Κάτω από τη στάθμη της θάλασσας!

Η Μαίρη γύρισε από τη Μαδρίτη με τρία επιπλέον κιλά - κατά τα λεγόμενά της, που δεν τα πιστεύω και πολύ. Για το λόγο αυτό, αποφάσισε σήμερα να μην φάει βραδινό αναβάλλοντας έτσι το επόμενο γεύμα της για αύριο. Έτσι κι εγώ, για να κρατήσω την παγκόσμια ισορροπία χοληστερίνης, λίπους και υδατανθράκων, αγόρασα μία μεγάλη μερίδα τηγανητές πατάτες με μαγιονέζα, σατέ σως και φρεσκοκομμένο κρεμμυδάκι από τον κεντρικό σταθμό των τρένων στη Χάγη. Από το Schiphol (βλ. αεροδρόμιο του Άμστερνταμ) που έπρεπε να αλλάξω τρένο, έριξα σε ελεύθερη πτώση ένα διπλό Snickers που προσγειώθηκε στο συρτάρι του αυτόματου πωλητή της πλατφόρμας 1: από μικρό η μάνα μου μου έλεγε ότι η σοκολάτα σε βοηθάει να σκέφτεσαι.

Φτάνοντας στον σταθμό Zuid του Άμστερνταμ έβαλα τα ακουστικά του iPod στα αυτιά, έπαιξα με τα κλειδιά της αλυσίδας τους ποδηλάτου στο χέρι και περπάτησα μέσα από τα κτίρια του Παγκοσμίου Κέντρου Εμπορίου προς το ποδήλατο. Στο μέρος που είχα αφήσει το λατρεμένο δίκυκλο υπήρχε τώρα μια μικρή κουτσουλιά από ένα πουλί που είχε νοιώσει την ανάγκη να ενεργηθεί εκεί κοντά. Από ποδήλατα τίποτα.



Φυσικά το πρωί είχα δει τις πινακίδες που γράφανε "απαγορεύεται η στάθμευση ποδηλάτων". Και φυσικά ο ελληνικός μου έμφυτος σταρχιδισμός έκανε πάλι το ιερό του καθήκον. "Ποιος θα μου το πάρει μωρέ; Άλλη δουλειά δεν έχουν;" Δεν είχαν.

Τώρα αυτό το ποδήλατο το ηρωικό μπορείς να το αφήσεις να πάει έτσι; Αυτό που έγινε το πνευματικό και ουσιαστικό όχημα του πρώτου Έλληνα ταχυδρόμου του Άμστερνταμ; Αυτό που έπεσε και μαζί του έπεσε και ο πρώτος Έλληνας ταχυδρόμος του Άμστερνταμ και έσπασε το πόδι του; Αλλά και να πας και στην αστυνομία, τι να τους πεις;

Σκηνή: μία μακρινή αίθουσα με χιλιάδες αφημένα ποδήλατα - τα μισά ανοίκουν σε Έλληνες που αψηφίσανε "την πινακίδα" - και ένας ξανθός Ολλανδός δημόσιος υπάλληλος που δεν μιλάει καλά αγγλικά.

"Γειά σας. Μου σηκώσανε το ποδήλατο προχθές. Είναι ένα με σπασμένες τις ακτίνες της ρόδας - και μπροστά και πίσω, που του λείπει το δεξί χερούλι, χρώματος πρασινο-μπλε σκούρο με ένα φως μπροστά που δεν δουλεύει και κομμένες τις ντίζες των φρένων. Α, και δεν έχω και αριθμό μητρώου καθώς μου το είχε χαρίσει ο παππούς μου (a.k.a. το αγόρασα από ένα τζάνκι στη Νταμ)."

--

Χθες το βράδυ η Νταβίνα αποφάσισε ότι για όλα φταίει ένα καπάκι από πλαστικό μπουκάλι λεμονάδας. Γυναίκες. Και το αποφάσισε στις 03:00 τα ξημερώματα. Άρχισε λοιπόν να τσουλάει το καπάκι, να το ξανατσουλάει, να το πετάει στο τοίχο, να το ξαναπιάνει και ούτω καθ' εξής. Στις 04:00 τα χαράματα, κατάλαβα ότι δεν ήταν όνειρο και ότι πραγματικά τελικά υπήρχε ένα καπάκι που έκανε βόλτες στο κέντρο του σαλονιού.

Σηκώθηκα λοιπόν, μάλωσα τη Νταβίνα - ούτε το αυτί της ίδρωσε ούτε η μουσούδα της, πήρα το καπάκι και το έβαλα μέσα στη κούπα από τσάι που είχα αφήσει δίπλα μου, πάνω στο τραπεζάκι. Μα οι γυναίκες φίλε μου δεν ξεχνάνε. Και αυτό το καπάκι έπρεπε να πληρώσει. Στις 04:15 άνοιξα τα μάτια μου για να δω την Νταβίνα να έχει πατήσει πάνω στο λάπτοπ που βρισκόταν πάνω στο τραπεζάκι και να έχει βάλει με δεξιοτεχνία χειρούργου τα χέρια της μέσα στη κούπα από τσάι για να βγάλει το άτιμο το καπάκι. Γυναίκες.