I always miss revolutions
Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011
Μόλις πέρασα την εφηβεία και άρχισα να καταλαβαίνω τι θα πει πολιτικό βάρος, άρχισα να ζηλεύω εκείνο το καταραμένο το '74. Εκείνο που κλόνισε συνειδήσεις και γέννησε ανθρώπους. Και έλεγα "τι κρίμα ρε γαμώτο που δεν το έζησα". "Να ήμουν κι εγώ εκεί μέσα στο Πολυτεχνείο, στην συναυλία των Stones που δεν τέλειωσε ποτέ..."
Να έλεγα κι εγώ ότι έχω περάσει κάτι τόσο δυνατό όπως μπορεί να είναι μια ζωντανή επανάσταση (γάμα τους λόγους, ποτέ δεν έχουν αξία)... Να κάνω πλάκα στα εγγόννια μου που "τα βρήκαν όλα εύκολα"...
Άκουγα το "Υπάρχει Λόγος Σοβαρός" του Πορτοκάλογλου να αραδιάζει παράπονο και νοσταλγία και μπορούσα να τον φανταστώ να κάθεται σε ένα καφενείο όλη τη δεκαετία του 80 και να ακούει ιστορίες από τη Χούντα και να τρελαίνεται...
Και τώρα που οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα δυναμώνουν σαν θύελλες, εγώ ζω "αυτο-εξόριστος" στις πρωτεύουσες τις Ευρώπης. Αχ. Όλο λάθος timing...
--
Υπάρχει λόγος σοβαρός,
που ήμουν νέος χλιαρός
αυτά μου τύχαν δυστυχώς,
μα δεν τα κρύβω ευτυχώς,
και να ένας λόγος σοβαρός,
που είμαι ωραίος.
This entry was posted
on Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011 at 9:27 μ.μ..
You can skip to the end and leave a response.
7 Ιουλίου 2011 στις 9:17 π.μ.
Κάποιοι που τα ζήσαν αυτά όμως, μετέπειτα τραγουδήσαν...
Στη φοιτητριούλα που σ'εχει ερωτευτεί,
θα σε καταγκείλω πονηρέ πολιτευτή,
τζάμπα χαραμίζει θα πάω να της πω,
τον νεανικό της και αγνό ενθουσιασμό
http://www.youtube.com/watch?v=GnI072W9g0g