Sleeping engine.
Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2008
Ας ακουστεί όσο λιγότερο σεξιστικό γίνεται:
Όπως και να το κάνουμε, δουλεύω σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον. Ακόμα και στην Ολλανδία, όπου οι γυναίκες δεν μασάνε τόσο πολύ και γράφουν οικογένειες και σπίτια λίγο εκεί που δεν κάνει να πω, δεν τις βλέπεις συχνά σε θέσεις Μάνατζερ και πάνω. Γιατί για να φτάσεις εκεί πρέπει να κάνεις τη δουλειά σου ζωή σου, να αποκτήσεις αξεπέραστη εμπειρία και αχρίαστες επαγγελματικές γνωριμίες (πόσες γυναίκες ξέρεις που να έχουν αχρείαστους φίλους;), να αναπτυχθείς, να κερδίσεις τον σεβασμό (πολλές φορές και δύο φορές) και να μάθεις να φτύνεις και να καταπίνεις... όπως ένας άντρας.
Τώρα, η διαφορά ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα είναι εδώ: ακριβώς αυτό το handicap στο ξεκίνημα, σε συνδιασμό με την - από τη φύση της - πιο ευαίσθητη προσωπικότητα μιας γυναίκας, υπάρχει μία μεγάλη πιθανότητα - αν φτάσει ως εκείνο το σημείο όπου κάνει τη δουλειά ενός έμπειρου μάνατζερ - να της γεννήσει μία ανασφάλεια που στη καλύτερη περίπτωση θα την μετατρέψει σε έναν καλό επαγγελματία. Σε έναν πιστό εργάτη. Έναν μέρμιγκα. Στη χειρότερη όμως θα γεννήσει μερικές από τις μεγαλύτερες σκύλες (bitches) που μπορείς να γνωρίσεις στη ζωή σου.
Είχα την ευτυχία να γνωρίσω μία από τις βασίλισσές τους ως τώρα. Και μία μικρή πεταλούδα τους με κινέζικο όνομα και αξεπέραστες κινήσεις καράτε.
Αλλά το πιο αστείο όταν βλέπεις αυτές τις σκύλες-to-be στα 22 τους. Άτολμες λόγω της έλλειψης εμπειρίας, λιγομίλητες για να πατάνε σε σταθερό έδαφος, με τα ταγιέρ τους (που θα θέλανε να είναι από κάποιο μεγάλο οίκο αλλά τώρα ο μισθός δεν φτάνει και αρκούνται στο ακριβό στυλό). Και καλά πρόσχαρες. Και δεν είναι ότι οι άντρες δεν είναι έτσι. Απλώς με τους άντρες ξέρεις τι να περιμένεις. Δεν έχουν τόσο μεγάλη φαντασία.
Αυτές όμως; Έτοιμες να κατακτήσουνε τον μικρό τους κόσμο. Ακονίζοντας τα μικρά μαχαίρια τους, μέχρι να παραλάβουν το τσεκούρι...
Στα ακουστικά: Στέρεο Νόβα - Με θέλεις, χωρίς εσένα
Το τέλος της παράκαμψης
κοίταξε πόσα αυτοκίνητα επιστρέφουν κι έρχονται
καθώς αφήνουμε τα σύρματα πίσω μας
οι μάρκες τους εκτοπίζουν τις λέξεις μας
στέκομαι στο έδαφος
μα δε με θέλεις
χωρίς εσένα, θα είμαι πιο μπροστά από σένα
δεν έχω τίποτα να σου δώσω
κι είναι τόσο δύσκολο να σου εξηγήσω
περισσότερο από κάθε άλλη φορά
γιατί μου αρέσουν τα εργοστάσια
κάθε φορά που κοιτάζω εσένα
ένα ταξίδι από τα γόνατα ως τα δάχτυλα
η αντανάκλαση της σύγχυσης
οι μέρες και τα ισόμετρα πέταλα
η ανακάλυψη του οίκτου
σαν αεροπλάνο πετά και μας εγκαταλείπει
[η χαρά ποτέ]
κι αν δεν ήταν τόσο ωραία εδώ
θα μπορούσα να έρθω μαζί σου
μα έχω βαρεθεί να σου ζητώ συγγνώμη
κι είναι βέβαιο πως δε μπορώ ν’ αλλάξω
γιατί ο κόσμος είναι μια χούφτα από εκατομμύρια μόρια
κι η κατανόηση δείχνει ν’ αργοπεθαίνει
λεπτό με το λεπτό
αστέρι μ’ αστέρι
δορυφόρο με δορυφόρο
δώσ’ μου τα χέρια σου
κράτησε μακριά τα ψέματα
