Escalating life
Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009
21:07 και ακόμα στη Regulusweg κοντά στον σταθμό του Voorburg, προαστίου της Χάγης, στον τέταρτο όροφο έχει ένα (και μόνο ένα) φως αναμένο. Συνεχόμενα 12ωρα δουλειάς εδώ και 3 μέρες και ένα Μαροκο-Γάλλος μαλάκας που νομίζει ότι είναι ακόμα στον στρατό ή το ότι εγώ θα του kiss his ars* επειδή είναι ένα επίπεδο πάνω από μένα στην ιεραρχία. Στιγμές που καταλαβαίνεις ότι ο σεβασμός ποτέ μα ποτέ μα ποτέ δεν δίνεται έτσι απλόχερα. Πάντα κερδίζεται.
Και μου είπε ο cc μου: "Πρόσεχε μη καείς γιατί δεν είναι και δύσκολο". Και το μόνο που δεν έκανα ήταν να τον ακούσω.
Αυτό που μερικοί βλέπουν "πόλεμο" παντού, κάθε μέρα, σε κάθε κουβέντα, σε κάθε e-mail και σε κάθε κίνηση είναι Μαροκινή μαλακία ή Γαλλική; Τείνω προς το δεύτερο. Γιατί οι Μαροκάνοι τι ιστορία περηφάνιας να έχουνε για να γίνονται τόσο υπερόπτες. Ενώ οι Γάλλοι... Τέλος πάντων. Θα σταματήσω να μιλάω γι' αυτό.
Το θέμα είναι ότι όλοι οι συνάδελφοί μου σιγά σιγά καταρέουν από τη πίεση. Ο ένας έφυγε για την Αμερική, ο άλλος αρρώστησε σήμερα και μια άλλη είναι άρρωστη με burn out εδώ και δύο εβδομάδες. Οι συνάδελφοι από τη KPN αρχίζουν να παραπονιούνται ότι δεν αντέχουν άλλο τη πίεση και ότι ονειρεύονται τη δουλειά και δεν μπορούνε να κοιμηθούνε. Το μεγάλο κόσκινο, που θα έλεγε και η γιαγιά μου....
Και πόσο χαίρομαι που δεν θα κάνω παρέλαση πάλι φέτος. Είναι το μόνο που δεν θα μου λείψει ποτέ από την Ελλάδα. Στην ουσία σιχαίνομαι τις μέρες παρελάσεων (κυρίως επειδή μοιάζουν πολύ με Κυριακές). Και πάντα σιχαινόμουν να κάνω παρέλαση – δεν θυμάμαι και κανένα παιδί που να του άρεζε.
Και αν έρθει κανένας εθνικόφρων να μου πει περί ιστορίας και εθνικής μνήμης, να μαζέψει όλους τους άλλους ομόφρωνές του 30άρηδες, να βάλουνε τα καλά τους την 25η, να διαλέξουν και σημαιοφόρο αυτόν που σκότωσε τους περισσότερους Τούρκους στη ζωή του και να κατέβουν εκεί στη πλατεία του χωριού μου να την πάνε πέρα δώθε 3 φορές με τη μπάντα με τα κόκκινα κοστούμια στα καλύτερά της να παίζει παλιά και αγαπημένα της Βέμπω (η οποία ούτε καν ζούσε το ’21 αλλά τέλος πάντων). Ε αυτό δεν θα το χάσω. Με το πρώτο αεροπλάνο θα είμαι στην Ελλάδα να το δω.
Το μόνο πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι ότι δεν υπάρχει ύπνος. Και οι μαύροι κύκλοι δεν λένε να φύγουνε. Και το ακόμα χειρότερο, δεν προβλέπεται ύπνος. Σε κάτι τέτοιες στιγμές, μια απόλυτα λογική επαγωγή είναι το ερώτημα των Killers: Are we human, or are we dancer?
This entry was posted
on Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009 at 9:07 μ.μ..
You can skip to the end and leave a response.
20 Μαρτίου 2009 στις 11:01 π.μ.
Eμένα μου αρέσουν οι παρελάσεις!
Πας σαν στρατιωτάκη στον ρυθμό, 1 το δεξί, 2 το αριστερό...κοιτάς τους επισήμους καααάποια στιγμή...και στο τέλος ξαμολυέσαι στους δρόμους και στα πάρτυ...τρώς το πρώτο παγωτό...η πόλη σφίζει απο μουσική...οι πλατείες γεμάτες...και η πόλη μοιάζει σαν γειτονιά! Παντού βρίσκεις γνωστούς...γυρνάς στο σπίτι βράδυ ή μεσημέρι για τον μπακαλιάρο σκορδαλιά στα γρήγορα και βουρ πάλι στους δρόμους...και ναι...μοιάζει με Κυριακή...και είναι η αγαπημένη μου μέρα! :-)