάλι δεν άσκησα το περιβόητο δικαίωμα όπως ακριβώς ήθελα. Γαμώτο.
--
This entry was posted
on Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2009 at 2:22 μ.μ..
You can skip to the end and leave a response.
6 Οκτωβρίου 2009 στις 1:27 π.μ.
Oh re johnny, ti tragoudi evales pali? Exei kollisei oli mera sto repeat ;)