χάρισέ τα σ’ αυτούς που μπορούν να σε πιστέψουν
θέλεις ν’ ακούσεις τόσα πολλά
κι εγώ θέλω να κλάψω
να κοιτάξω το χώμα σαν τη μόνη αλήθεια
σε σκέφτομαι
μέσα από σένα είδα εμένα
τη στρογγυλή άκρη της Γης
την απέραντη ακινησία που επεκτείνει την απόσταση
κι εξαλείφει το φως
κοίταξε πόσα αυτοκίνητα επιστρέφουν κι έρχονται
καθώς αφήνουμε τα σύρματα πίσω μας
οι μάρκες τους εκτοπίζουν τις λέξεις μας
στέκομαι στο έδαφος
μα δε με θέλεις
χωρίς εσένα, θα είμαι πιο μπροστά από σένα
δεν έχω τίποτα να σου δώσω
κι είναι τόσο δύσκολο να σου εξηγήσω
περισσότερο από κάθε άλλη φορά
γιατί μου αρέσουν τα εργοστάσια
κάθε φορά που κοιτάζω εσένα
ένα ταξίδι από τα γόνατα ως τα δάχτυλα
η αντανάκλαση της σύγχυσης
οι μέρες και τα ισόμετρα πέταλα
η ανακάλυψη του οίκτου
σαν αεροπλάνο πετά και μας εγκαταλείπει
[η χαρά ποτέ]
κι αν δεν ήταν τόσο ωραία εδώ
θα μπορούσα να έρθω μαζί σου
μα έχω βαρεθεί να σου ζητώ συγγνώμη
κι είναι βέβαιο πως δε μπορώ ν’ αλλάξω
γιατί ο κόσμος είναι μια χούφτα από εκατομμύρια μόρια
κι η κατανόηση δείχνει ν’ αργοπεθαίνει
λεπτό με το λεπτό
αστέρι μ’ αστέρι
δορυφόρο με δορυφόρο
δώσ’ μου τα χέρια σου
κράτησε μακριά τα ψέματα
χάρισέ τα σ’ αυτούς που μπορούν να σε πιστέψουν
θέλεις ν’ ακούσεις τόσα πολλά
κι εγώ θέλω να κλάψω
να κοιτάξω το χώμα σαν τη μόνη αλήθεια
σε σκέφτομαι
μέσα από σένα είδα εμένα
τη στρογγυλή άκρη της Γης
την απέραντη ακινησία που επεκτείνει την απόσταση
κι εξαλείφει το φως
This entry was posted
on Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2008 at 5:41 π.μ..
You can skip to the end and leave a response.
12 Νοεμβρίου 2008 στις 9:12 π.μ.
Οι επιθυμίες και οι βλέψεις σου για το μέλλον όταν είσαι 20-22 είναι τα οι ίδιες και για άντρες και για γυναίκες...Οσο μεγαλώνεις εμφανίζεται αυτή η διαφορά που λές...Απλά από τις γυναίκες κι εσύ ο ίδιος περιμένεις μια πιο ντελικάτη αντιμετώπιση των πραγμάτων και τη στιγμή που αυτό που βλέπεις είναι κάτι πιο ψυχρό, πιο επαγγελματικό, πιο εγωιστικό, σε ξαφνιάζει...Ενω στον άντρα η "σκυλίσια" πλευρά του, σου κάνει φυσιολογική...ο "αρχηγός" πρέπει να είναι σταθερός στις απόψεις του, πρέπει να ξέρει να οδηγεί, πρέπει να κρατά τις ισορροπίες...Ισως να μπορούσα να πω ότι, ο άντρας ξέρει να οδηγεί στις εξωτερικές επιχειρήσεις και η γυναίκα την οικογενειακή επιχείρηση...Μπορείς να τις συγκρίνεις? Ποια θέλει πιο γερό στομάχι?Σε ποια καταπίνεις και φτύνεις περισσότερο?Στην μια επενδύεις δύναμη και χρήμα, υπάρχει μια τακτική...στην άλλη συναίσθημα και ψυχικές υποχωρήσεις, όπου δεν υπάρχει μεθοδολογία...Οι διαφορές των δυο φύλων έγκειται στους διαφορετικούς σκοπούς ύπαρξής τους, το βλέπεις και στα ζώα. Ο άντρας υπάρχει ως σύμβολο εξωτερικής δύναμης, είναι πιο εγωιστικό...η γυναίκα ως σύμβολο αναπαραγωγής και έχει πιο έντονο το ένστικτο της επιβίωσης...και τότε είναι που βγαίνει η σκυλίσια πλευρά της, κυρίως για τους απογόνους της...Αυτή η εσωτερική δύναμη δεν πληρώνεται στις επιχειρήσεις...εκεί χρειάζονται ψυχρές, εγωιστικές κινήσεις...κι ο άντρας είναι η πιο σίγουρη επιλογή!