<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/7157270061007061295?origin\x3dhttp://panwapotahxeia.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Why????????

Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2009

Γιατίιιιι, το τραγούδι αυτό πάντα να λέει δεν μπορώ.

Μας έχει στρίψει λίγο. Ευτυχώς που είναι Παρασκευή γιατί αλλιώς δεν θα τη παλεύαμε κάστανο. Δεν έφαγα και μεσημεριανό ο δούλος και οι καφέδες μου έχουνε κάνει το στομάχι Γάζα. 

Απέναντί μου μια παντελώς αλοπαρμένη ξανθιά που μόλις έκανε εγχείρηση μυωπίας από τους 11 βαθμούς και έπεσε στον 1. Δουλεύει κι αυτή. Ο θεός μόνο ξέρει τι γράφει. Φρούτο από τα λίγα. Λέω πολλές φορές πως το consulting είναι εν μέρει μία απάντηση στο κακό recruiting των εταιριών. Αλλά τι γίνεται όταν το consulting το ίδιο κάνει κακό recruiting; Μπορείς να το συνδέσεις με το τραγούδι τον Πυξ Λαξ;

Τι ήθελα να πούνε οι Πυξ Λαξ τότε το 95; Ποιο είναι το κρυφό μήνυμα του τραγουδιού. Χάλασα και το ένα ακουστικό γαμώτο και τώρα ακούω μόνο από το δεξί. Μην εμπιστεύεσαι ποτέ τα ακουστικά των αεροπορικών πτήσεων. Μη τα κλέβεις. Bad quality. Δεν αξίζει το ρίσκο της ντροπής αν σε πιάσουν. Ούτε τις σακούλες για εμμετό να κλέβεις. Να τα ρίχνεις όλα στο πηγάδι.

Παναγιά μου λαλήσαμε.

Ακυρώθηκε η έξοδος στη Χάγη σήμερα. Δεν πειράζει. Το Lux περιμένει ανυπόμονα.

Όπως είπε και η Μαριαλένα.... http://islandreefjob.com/


This entry was posted on Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2009 at 5:09 μ.μ.. You can skip to the end and leave a response.

    ==> Anonymous Ανώνυμος said:
    19 Ιανουαρίου 2009 στις 12:19 μ.μ.

    "Ευτυχώς που είναι Παρασκευή γιατί αλλιώς δεν θα τη παλεύαμε κάστανο"

    ...κι ευτυχώς που τώρα είναι Δευτέρα γιατί αλλιώς θα το'χαμε κάψει γενικώς...
    "Φόρτιση" μπαταρίας μέχρι την Παρασκευή...

    ==> Anonymous Ανώνυμος said:
    20 Ιανουαρίου 2009 στις 10:46 π.μ.

    Φίλε Γιάννη όπως σου είπα και χθες, ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα ένα ενδιαφέρον άρθρο για το κουρμπάνι και τους ζουρνάδες. Ακόμη πιο ενδιαφέρον το κάνει η υπόσχεση που έδωσε ο συγγραφέας στην τελευταία παράγραφο....... Κρίμα που δεν μπορούμε να κρατήσουμε πάντα τις υποσχέσεις μας. Κρίμα για τον συγγραφέα του άρθρου. Θυμάσαι που το πρωτοδιαβάσαμε; Δυστυχώς για σένα θυμάσαι πολύ καλά....... Κάθε χρόνο τέτοια μέρα θα βλέπεις το άρθρο αυτό αναρτημένο. Όπου και αν είσαι!!!! Τα λέμε
    Υ.Γ. τις εντυπώσεις από το πανηγύρι θα στις πω ιδιαιτέρως

    Ζουρνάς από τηλέφωνο (εδώ και 7 χρόνια)...
    Σήμερα είναι μία σημαδιακή μέρα για το χωριό μου (το Καλαμπάκι). Είναι οι τριήμερες εκδηλώσεις για τον εορτασμό του Αγίου Αθανασίου. Όπως και σε κάθε επαρχία που σέβεται τον εαυτό της και τη κουλτούρα της, οι ζουρνάδες κάνουν αισθητή τη παρουσία τους με τους ιδιόμορφους ήχους τους. Τα παιδιά τριγυρνάνε στη πλατεία κοντά στους μικροπωλητές που έχουν στηθεί στο πεζοδρόμιο.

    Οι άνδρες του χωριού ετοιμάζουν το κουρμπάνι, μία πατροπαράδοτη συνταγή ενός είδους σούπας με πληγούρι και κρέας, του οποίου τα υλικά προσφέρει οικειοθελώς όλο το χωριό. Και όσοι δεν ετοιμάζουν κουρμπάνι στα δωματιάκια δίπλα στην εκκλησία, περνούν τις ώρες τους σε κάποια ταβέρνα, είτε πραγματική είτε αυτοσχέδια (ξέρεις, τραπέζι και καρέκλα πλαστική...).

    Και εγώ και άλλοι πολλοί μεγαλώσαμε με αυτό το έθιμο. Περνούσαμε τις νύχτες κοντά στα καζάνια και την άλλη μέρα το πρωί (αύριο) στηνόμασταν στην ουρά στην πλατεία της εκκλησίας για να πάρουμε το κουρμπάνι.

    Τα τελευταία επτά χρόνια ακούω τους ζουρνάδες από το τηλέφωνο χάρη στον πατέρα μου που με παίρνει πάντα. Έχει έναν ζουρνατζή δίπλα στο τηλέφωνο και τον βάζει να τον σπάει. Πριν δύο χρόνια ήταν στον Θεσσαλονίκη. Πέρισυ ήταν στο Βόλο. Φέτος είναι στο Εδιμβούργο. Φέτος όμως κάνω μία υπόσχεση. Του χρόνου δεν θα είναι από το τηλέφωνο. Όπου και να είμαι θα κοιτάξω να είμαι εκεί τέτοιο καιρό. Έτσι για το έθιμο...

leave a comment